Τι κι αν μου λείπεις για πάντα;
Και τι κι αν δεν σου ξαναλείψω ποτέ;
$LAYYYTER
I'd rather be in outer space 🛸

Discoholic 🪩

blake kathryn

#extradirty

Kiana Khansmith
Three Goblin Art

No title available

Kaledo Art
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
ojovivo
h
🩵 avery cochrane 🩵

Janaina Medeiros
KIROKAZE

Andulka
Jules of Nature
we're not kids anymore.

pixel skylines
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
seen from United States

seen from Germany
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from China
seen from United Kingdom
seen from United Kingdom

seen from Brazil

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from Albania
seen from Germany
seen from United States
@drunk-angel
Τι κι αν μου λείπεις για πάντα;
Και τι κι αν δεν σου ξαναλείψω ποτέ;
Μια μέρα ισως
Επίσης κάτι που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι, πώς ένας άνθρωπος που λέει οτι σε αγαπάει και το πιστεύει ειλικρινά & ο ίδιος, μπορεί με απόλυτη ευκολία να σε πληγώσει μια μέρα με τον χειρότερο και πιο άμεσο τρόπο.
Και για άλλη μια φορά
Μου ζητάς αν θέλω να μείνω σε σένα απόψε
Αρνούμαι
Μου λες ότι θα κοιμηθούμε απλά μαζί
Και αν μου ναι τόσο δυσάρεστο σαν ιδέα
Αλλά μου είναι
Και λέω πως δε θέλω να μάθω το πώς είναι
Να ξυπνάω στην αγκαλιά σου
Γιατί ίσως και να μαρεσει
Κανείς δεν είναι μαζί σου γιατί τον χρειάζεσαι
Είναι μαζί σου γιατί σε χρειάζεται.
Λες και το να αντέχεις ακόμα να αγαπάς είναι λίγο..
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν σε χάνουν.
Απλώς δεν σε κρατάνε
Βράδυ Τρίτης
Η ησυχία είναι πιο αποπνικτική από ποτέ
Θέλω για μια στιγμή να σταματήσω να σε ψάχνω παντού
Κλείνω τα μάτια, μόνο για να σε βρω κάτω από τα βλέφαρα μου για άλλη μια φορά
Παίρνω μια βαθιά ανάσα, μα ρούχα στο πάτωμα ακόμα κουβαλούν ακόμη το άρωμα σου
Ανακάθομαι στο κρεβάτι μου και νιώθω τα δάχτυλα μου σε ψάχνουν ασυνείδητα σε κάθε άγγιγμα
Από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα τρυπώνουν διάσπαρτοι ήχοι και για μια στιγμή νιώθω ότι άκουσα το γέλιο σου ανάμεσα τους
Στραγγίζω την τελευταία σταγόνα ουίσκι από το ποτήρι προσπαθώντας να σβήσω τη γεύση σου απ' τα χείλη μου
Κάθε αίσθηση μου σου ανήκει
Το μυαλό μου παίζει παιχνίδια απόψε
Αναρωτιέμαι αν είσαι ακόμα εκεί έξω, ανάμεσα σε βιαστικές σκιές που κατηφορίζουν την Γεροκωστοπούλου
Ή αν κοιμάσαι
Τι να ονειρεύεσαι άραγε
Το μυαλό μου πρέπει να παίζει παιχνίδια
Γιατί σε μια τελευταία ματιά έξω, νιώθω σαν να δα μια ακτίνα
Ειδα αυτο το καταπληκτικό κείμενο και σκεφτηκα.
Στο σημείο που λέει " παίρνω μια βαθιά ανάσα, μα τα ρούχα στο πάτωμα ακομα κουβαλούν ακόμη το άρωμα σου"
Και σκεφτηκα το φόρεμα μου, ακόμη στην σακούλα για να πάει στο καθαρηστηριο, δεν άφησα την μαμα μου να το πλύνει, το μυρισα μια τελευταία φορά προχθές το βράδυ ήταν ακόμη εκει το άρωμα σου, εσυ δεν ήσουν εκεί.
Επέστρεψα στην νύχτα του Παντελή και της Ελένης. Ηταν και η δικιά μας νύχτα. Κυριακή 27 Ιουλίου 2025.
Με ζητάς σε χορό και αρνιεμαι, κατηγορηματικα. Και μου τραβάς το χερι και με κολλάς πανω σου, χάρισε μου μονο αυτο ειπες κατι αλλο δεν μπορούμε να έχουμε άσε με να σε εχω ετσι πανω μου. Και ελιωσες τον πάγο μέσα μου και αφεθηκα σε εσενα.
Και εκείνη η στροφή τα εκανε ολα. Εχω χορέψει και με άλλους ποτε ομως ετσι. Και όποιος είναι χορευτής ξερει , η σύνδεση με κάθε παρτενέρ ειναι χημική ένωση κάθε φορά διαφορετική, η δική μας ηταν εκρηκτική και δυναμική.
Η Ελένη το ειδε και καταλαβε και ήξερε ότι έμελλε να μεινει εκει.
Μονο εγω και εσυ δεν το είχαμε δεχτεί.
Βρήκες αλλη ομως και άρα το δέχτηκες, εγω σε ψάχνω σε όποιον μιλάω και κοιτάω μα δεν σε βρίσκω πουθενά.
Ακομα, αναβάλλω το καθαριστηριο, οταν φυγει το άρωμα σου θα παω , ισως να μην ξαναβάλω εκεινο το φόρεμα ποτέ μετα απο αυτο.
Θα το χω να μας θυμάμαι...
Η καλύτερη στιγμή, το να δέχεσαι ένα ποίημα ως απάντηση στο ποίημα σου. Ξέροντας ότι ένα κομμάτι της σκέψης μου μπλέχτηκε με τις δικές σου και δημιούργησαν αυτό. Σε ευχαριστώ
Βράδυ Τρίτης
Η ησυχία είναι πιο αποπνικτική από ποτέ
Θέλω για μια στιγμή να σταματήσω να σε ψάχνω παντού
Κλείνω τα μάτια, μόνο για να σε βρω κάτω από τα βλέφαρα μου για άλλη μια φορά
Παίρνω μια βαθιά ανάσα, μα ρούχα στο πάτωμα ακόμα κουβαλούν ακόμη το άρωμα σου
Ανακάθομαι στο κρεβάτι μου και νιώθω τα δάχτυλα μου σε ψάχνουν ασυνείδητα σε κάθε άγγιγμα
Από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα τρυπώνουν διάσπαρτοι ήχοι και για μια στιγμή νιώθω ότι άκουσα το γέλιο σου ανάμεσα τους
Στραγγίζω την τελευταία σταγόνα ουίσκι από το ποτήρι προσπαθώντας να σβήσω τη γεύση σου απ' τα χείλη μου
Κάθε αίσθηση μου σου ανήκει
Το μυαλό μου παίζει παιχνίδια απόψε
Αναρωτιέμαι αν είσαι ακόμα εκεί έξω, ανάμεσα σε βιαστικές σκιές που κατηφορίζουν την Γεροκωστοπούλου
Ή αν κοιμάσαι
Τι να ονειρεύεσαι άραγε
Το μυαλό μου πρέπει να παίζει παιχνίδια
Γιατί σε μια τελευταία ματιά έξω, νιώθω σαν να δα μια ακτίνα
Σε μια ώρα θα ξημερώσει.
Κοιτάζω τη θέα από το μπαλκόνι, τα φώτα της πόλης να τρεμοπαίζουν μπροστά μου σαν χαμένες ψυχές.
Στο μυαλό μου, είσαι πίσω από ένα από αυτά που μόλις έσβησαν στο βάθος.
Αποκοιμήθηκες.
Και για μια στιγμή νιώθω ανακούφιση, σαν να μπορώ επιτέλους να σου μιλήσω.
Τα λόγια συχνά μπερδεμένα, δεν μπορούν να ξεφύγουν απ'τα χείλη μου.
Το μυαλό μου είναι σαν λαβύρινθος, ένας ατελείωτος διάδρομος, γεμάτα με τα σπασμένα πορτρέτα όλων όσων αγάπησα.
Και κάθε ρωγμή φέρει το αποτύπωμα μου, κάθε γυαλί το αίμα μου.
Μα ζωγραφίζω διαρκώς νέα.
Βάζω βιαστικές πινελιές γεμάτες ελπίδα, αναμειγνύοντας τα φώτα με βολικές αυταπάτες, κρύβοντας τα πίσω από ένα θολό γυαλί.
Δεν ξέρω άλλο τρόπο.
Δεν ξέρω πώς να το κάνω, πώς να ανοίξω τα χέρια μου χωρίς να σφίγγω.
Το χέρι μου δειλιάζει, σαν να κρατάω κάτι εύθραυστο, άλλο ένα συναίσθημα που δεν ξέρω πώς να ονομάσω.
Και σκέφτομαι αν μπορείς να το δεις κι εσύ.
Μήπως φοβάσαι κι εσύ να το πιάσεις, ή μήπως ξέρεις κάτι που εγώ δεν τολμώ να μάθω.
Θέλω να το πω γιατί το νιώθω ή θέλω να αισθανθώ λιγότερο άδεια;
Κι άλλο ένα πορτρέτο ξεκινά να ραγίζει στο τέλος του διαδρόμου.
Σε μια ώρα θα ξημερώσει.
Νιώθω πει το φεγγάρι ξέρει
Μας κοιτά και ξέρει και το τι έχει γίνει και το τι γίνεται και το τι θα γίνει. Γιατί όλα τα χει ξαναδεί
Όλα είναι ένας ατελείωτος κύκλος, όλη μας η ζωή. Όλα τα χουμε ξαναζήσει χίλιες φορές και τα ξαναζούμε και θα τα ξαναζήσουμε. Και το φεγγάρι το ξέρει. Και μας κοιτά με οίκτο αλλά και ενθάρρυνση. Γιατί μας έχει δει να ξαναπαίρνουμε πάλι στα ίδια λάθη. Και απλά το ξέρει εξού και ο οίκτος. Ωστόσο ταυτόχρονα έχει δει πόσο όμορφη είναι αυτή η πτώση. Τι καιρό μας δει άλλη μία φορά να πεθαίνουμε, θα το έχουμε κάνει όμως τόσο καλά.
Κι όλο αυτό γίνεται γιατί το φεγγάρι είναι κάτι χιλιάδων αιώνων. Είναι κάτι το ψυχρό ένα παγωμένο φως και απλά μας βλέπει κάθε φορά. Γιατί ο κόσμος απλά ξαναρχίζει και ξανατελειώνει και ζούμε ζωές συνεχόμενες κι απανωτές. Και κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος ερωτεύεται λίγο ακόμα την ανθρωπότητα. Το πώς οι άνθρωποι ξαναγυρνάνε στα ίδια λαθη και αγαπούν τους ίδιους ανθρώπους, διαλέγουν τους ίδιους δρόμους. Και από αυτούς μαθαίνει και σιγά-σιγά ερωτεύεται το σφάλμα. Και υιοθετεί την ομορφιά της ατέλειας. Και αλλάζει χρώματα. Γεμίζει, αδειάζει κι αλλάζει κάθε μέρα. Μιμείται τον άνθρωπότητα και την ερωτεύεται. Και θα την ερωτεύεται σε κάθε αρχή και τέλος της.
Sanity is overrated!
Εσύ μου πες πως μαγαπας
Πως είμαι για σένα ο παράδεισος
Στις άδειες σου νύχτες το φως
Ο φίλος σου κι ο αδερφός
Ώρες ώρες χαίρομαι που δεν άρχισα το κάπνισμα. Γιατί ξέρω ότι πχ τώρα θα χα ντουμανιάσει το δωμάτιο. Αλλά είμαι φλώρος οπότε απλά πίνω τον τρίτο καφέ
Μπορώ να κάθομαι να βλέπω ηλιοβασιλέματα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ