Ve belki de sevilmeye hazır değildim, görülmeye, değer verilmesine. Yine de çok garipti çünkü ruhumun derinlerinde yıllarca istediğim şey buydu. Açlığını o kadar çok çekiyordum ki, bu isteği beslemediğim için zamanla azaldı, kaybolana kadar. Bağımlılık yaşayan insanların bunu atlatmak için o şeyi görmezden gelmesi gibi, ben de görmezden geldim çünkü zaten hiç kimse bu boşluğu doldurmayacaktı. Farkında olarak yapmadım belki ama yaşamam için bu gerekliydi. Çünkü bağımlısı olduğunuz şeyler en sonunda sizin sonunuzu getirir; çünkü bir şeye ne kadar çok bağlanırsak o kadar fazla kaybederiz kendimizi. Şimdiyse birisi beni anlıyor, bir bakışımla, bir gülüşümle belki beni benden daha iyi anlıyor ama ben rahatsız oluyorum, korkuyorum çünkü bu isteği kaybettim ve korkarım ki ruhumu da kaybetmiş olabilirim. İnsan bir kere doğar derler ama milyon kez yeniden başlar yaşamaya. Bir gün yeniden yaşamaya başlamak istersem, ruhumu da geri kazanabilecek miyim? Bununla birlikte, cevaplarını bilmediğim soruları soruyorum, cevaplarını öğrenmek için değil belki ama beynimden silmek için. Düşündüğüm her salise bedenime zarar verirken, kendimi uyuşturmak yerine başka ne yapabilirim? Her gün uyanıyor, kedime sarılarak saatlerce yatağımdan çıkmıyorum. Siyah saçlı kadın artık rüyalarımda beni ziyaret etmiyor ama onu kaybettiğimi hissediyorum, her gün ağlatıyor bu düşünce beni. Bütün bunlardan uzaklaşmak için kendime güzel şeyler alıyor, deniyorum. Çünkü mutluluk diğer insanlardan değil, benim içimden geliyor. Sanırım hala kendimi öldürmememin sebebi de bu. Osamu Dazai gibi ölümü romantikleştirdikçe, onu daha da büyütürsünüz aklınızda ve bu yüzdende ölümü düşlersiniz, ölümü düşleyen insanları çekersiniz hayatınıza. Etrafımıza saçtığımız enerji, istemediğimiz sineklerin üşüşmesine sebebiyet verse de hala biz sorumluyuz, hayatımıza aldığımız insanlardan. Hala biz sorumluyuz, diğer insanların bize verdiği travmalardan, negatif duygulardan ve perspektiflerden. Sanırım bu yüzden hala kendimi öldürmedim. Çünkü ölümümün bir başkasının bana dayattığı his ve düşünceler yüzünden olmasını değil, kendi duygularımın yüzünden olmasını istiyorum. Kendimi bu yüzden geliştirmeye adıyor, kendi alanımı yaratmaya çalışıyorum. Çünkü bu insanlar, kendime ait bir alanımın olmasını istemiyor ve ben kendimi mutlu etmek için her şeyimi vereceğim. Evet belki küçük Açelya, diğer insanların ona karşı olan negatif davranışlarını kontrol edemedi ama büyümüş olan kadın, Açelya'ya yardım edebilir. Ve bu da dünya da önemli olan tek şey. Bu yüzden vaz geçmeyin. İçinizdeki küçük çocuğa hala güzel bir hayat, iyileşmiş bir zihin ve beden borçlusunuz. eğer bunu ona vermezseniz, sizin çocuğunuza bunları yapan insanlardan ne farkınız kalır?
romaincrisis
stormborns
blakekathryn
gracieabrams
titsay
jimmyeatworldofficial
