Jun 30
Ben çok zorlanıyorum bana göre değilmiş bu annelik diye düşününce de Tuna ya haksızlık ettiğim içim vicdan azabı çekiyorum ne özgü olarak ne eş olarak ne anne olarak kendimi yeterli görmüyorum
Ne kadınlar görüyorum çocukla eskisi gibi ama ne bedenim ne ruhum ne zihnim eskisi gibi değil olmuyor
Boğazımda hep yutkunurken bir düğüm oldum kendime. Ağlıyorum sessiz sessiz içime içime. Kendime. Bebeğime. Bazen de eşime. Ben iyi olursam onlara da iyi gelirim. Biliyorum . Ama kalkamıyorum ki ayağa.
Travmasız bir bebeklik için çabalarken iki damla suda boğulan karınca gibiyim.
