Dziewczyna Wilk

fake and unreal stories based on facts

[dziewczynawilk]

#14 what if we weren't supposed to be

Miałam myśl własną lecz uleciała.

Ja się boję, Ty za to wcale.

Unikam, chcę uciekać, lecz zostaję.

Naciski, uciski, pytania bez końca.

A co jeśli największy sen jaki możesz wyśnić jest kłamstwem?

Co jeśli najpiękniejsze marzenie powszednieje i czar pryska?

Zwyczajność. szarość. codzienność.

Nikt mi nie dał gwarancji na magię. Ona jakby przestawała działać. Rzucam zaklęcia, wypowiadam słowa, odstawiam rytualne tańce, a wszystko na nic.

Łzy, całe wiadra łez. Trzymam na parapecie. Rozlewam po podłodze ukradkiem. Dodaję do roślin, rozsypuję z kocim przysmakiem. Syzyfowa praca. Nawarzone piwo do wypicia. Beczka soli jedzona z miłości.

Jeżeli miłość jest, jeżeli jest możliwa.

[dziewczynawilk]

#13 midnight walking

W tle gra mi „by the deep sea”

Siedzę na szczycie. Ponad miastem.

Lewa strona, wiadukt, są jakby spowite szarością i mgłą. Świat ten jest cichy i rozmyty.

Prawa strona z ciepłymi starymi żarówkami pełna kontrastu i płynących świateł samochodów. Mocna, wyraźna.

I tylko kątem oka dostrzegam jak moje włosy wystające z kaptura tańczą na wietrze. Falują niby w rytm klawiszy pianina.

W dole para przechodzi pod latarnią. Jest chłodno i kiedy to piszę moje dłonie drżą. Zapewne tak jak ich serca, kiedy idą tak razem wtuleni w siebie w te ciemną, zimną noc.

To przyjemny moment.

Chwila, ale czas wracać.

Bardzo się staram coś poczuć.

[dziewczynawilk]

#12 and than you kissed my neck and everything went fine

Mam pewien luksus komfortu bycia.  Nie ważne czy na głowie i w głowie mam pstro. Czy ważę tyle co worek cementu, czy unoszę się ponad chodnikami. Nie mam nic na koncie, ale zawsze pełną lodówkę i serce.  Czy się cieszę, czy turlam we własnych łzach. Nie ważne czy świeci słońce czy pada deszcz. Czy mnie nie może znieść, czy przez nieobecność tęskni też. Mam rozmowy do rana, a czasem zupełny brak słów. Mam spacery, piosenki i przestrzeń na dziewczyński czas. Mam kłótnie z happy’endem. Mam nieporozumienia z rozwiązaniami. Mam pocałunek w szyję i splecione dłonie, kiedy oglądamy film.

Mam ten luksus komfortu bycia. Bycia kim chcę.

Tylko z Nim.

[dziewczynawilk]

#11 not an ordinary

„ Wiesz, nawet trochę Ci zazdroszczę tego lata w środku zimy, ale ogromnie cieszę się dla Ciebie.”

Słowa, których nie napisałam. Momenty, których nie wykorzystałam.

Cały czas marzę o nie codziennym życiu. Tak bardzo o nim marzę, tak bardzo go pragnę, że zaczarowuję rzeczywistość. Tylko, że nie swoją.

Moja jest zwykła, szara i wyblakła. Czasem przerywana krótkimi epizodami. Żyjąc tu, myślę o życiu po życiu. Myślę o tym, że ktoś się zjawi i zaczaruje też moją rzeczywistość. Niestety przeważnie to tylko chwila. Błysk. Jedna rolka, może dłuższy czas naświetlania.

Więc zaczarowuję tę rzeczywistość. Stertę prania, nie sprzątnięte talerze i ciąg seriali przerywany reklamami.

Codzienność. Zwyczajność. Marazm. I bezsilność.

Mój magiczny tort, który serwuję sobie nie po raz pierwszy.

Czasem już nie wiem, czy jestem bardziej czarodziejką, komikiem czy może tylko zwykłym błaznem.

Może kiedyś się dowiem.

Dziś jest czas na czary. Jutro wstanie nowy dzień.

[dziewczynawilk]

#10 czas ucieka

A co jeśli Ci powiem, że życie, którym żyjesz, nie jest Twoje?

Nie tak w zupełności, a raczej z pewnego rodzaju braku pełności. To życie jest nieco przeciętne i nie pasuje do Ciebie. Jest bardziej jak test, jak próba czasu. Ile nudnej zwyczajności jesteś w stanie udźwignąć. Nie zastanawiasz się choć przez chwilę, a po co w ogóle je dźwigać?

Nie lubię trwonić czasu na użalanie się nad światem. Co nie wyklucza tego, że czasem to robię.

Z nowych 11 zostaje Ci już tylko 10.

Sama już dobrze wiesz co z nimi zrobić. Nie pozwól, żeby Cię nicość pochłonęła.

[dziewczynawilk]

#9 Wszyscy jesteśmy sami na tym świecie.

Nie ważne. Z kim, gdzie. Tak naprawdę jesteśmy sami ze swoimi ułomnościami, słabościami, myślami. Zderzające się pierwiastki. Każdy o innym składzie, inne związki mniej lub bardziej chemiczne.

Gubimy nasza wrażliwość w codziennym życiu. Robimy wszystko by zachować twarz i przetrwać. Zakopujemy prawdziwych siebie gdzieś głęboko na dnie. Na wierzchu zostaje tylko pancerz i marionetka z elementów mało ważnych. W zasadzie z zewnątrz zbudowani jesteśmy z błahostek. Nienaruszalnych, bo jakby obcych.

wracają do mnie słowa, wraca wrazliwość

po przebytych wybuchach, reakcjach, doświdaczeniach, powstały nowe pierwiastki i energia pozwalająca na stopniową odbudowę zniekształconych cząsteczek

zbieram co tylko uda mi się znaleźć

[dziewczynawilk]

08. Potrafisz to zrobić.

A skoro już wiesz, że potrafisz to wystarczy zacząć to robić. Pozostaje tylko jedno pytanie - co dokładnie? Lista jest dość spora.

Pytałam o odnalezienie/odzyskanie spokoju, ale gdy dostałam odpowiedź milion pytań mogę do niej dopasować. Czyż nie tak właśnie mają działać karty pomocy?

Dziś byłam spokojna, tak myślę. Mimo wyzwań jakie postawiłam sobie sama (choćby na ścianie) czy w relacjach z rodziną. Robiłam dokładnie to na co miałam ochotę. Jakby bardziej żyłam.

Czy podążając za tą myślą można stwierdzić, że ilekroć jestem w związku zaczynam obumierać? Czy może być to efekt nadużyć mojej głowy w celu realizowania potrzeby bycia kochanym, lubianym i akceptowanym? Zaprzestaję być sobą by realizować nieprawdziwy plan swoich wewnętrznych przekonań, które mimowolnie rządzą moją podświadomością?

Czuje się lepiej gdy się oddalam. Czyli zaburzona jest równowaga między autonomią, a potrzebą bliskości. Po chwili zjawiają się wyrzuty sumienia, lęki i znów lgnę jak rzep do psiego ogona. (swoją drogą coraz częściej brakuje mi tego ogona) Dostrzegam też zależność mojej autonomii i przynależności do moich stanów wagi i urody. To wydaje się być ze sobą równie mocno powiązane.

W nadchodzącym roku czeka mnie dużo pracy. Pracy nad sobą, pracy nad przekonaniami, pracy jako Pracy - samej w sobie. Może powinnam sporządzić listę i na tę okoliczność. Była by to "Ciekawa lista prac nadzwyczajnych".

[dziewczynawilk]

07. A gdyby tak...

Tylko nie mów mi, że chcieć to móc.  Bo człowiek nie jest taki co by siedział w cieniu, chciałby się buntować no, ale nie ma przeciw czemu. Od kilku dni chodzi za mną album “Nieprzygoda” happysadu. Zaczęło się od sesji wizerunkowej ilustratorki. Tylko, że wtedy było to Nostress - Siedzimy na dachach, bawimy się powietrzem.  Podobno nad światem od wczoraj wisi zmiana. Podobno 2021 to rok łączenia swojej mocy i pomysłów z innymi. Podobno od dziś znów noce będą krótsze. Podobno.  Piszę ostatnio wszędzie, a śladu nie zostawiam nigdzie. Może to jest myśl na ten kolejny rok. Zacznę od początku wyzwaniem rozwojowym. Zacznę palcem na kartce snuć plany. Później zobaczymy co będzie dalej. Może nie będzie nic wcale.  I może znów zrobię Wielką Listę Celów.

To było nawet zabawne na swój sposób.

Aga

[dziewczynawilk]

06. NIE.

Nie ma już w moim życiu miejsca na namiastki i bullshit. Nie ma ma już przestrzeni do może, chyba, spróbuję, zobaczę. Nie ma więcej przyzwolenia na niezdecydowanie, bylejakość i uniki. Dość mam. Zmęczona jestem.

Jeśli chcę iść dalej, sięgać wyżej, poznawać, odkrywać, zdobywać - nie mogę ciągle odwracać się za siebie i pytać - czy mogę, czy nikomu nie będzie przykro, czy może nie chcę za wiele, kiedy im wystarcza minimum. 

Uzupełniam deficyty jakimiś resztkami, zamiast sama dobrze wypełnić luki. Uparcie tkwię w udowadnianiu wszystkim... tylko sama nie wiem czego. Dobrze byłoby z tym skończyć raz na zawsze.

[dziewczynawilk]

05. Nagła zmiana czasu

Przecież był styczeń. Pamiętam go! Był tu jeszcze przed chwilą. Zerkałam na niego pobłażliwie. Skąd mogłam wiedzieć, że zaraz odejdzie, że ślad po nim nie zostanie. Kropka. Luty zaczął się dynamicznie. Najpierw od wahania pogody później od wahania nastrojów. Nie spotykają mnie już tak moje nie-przypadki. Może już do nich przywykłam i przestałam na nie zwracać tak uwagi? Bo na przykład taka historia z tymi 5 złotymi w parkometrze i zgubionej karcie na darmową kawę. Traktuję to jako taki mój “standard”. Na szczęście za to nie-przypadki spotykają mi bliskich, którzy swego czasu zarzekali się, że chociaż moje historie są wyjątkowe to nie wierzą. Wiara, nie wiara. Piszą z piskiem - Aga, nie uwierzysz, znów mnie spotkał jak Ty to nazywasz “nie-przypadek”. Serce się raduje.  Na początku lutego zaliczyłam sporo wystaw. Istny maraton. Głowa spuchnięta. Zaliczyłam też dużo herbat i rozmów z przyjaciółmi, a to sama przyjemność. Na domiar dobrego w robocie siedzę po uszy! I tylko ten mój nieszczęsny samochód domaga się uwagi i napraw. Taka moja pięta achillesowa! Odbyło się kwiatowe spotkanie, mam trochę poukładane, mogę się brać znów do pracy z nową energią.  Po 3 miesiącach zmowy milczenia - odbyłam rozmowę z tatą. Rozmowa zakończyła się sukcesem teraz cicho podglądam efekt.

[dziewczynawilk]

04. Kiedy opadnie pierwszy kurz

Tydzień temu rozpętałam burzę. Piaskową. Dawała po oczach, moich, twoich, waszych. Nic nie było w stanie jej powstrzymać, a im dalej zmierzała tym przybierała na sile. Postawiłam się w samym jej środku i podsycałam wiatr. Nie dobrze Agnieszko. Nie dobrze. Na szczęście jest tydzień później. Nikt nie zginął, drobne zadrapania i przetarcia. Przyszło mi podsumować pierwszy miesiąc. Zła byłam na siebie cholernie, że nie spełniam swoich oczekiwań. Nie dosięgam poprzeczki. Nawet jej nie muskam opuszkami palców. Jednak się myliłam. Z planu na pierwszy miesiąc - zakładałam, że będę się ruszać 3 razy w tygodniu co akurat udało mi się z nadwyżką! Zobaczyłam jedną wystawę, dzisiaj, 31 stycznia “She dances on Jackson”. Lista z kolejnymi 6 wystawami na luty już czeka przygotowana na realizację. Nie sfotografowałam kwiatów, ale umówiłam się, że 10 lutego usiądę i przebiorę to co już zostało zrobione, może to nabierze jakiegoś kształtu. Wymyśliłam temat artykułu fotograficzno-biznesowego, drobnym maczkiem coś szkicuję. Zrobiłam pierwszą rolkę Vojtkiem, w końcu po konsultacji wiem jak się nim posługiwać, na zdjęciach Babcia i Dziadek. Za moment zobaczymy czy z sukcesem.  Styczeń trochę leniwie umknął mi przez palce. Na szczęście jest luty, a po nim przyjdzie marzec, a z nim upragniona Wiosna i życie. Tęsknię, ale staram się działać. Wypatruję Jej już w oddali! A na razie wracam do pracy. Czas przywitać nowy dzień. EDIT: Ach! I powstała oferta ślubna, a do tego szykuje mi się pierwsza “urodowa” współpraca  // Szkoda, że najbardziej w tym miesiącu zabrakło mi wyrozumiałości dla siebie i świata - jest nad czym pracować.

[dziewczynawilk]

03. Cherry...

..she get’s what she wants.  Drugie spotkanie dzień po dniu i podpisanie umowy. Kolejne mnóstwo miłych słów. Odrobinę mniej mojej skromności tak jak przykazał Piotr. Nie ma chyba milszego uczucia niż to, kiedy jesteś doceniony. Od tak.

Coraz lepiej idzie mi zarządzanie czasem. Oczywiście wynika to z oswajania lęków. Nie boję się popełnić błędu, znaczy boję się, ale przypominam sobie, że lepszy błąd niż brak działania. Widzę efekty tych małych kroków i to też jest fajne. E-mail na który mogłam nie odpisać, a jednak doprowadził do ciekawej rozmowy. Przeprosiny, które doprowadziły do powrotu tematu współpracy. Dokumenty, które przerażały i paraliżowały, a pomogły uspokoić nerwy i dać pewność realizacji materiału. Kurde, czuję się chwilami jakby to wszystko było dla mnie zupełnie nowe. Jakby nie było nic wcześniej i nic później. Jakby liczyło się tylko teraz. I Ja zaciekle walczę o to Teraz.

Na przykład robiąc na dobrano 19km w 52 minuty na rowerze :)

[dziewczynawilk]

02. Six days - You never thought we'd go to war

Powoli łapię wiatr w żagle. Wizyta w Warszawie. Śmiesznie to brzmi, jakbym już mieszkała we Wrocławiu, a ja po prostu mieszkam w samochodzie. Pierwsze dwa dni nie były łatwe, chociaż dobrze zagospodarowane. Koszmary w nocy, kot trzymający dystans jak do obcego, a dom już jak nie dom - zimny.  Sesja ciążowa w studio na rozgrzewkę tego roku, spotkania z przyjaciółmi i długie rozmowy, rady, komplementy, słuszny opiernicz. Zbieram do słoiczka to wszystko. Zmiana goni zmianę, działanie przynosi efekty, myśli przyciągają zdarzenia. Dobre chmury zawisły nade mną w trakcie tej śnieżycy. Żebym tylko się mniej bała, żebym tylko próbowała, żebym siebie sama nie zatrzymywała to dokona się najlepsze.  Wiem, że do tej pory wcale nie pracowałam tak ciężko. Jestem leniem. Odkładam rzeczy. Przekładam rzeczy. Odsuwam, przeciągam. Czas, żeby z tym walczyć. Bez tego nie przejdę przez tę furtkę, którą już gdzieś widzę w oddali. Pracować mądrze, konkretnie, dokładnie. To jest wyznacznik na ten rok.

[dziewczynawilk]

01. New Year, New Birth

Rok 2018 był jednym z najtrudniejszych w moim życiu, chociaż zakończył się pomyślnie. Wiele razy chciałam uciec i schować się gdzieś. Nadal ciężko znosiłam drobne porażki, straty i odejścia. Wciąż za wysoko stawiałam sobie poprzeczkę i podkręcałam presję i oczekiwania, które wymyślałam tylko ja. Pod koniec roku mimo dobrych rzeczy przyszło wykończenie i strachy, mnóstwo wątpliwości i chęć poddania się. Nie umiałam zobaczyć pośród wszystkich zdarzeń tych drobnych jak i wielkich sukcesów. Zrobiło się zupełnie szaro, a obraz stracił ostrość. Zatem razem z końcem tego roku przyszło kilka postanowień na 2019, który nie zapowiada się dużo milszy. Chociaż, kto wie? Żeby jednak łatwiej było mi powiedzieć “Sprawdzam!” przed upragnionym 2020 postanowiłam spisać tutaj kilka małych i dużych marzeń.  So, let’s go!

1. Publikować tutaj codziennie jedno zdjęcie lub jedną dobrą rzecz. 2. Kontynuować mój kwiatowy projekt, pozwolić mu się rozwijać. 3. Przygotować i zrealizować wystawę. 4. Fotografować więcej kliszą. 5. Zrobić przynajmniej 3 rolki Voightlanderem. 6. Spędzić dzień na kajakach. 7. Wyjeżdżać więcej w góry. 8. Zrobić prawo jazdy na motocykl. 9. Zarobić tyle pieniędzy, żeby spłacić wszystkie zaległości. 10. Raz w miesiącu stworzyć historię niczym Duane Michals. 11. Czytać więcej książek fotograficznych i tworzyć z nich notatki. 12. Zobaczyć 25 wystaw fotograficznych. 13. Fotografować więcej tańca. 14. Stworzyć swój studyjny kolarz autoportretowy grupowy. 15. Zadbać o publikację/ekspozycję/wystawę Gorani. 16. Zadbać o moje social media jako fotografa. (publikować 2 razy w tygodniu) 17. Pracować minimum 8 godzin dziennie (stworzyć nawyk godzinowy). 18. Ograniczyć ilość kupowanych rzeczy i ograniczyć marnowanie jedzenia. 19. Nawiązać współpracę z urodowymi miejscami. 20. Fotografować więcej rodzin. 21. Nauczyć się podstaw francuskiego. 22. Ćwiczyć regularnie 3 razy w tygodniu (nawet jeśli to tylko i aż 15/30minut) 23. Opanować stabilne stanie na głowie, robić Bakasane. 24. Medytować 25. Zrobić jakiś kurs gotowania. 26. Złamać wagę 68kg i dbać o jej utrzymanie. 27. Rozwinąć pracę w Krakowie i Wrocławiu. 28. Poeksperymentować z malarstwem. 29. Przygotować ofertę ślubną. 30. Zorganizować małe warsztaty fotograficzne. 31. Mieć więcej wyrozumiałości dla siebie i innych. 32. Pozwolić sobie na więcej wolności twórczej i eksperymentowanie. 33. Dzielić się tym co robię, publikować, pokazywać. 34. Złożyć przynajmniej jeden album fotograficzny. 35. Ułożyć swój album prywatny z wydrukowanych zdjęć i opisać go. 36. Fotografować Polaroidem. 37. Stworzyć jeden reportaż w stylu Amy Shore. 38. Spróbować zainspirować się obrazem i zrobić inscenizowane zdjęcie. 39. Zaliczyć jazdę konno. 40. Stworzyć short guide z Kazachstanu i z Pragi, Czeskiej. Drobny EDIT i dopiski nocne 41. Robić selfie raz na dwa tygodnie. 42. Zrobić 1500km na rowerze w tym chociaż raz 100km na jeden raz. 43. Być w stanie się chociaż raz podciągnąć. 44. Będę dla siebie bardziej wyrozumiała. 45. Nauczę się czegoś o roślinach w domu. Jak na 365 dni - nie powinno być źle. Fingers crossed for myself. Aga, Dziewczyna Wilk PS tak zakończyłam jeden i powitałam kolejny rok

[dziewczynawilk]

Lądek Zdrój, czyli wycieczki marzeń.  Nie mam pewności, ale chyba jednak tym razem wygrała - Leica R... film: kodak 100tmax Londyn, październik 2016

[dziewczynawilk]

05.2017 Praktica L2 + Kodak 100TMAX  Czasem miesiącami nie sięgam na półkę po analoga. Życie, którym żyję, Świat, który mnie otacza wydaje mi się zbyt błahy by marnować na niego klatki. Kiedy jednak prowadzi mnie przeczucie, jakaś wewnętrzna intuicja. Zryw. Nagle i niespodziewanie dzieją się rzeczy magiczne.

[dziewczynawilk]

2018.02.03 Zegrze z Niedźwiedziem i Nat Sony A7r2 + Revuenon 35mm f/2.8 Poszukiwanie ciszy i spokoju nad wodą za miastem. Znalazłyśmy to po co pojechałyśmy i dużo więcej. Cisza, my i czas.