felix felicis.

Küçükken Ay Savaşçısı olma hayalim vardı.16 yaşıma kadar sihirli güçlerimi bekledim,gelmeyince Tomb Raider olmaya karar verdim,şimdiyse bankacıyım. Spotify: Tim Ece

[ecetimucin]

Uzun zamandır yazmıyordum buraya. Selam.

Bu şarkı içimde yeniden uyandırmak istediğim bazı hislere dokunuyor adeta.

Aslında gerçekten kelimelerimle dans edecek şarkıları bulamıyordum epeydir. Kendini tekrarlayan arka planda değişen sözlere ve ritimlere bayılıyorum. Kendimi sırt üstü denizde yüzer gibi hayal ediyorum. Bu şarkılarda öyle yüzüyormuşum gibi geliyor.

Hayat çok monoton. Şarkılar değil. Sanırım bu yüzden onları susuzluktan kavrulurken kana kana su içermişim gibi dinleyip tüketiyorum. Şarkıcılar hızıma yetişemiyor. Açlığım da susuzluğum da geçmiyor. Zaten artık eskiden duyduğum notaların çoğunu da duyamıyorum. Yaş aldıkça hayatın renkleri daha bir grileşiyor sanki, o yüzden bu ara bulduğum her yeri her şeyi renklendirme peşindeyim.

Daha bir durgunum. Yaşım büyüdüğünden değil ama etrafımdaki insanlar durgunlaştığı için sanırım. Her şeyi uzaktan izliyorum bazen. Çoğu şey komik geliyor. Gülemiyorum. Yani her yerde değil en azından. Bu yüzden "safe space"lerime sıkı sıkı sarılıyorum.

Neyse ki böyle şarkılar da çıkmaya devam ediyor.

[ecetimucin]

Bu şarkının notaları benim için çok tozlu bir rafta ve o raf çok başka bir Ece’nin odasında gibi artık.

Bunu fark etmek beni adını koyamadığım bir duygunun içine hapsetti adeta. Belki de birden fazla duygu iç içe geçmiş beni geçmişe doğru fırlatmıştı. Bir sapan gibilerdi. Bir el çekti bıraktı lastiği ve ben kendimi başka bir versiyonuma bakarken buldum.

Belki de kırık bir aynaya bakmak gibiydi. Kendimi bulmaya çalıştım ama tek gördüğüm birden fazla bendi. Hem mutlu oldum hem de ağladım. Hem sürüklendim hem de taştım.

Vapurdan dışarıyı izliyorum, tek başıma olmayı hatırlıyorum ve özlem duyuyorum. Oysa ben tek çocuğum zaten hep tek başınaydım. Fark ediyorum ki kalabalıklaşmışım, zihnim dolmuş. Çatlaktan sızdı her şey buraya bir anda, kelimelere dönüştü.

Ben yazmıyorum, Ece’lerden biri yazıyor.

[ecetimucin]

Artık eskisi gibi güzel şarkılar bulma peşinde, derinlerine dalmıyorum youtube’un. Bugün eski güzel şarkılarımdan (benimmişçesine) birine denk geldim ve beni kolumdan tutup bu şarkıya sürükledi. İyi ki de yapmış!

Günler artık nasıl geçiyor, takip edemiyorum. Her şey fazla mı hızlı yoksa yaş aldıkça biz miyiz yavaşlayan? Adeta acelemiz var, bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz. İşin garibi hiçbir şeye de yetişemiyoruz.

Büyük bir heyecanla beklediğim şeyler var hayatımda. Bir an önce gelsin o günler istiyorum. Önce parmaklarımı sokmam, alışınca da doyasıya yüzmem lazım. Hal böyleyken, o kadar hızlı geçen zaman bir anda yavaşlıyor gibi. Beni varış noktasına getirene kadar kanırtıyor sonra da “işte geldin hadi koş şimdi” diye de arkamdan itekliyor.

Anı yaşayan insanlara çok özeniyorum. An benim için hep ellerimden kayıp giden bir su damlası gibi. Denesem de bir süre tutabiliyorum sonra ya kayıp gidiyor ya buhar olup uçuyor.

Neyse yarın Pazartesi. Hadi koşalım.

[ecetimucin]

Herkeste bir yara görüyorum bakınca. Hemen belli etmiyor kendini, güzel sarıp sarmalamışlar ama iyileşmemiş. Belki pansuman yapamamışlar, belki başkası yapsın istemişler ama yalnız kalmışlar. Yalnız kalmak istememişler ama yalnız bırakılmışlar. Yalnızlıklarına alışamamışlar ama onunla barışmışlar. 

Sadece kalbi kırılmıyor insanların, kırılan düşüncelerin izleri kalıyor gözlerinde, görünüyor. Güldüklerinde arkada saklanan göz yaşlarının yansıması oluyor. Dünya kadar yorgun içleri insanların. Her şeyden uzak kalmaktan, dokunamamaktan, dokunulmamaktan, kırılmaktan ve hatta bazen kırmaktan.

İzoleydik biz aslında ama kendimizden. Hep yasaklarla yaşıyorduk ama onları koyan da bizdik. Şimdi her şey çok farklı ama eskisini istediğimizden de emin değiliz. Aramızdaki mesafeleri düşünüyorum hemen, eski filmlerde herkes çok yakın.

Birilerinin ve bir şeylerin kaybıyla doldu her yer sanki. Yitirilen insanlar, hayaller, paralar, zamanlar, umutlar, beklentiler ve daha neler neler. Geri getirmemiz gereken o kadar çok şey var ki birbirimiz için...

Sahi bu virüs bize bir şeyler öğretecekti değil mi? O da kayboldu.

[ecetimucin]

Bazı şarkıları dinlerken şunu düşünüyorum: beynimizin tuşları varmış ve her bir tuşun hissiyatı farklıymış.

Başkasının yarattığı müzik bize nasıl bu kadar dokunuyor, nasıl çalıyor notalarımızı bilmiyorum.

[ecetimucin]

Özgür olmadığımı en çok hissettiğim anlar gökyüzünü göremediğim anlar sanırım. Bir şeye benzemek istiyor olsaydım, bu kesinlikle bulut olurdu. Kuş da olabilir.

Şimdi bu şarkıyı hayatımın arka plan müziği yaparken bir yandan hortlayan endişelerime ve beni bekleme ihtimali olan kötü günlere şunu fısıldıyorum: gelecekte beni bekleyen ne olursa olsun bu anı hep hatırlayacağım. Bu anıma bir kitap ayracı koyuyorum ki istemediğim yerlerde de olsa buraya dönebileyim.

Planlar yapmamayı öğrenmeliyiz artık, beklentiye girmemeyi de... Kendimize sabit anlardan kaleler yapmalıyız belki, her ne olursa olsun dönebileceğimiz, bizi hep bekleyen anılar inşa etmeliyiz. Beklentiler başımıza yıkıldığında içimizde bir alev topuna dönen öfkemizi sarıp o kalenin duvarlarında dışarı atmalıyız.

Beklediklerim ve bulduklarım ikilimine sık düşüyorum bu aralar. Alıştıklarımla alışmak istediklerim. Olması gerekenler ve olmayanlar. İzlemem gereken yollar ve geçip gittiklerim.

Kontrolünde olmayan şeylerden en çok geçmişi değiştirmek ister insan, kontrolünden çıktıktan sonra, geçmiş geçmiş olduktan sonra...

Hayalperestler için çok kolay bir duygunun içine düşmek. Kendini çıkaracak gücü olmalı insanın bir de. Başkasına değil kendine asılmalı. Umarım kendime hiç keşke dedirtmeyecek kadar yanında olabilirim kendimin.

Bir buluta astım dileklerimi bugün. Hadi yağmur yağsın. Özgürlük herkese lazım.

[ecetimucin]

Şu günlerde en çok yalnızlıklarımızla vakit geçirdiğimiz için hepimiz rölantideyiz. Hayatın pause tuşuna basmış gibiyiz adeta. Sizce de fazla hızlı gitmiyor muyduk zaten?

Sürekli bir koşturma haline alışmış bedenim ve zihnim hala inanamıyor bu olanlara. “Gerçekten, gerçekten tüm bu zaman bizim mi şimdi?” diye soruyor bana ara sıra.

Düşen marjinal faydasıyla hayat, son zamanlarda bana epey yavan geliyordu açıkçası. Hiçbir şeyden yeterince zevk alamıyordum. Oturduğum yerde zihnim başka bir zaman diliminde nerde olduğumu karıştırıyordum çoğu zaman. Hep olacağım yerlerde oluyor, beni bekleyen planlara erken dalıyordum.

Şimdiyse tek sorun içimdeki korku ve endişe. Bu durumun ne kadar süreceğinden çok; nasıl biteceği kemiriyor aklımı. Müzik dinliyorum.

Yazmak hiç bir zaman zor gelmedi bana, kendimi ifade etmekle hiç bir problemim olmadı. Gözlerimi kapasam dökülür kelimeler zaten her yerimden. Bazen hissettiğim şeylerin vücudumdan aktığı hissine kapılıyorum. Her biri kendi renginde ve formunda litrelerce sıvı... Gerçekten gören olsa keşke. Görülmek istiyor insan sadece, gerçekten görülmek. Ağlamakla gülmek arasında kalıyorum bazen, yeni bir duygu durum keşfediyorum kendimce. Bazen çok seviyorum bazen de nefret doluyorum. İçimde bir sürü insan var, hangisinden başlasam bilemiyorum. Herkese farklı biri oluyorum gibi geliyor ama binlerce yüzüm de olsa hepsi olabiliyorum işte diyorum.

En çok dokunmayı özledim. Parmaklarımı elleri üzerinde eklem yerlerinde daireler çizerek gezdirsem yeter. Ya da burnumu çenesine dayasam. Olmadı göğsümü omzuna dayayım. 

...

Şarkının güzelliği yazdırdı bana bunları yine, ben yazmadım.

[ecetimucin]

Bu aralar çok iç çekiyorum. Kontrol ediyorum, hala eskisi gibi nefes alabiliyor muyum diye. Sonra hiç bir şeyin eskisi gibi olmadığını fark ediyorum. Zaruri uzak kalışlarımızın yalnızlığıyla tutunmaya çalıştığımız birliktelik kırıntıları bizi kurtarmaya yetecek mi merak ediyorum. Yalnız olmak sorun değil, tekrar kavuşamamak sorun. Uzak mesafelere yüzmek de sorun değil, karayı görememek sorun.

Özleyeceğimizi düşünmediğimiz insanları özlüyor, düşünmediklerimizi düşünüyor, korumak zorunda olmadıklarımızı koruyor, maskesiyle dolaşanların maskesini düşüren olaylara şahit olurken kendimizi de başka maskeler arkasına saklıyoruz.

Doğa çok garip. Zayıfları elemek istiyor, ama bilmiyor ki bizim için genetik zayıflıklar önemli değil. Karakteri zayıfları eleyen virüs bulamıyor olmamız doğa kanunlarına karşı gelmek zorunda bırakıyor bizi.

“Bu virüste ölüm oranı düşük diyorlar ama sevdiklerinizden biri ölünce oran sizin için yüzde yüzdür.” demişti bir profesör. Ölmekten korkmuyorum da kaybetmekten korkuyorum. Başkası için endişelendiğim her saniye bir yandan da mutlu oluyorum. Tamamen bencilleşmemişim diyorum. Hala dünyaya bağlanmış köklerim, insanları seven bir tarafım varmış.

En son öğrendiklerimizi özetleyeceğiz; halihazırda yaptığımız her şeyin aslında bizi sona götüren şeyler olduğunu göreceğiz. Tamam diyeceğiz, tamam değişiyorum. Ama insanın küçücük hafızası nedeniyle başaramadığı yegane şey istikrardır. İnsan yoldan çıkmış bir varlık artık, yediği tokatlar onu kendine asla tamamen getirmeyecek. Bir şeyler değişecek, umarım iyiye gidecek ama asla geldiği noktadan çok geriye gidemeyecek bu dünya. Umutsuz değilim, gerçekçiyim. Ya da gözlemciyim diyelim.

Eski fotoğraflara bakıyorum şimdi, hepsi ayrı güzel geliyor, hepsi ayrı neşe dolu gibi. En mutsuz fotoğrafım bile mutlu gibi. Kendimi depresif hissetmiyorum. Henüz... Özlediklerimi çok özledim. Çok da ihtiyacım vardı bir yandan bu yavaşlamaya. Nasıl koşturuyormuşum, kendime şaşırdım. Nasıl kovalıyormuşum kendimi, zaman parçacıkları içine nasıl sığmaya çalışıyormuşum meğer.

Şimdi içimde dokunamamanın verdiği dolup taşma hissi, omuzlarımda sarılamamanın bıraktığı soğuk izlerle birlikte yine bana en çok ilham veren yere: gökyüzüne bakıyorum. Bulutlar hızla geçiyor, bize bir şey anlatıyor tüm dünya. Tüm bu düzen el ele vermiş; biz ellerimizi kolonyalarken bize ders vermeye çalışıyor. Tekrar elleriniz birbirinize değsin, dudaklarınız beklentilerle kalmasın istiyorsanız dokunmadan, yaklaşmadan bir araya gelin diyorlar. Duyuyor musunuz siz de?

[ecetimucin]

Yazmanın en zor yanı yazmaya başlamak diyorlar, benim içinse yazdıklarımı yaşıyor olmak sanırım.

Karamsar hislerle dolu değilim, aksine fazla hayalperestim. Optimist de değilim. Sadece hayal edecek kadar seviyorum duyguları. Ruhuma dokunuşlarıyla yaşadığımı hissediyorum, bazen tatlarını bile alabiliyorum. Kokladığım da oluyor. Dokunmatik bir insanım, dokunmadan sevemiyorum. Parmak uçlarımdaki sıcaklığı seviyorum.

Hayatıma entegre insanlardan kopamıyorum. Benden parçalar almalarından mı korkuyorum acaba? Yeni insanlarla tanışmayı sevmiyorum ama onları tanıyor olmayı seviyorum.

Bazı şarkıları gözlerimi kapatarak dinliyorum. Sonra kendimi bir suyun yüzeyinde salınırken buluyorum, burnum bulutlara değmiş ve her yanım mavilerle sarılmış oluyor.

Bazen anlamsız şarkılarda çok mutlu oluyorum, içimdeki küçük kız dans ederken ben sadece kafamı sallayıp dudaklarımı oynatıyorum.

Kendimi çok ama çok seviyorum. Bunu hissedebilecek kadar şanslı olduğum için seviniyorum. Etrafımdaki insanları mutlu etmeyi de çok seviyorum. Bazen kendime sarılıyorum, bunu garipseyen insanlara da üzülüyorum. Hayır hayır üzülmüyorum, baya umursamıyorum.

Bazen kalbim önden gidiyor beynim arkadan çekiştiriyor. Bazen tam tersi.

Bir de bu tarz şarkıları seviyorum. Sevdiğim şarkılarda yazıyorum, yazı yazdığım şarkıları ayrı seviyorum.

[ecetimucin]

Keman yayları gibi gerilmişiz hepimiz. Birbirimize sürtünerek çıkardığımız seslerin ahengi kalmamış. Kocaman bir gürültüden ibaretiz artık. Duyamadığımız kadar yüksek desibeli ama hissediyoruz içimizde.

Dünyanın gümbürtüsü evrenin hangi uzak köşesinden duyuluyor acaba? İçimize kaç evren sığar bizim? Göğsümüzün ortasındaki boşluğa kaç gezegen sığar mesela?

Hayatımız yap bozlardan mı ibaret? Yapıp yapıp bozmak için mi inşa ediyoruz her bir adımımızı?

Müzik yeniden başlar, etrafımızı sarar mı?

Umut sarsa ya en azından...

[ecetimucin]

Bazı sesler burnumun ucuna dokunuyor. Tam ucunda bir sızı oluyor. Belki de burnumuzla kalbimiz arasında bir bağlantı vardır.

Sonra parmak uçlarıma akıyor. İstemsiz hareketleniyor parmaklarım. Dokundukları yerler yumuşuyor, esniyor. Belki parmak uçlarımız da nefesimizle bağlantılıdır.

Her nefes bir düğüm çözüyor içimde. Sesler, nefesler dolanıyor birbirine, çözdükleri düğümlerin yerine geçiyor. Sonra gözlerim güzel şeyler arıyor çevremde, en fazla bulutları buluyor.

Bulutların göçünü izlerken burnumdaki sızı geri geliyor. Bulut kokuyor her yer. Boşluklarla doldurduğum yerlerde, sessizlikle konuşuyorum. Dans ederek ağlıyorum bazen, ya da yüz üstü yatarak gülüyorum. Standart sevmiyorum.

Kusana kadar dinliyorum bir şarkıyı sevince tıpkı birini sevince boğana kadar sarıp sarmalayışım gibi.

Bunları yazdığım sürece içimden etrafımda dönüp durmak geldi. Oturdum.

İyi akşamlar.

[ecetimucin]

Ben sadece huzur istiyorum deyip de sadece huzur isteyen birini tanımadım hiç.

Hayatımda sadece tek bir şeyi istemeyi çok isterdim. Hatta en çok bunu istiyorum ama sadece bunu da istemiyorum.

Anlaşılması güç bir insan olduğumu kabullenmem 30 sene sürdü. Kendimi artık daha iyi tanıyorum ama daha iyi anladığım söylenemez. Mesela bu sene bağımlılıklara karşı güçlü olmadığımı öğrendim. Kendimi kontrol etmede yeterince başarılı değilim. Bunu öğrendim ama henüz değiştiremedim. Çünkü nedenini anlayamıyorum. 

Kendimi tanıdığım kadarıyla sulu göz bir insan değilim. Ama çok ağlıyorum. Hissettiklerimi fazla hissediyor oluşumun beni durduk yere ağlayan bir insan yapmadığını biliyorum.

Kendi değerimin başkasının bana verdiği değerle de ölçülmediğini çok iyi biliyorum. Bana karşı hatalı davranıldığında asla kendi değerimi sorgulamıyorum. O yüzdendir ki sınırıma erişmeyi başaran insanları hayatımdan çok kolay çıkarıyorum. Köklerinin derinliği fark etmeksizin. Ve bu durumun benden bir şey eksiltmiyor oluşuna bayılıyorum.

Tek bir üzüntü beni başka başka yerlere götürüp ayrı ayrı şeyler sorgulatıyor. Sevdiklerimi çok seviyorum. Sildiklerimi hiç görmüyorum. Ulaşmaya çabalayıp sonuçsuz kaldığı yerlerde durabiliyorum. Mükemmel bir insan hiç değilim. Çoğu zaman çok düşünüyorum. Çok evirip çeviriyorum. Beklentiye girdiğim de çok oluyor. Tahammül edemediğim de çok şey var. 

Sevgimi göstermeyi çok seviyorum, gösterenleri de çok seviyorum. 

Kendini tanımayı başaramamış insanlara çok üzülüyorum. Hayatta bir fark yaratabileceğini düşenen Y kuşağına mensup biri olarak hayatta bir fark yaratamamış olmak da canımı sıkıyor.

Bu şarkının klibini izleyip ağlayabilecek kadar bir şeyler hissedebildiğim için şanslı olduğumu biliyorum. Umarım herkes benim kadar şanslı olur.

[ecetimucin]

Yollar uzun görünmüyor aklımda seninle seyahat ederken. Gökyüzü hep burnumun ucunda gibi ve gözlerimde bulutlar var belli, hep nemli.

Olmadığım insanların yaşayamadığım hayatlarına hisleniyorum bugün. Hava bir açıyor bir kapıyor. Beni alt üst ediyor. Yetmiyor, bir de soğudukça soğuyor. Sen de hissediyor musun?

Belki diyorum o da şimdi bir otobüs camından yoldaki çizgileri izliyor, benim gibi onları yavaşlatmaya çalışıyordur gözleriyle. Yüzünün yarısına güneş ışığı gelmiştir, öptüğüm yerlerini okşuyordur. Belki yerlere değil de gökyüzüne baksa o da beni düşünür.

Dünya müzikli yolculuklar için yaratılmış aslında ama hep bir engel çıkarıyor karşımıza. Bazen şarjımız bitiyor, bazen araya reklam giriyor, bazen benzinimiz bitiyor, bazense enerjimiz. Bir tek müzik sonsuz, o hiç bitmiyor. Biz zaman zaman onu duyamıyoruz sadece.

Gözünün yanından öptüğüm anki kokunu düşlüyorum bunları yazarken. Parmak uçlarımdan öper misin?

[ecetimucin]

Hayatım boyunca hayatın amacını ve kendi hayata geliş amacımı sorgulayıp durdum. Hala bir cevap alabilmiş değilim.

Ne yazık ki kendimi hala hayal kırıklığına uğratıyorum. Bu yüzden sanırım içimde sürekli bir huzursuzluk var. Aidiyet duymak istiyorum bir yere sadece aslında. Yerini bulamamışlık çok sıkıcı bir duygu gerçekten.

İçimde sürekli bir şeyler yapmak isteyen bir kadın var, bu sebeptendir ki beynim durmaksızın çıkış yolları arıyor. 7/24 arama modunda olduğundan çok yoruluyor. Kendimi geçindirmenin özüme ihanet etmeyecek, beni hapsetmeyecek bir yolunu bulmaya çalışıyorum devamlı.

Sürekli gözlem yapıyorum. Yapıyorum ki birileri bana ilham olsun. Yol göstersin.

Gördüğüm kadarıyla hayat, inandığı şeye başkalarını inandırabilen, cesaretiyle ilham veren, içindeki tutkuyu karşısındaki insana aşılayabilen ve her zaman topluluktan sıyrılarak kendi olmaktan korkmayanların yanında oluyor. 

Böyle bir insan olmak istiyorum ama gerçekten tutkuyla istediğim en büyük şey özgürlük. Oysa ona ulaşmamı sağlayacak bir tutkuya sahip olup özgürleşmeliyim sanırım ya da belki de böyle bir tutkuya sahip olmak da bir nevi tutsaklık. Öyleyse o hapishanede olmak istiyorum. Aslında esas problem bu tutkulara sahip olma riskini alamayacak kadar korunaklı yetiştirilmemizde de olabilir. Üzerine biraz daha düşünmeliyim bu konunun, haber veririm bir yol bulursam.

Öyleyse bir süre daha ruhumu bu hapis bedeninde sıkıştırmaya devam edip bedensel ihtiyaçlarımı karşılayacak parayı kazanmaya devam edeyim. Bedenler bencil, ruhlar doyumsuz. Arada kalan hep biz oluyoruz.

Bohemian Rhapsody kadar karmaşık yazabildim mi?

[ecetimucin]

Hayat umutlar üzerine kurulu siyah beyaz kareli bir zeminden oluşuyor gibi. Yürürken siyah karelere basmamaya çalışıyoruz ama bazen siyahlar daha büyük sanki beyaz olanlardan. Koşuyoruz bazen hızlıca, farketmiyor o zaman siyah beyaz. Bembeyaz olsa körlük yapıyor. Kar körlüğü. Sosyal medyanın esiri değiliz aslında, esiri olduğumuz imrendiğimiz hayatlar. Sahip olamadığımız ve deli gibi arzuladığımız hayatların esiriyiz. Özgürlüğümüz haftasonundan ibaret ve bazen o bile yok. Bu döngüyü nereye kadar taşırız bilemiyoruz, içimizdeki güce sarılıyoruz. İçimizi etrafımızdaki insanlarla şarj ediyoruz. Oysa güneş enerjisiyle çalışıyoruz hepimiz. Sorun şu ki; güneş göremiyoruz. Güneş de bizi göremediğine üzülüyor artık beton görmekten yorgun. Saklanıyor o yüzden hep. Dünyanın şekli ve dönmesi bize bir şey anlatıyor aslında. Hepimiz aynı döngüdeyiz. Tarih bile aynı döngüyle örüyor her bir basamağını. Hep aynı şeyleri yaşıyor insanoğlu. Kendini tekrar eden bozuk plaklarız. İyice bozulduk artık. Çizildik. Dursak mı biraz? Ses iyice terk etmeden, müzik ritmini kaybetmeden?

[ecetimucin]

Tüm yolu bulutları izleyerek ve Kalben’in Umut temalı TedX konuşmasını dinleyerek geçirdim. Hissettikleriyle yaşayan biri olarak umut etmekten hiç vazgeçmedim. Öyle ki tüm hayatımı umutlarım ve arayışlarım üzerine kurdum. Hayatımın bundan haberi yoktu oysa ki. 

Hiçbir zaman kimseye aşırı bir bağlılık hissetmedim. Çünkü insanların misyonunun karşısındakini hayal kırıklığına uğratmak olduğunu düşünüyordum. Artık bunun bir misyondan ziyade bir zorunluluk olduğunu düşünüyorum sanırım.

Beklentisiz yaşamak mümkün değil maalesef. Olsaydı ne kadar da güzel olurdu. Öyle değil ama. 

Birine güvenip hayatınıza aldığınızda her şeyiyle sahiplenmek istiyorsunuz onu. Bir kedi gibi. Çok sevip sıkarsanız elinizi cırmalayıp kaçacağını bilerek. Oysa bir kediden ne kadar şey beklenebilir ki. Herkes kedi bir yerde.

Hayat öylece yaşayıp geçilecek bir şeydir belki de. Benim gibi fazla düşünmekten beyinsel zaafiyetler yaşayanlar bunu pek anlamıyorlar sanırım.

Bir de rutinlerim var benim; sevdiklerimi gece yatarken öpmek ve sabah kalkınca günaydın demek gibi. Hayat bulutlardan ibaret olsun istemek de şımarıklık tabi.

Şimdi ben bu kadar şeyi anlaşılmak için mi yazdım? Sanmıyorum, bu da benim kusma şeklim. Beynim rahatlasın. Onun için Alka Saltzer yok çünkü. 

10 yaşındaki Ece’nin yazdığı gibi: “Mürekkebimin bunları yazmaya yettiğine inanamıyorum.” 

10 yaşındaki Ece’yi çok sevdim. Bana kendimi hatırlattı. Bana umut verdi. Bana cesaret verdi. Kimse ciddiye almasa da beni çok etkiledi o kız. Herkesin dünyası kendine dönüyor, sonunda insan kendiyle kalakalıyor. 

Sizi kendinizle bir başınıza bırakmayacak ve mürekkebinizin tükenmesine izin vermeyecek insanlarla olun. 

[ecetimucin]

Kolay kırılan bir maddeden yapılmış kalbim meğerse. Dayanıklı sanıyordum kendimi ama o kadar değilmişim. İnsan birini dayanak belleyince koyveriyormuş tüm sütunlarını. Onun en ufak çekilişleri tuz buz ediyormuş karşı tarafa çaktırmadan emanet ettiği hislerini. Birine teslim olunca insan yaralanmaya çok açık hale geliyormuş. Yaralamak için yapılmayan hareketlerden bile yaralanma kapasitesi oluyormuş. O yaraları yine en çok o sarsın istiyormuş. Beklentilerinden oluşan bir kafese kendini hapsedip karşı tarafın sırtına yüklüyormuş. Yine de sinirden köpürse de arkasını tamamen dönemiyormuş. Aklı almıyormuş onsuzluğu mesela. Minicik anlar, minicik hisler karşınızdaki kişiye beslediğiniz sevgiyle ve güvenle doğru orantılı olarak etkisini arttırıyormuş. En ufak bir şeyden bile kağıt kesiği olabiliyormuş insanın kalbi. Kendiyle konuşarak kendini haksız çıkarabiliyormuş mesela. Sonra mesele haklılık değil ki diyerek yine haklı çıkıyormuş. Arkasından kırılan bir taraf varsa haklılığın lafı mı olur diye beylik laflar ediyormuş. Her şeyden uzaklaşıp düşünüyormuş mesela, ölçüp tartıyormuş her şeyi ve diyormuş ki; “Ondan önce arafta mıymışım ben? İnsanın tüm duyguları iki katına nasıl çıkıyormuş böyle? Alıngan mıymışım ki ben bu kadar? Ağlak mıymışım? Sevebiliyor muymuşum bu kadar? Hepsine evet diyorsam araftaymışım ben o zaman. Tarafımı bulmuşum. Kalayım ben bu tarafta öyleyse. Hissedeyim yeter ki. Siyah beyaz da yaşanır ama renkler çok güzel. Kalayım bu tarafta öyleyse onunla. Boyasın dünyamı. Her renk olsun işte. Tuali olayım ama bitmesin resim. Ellerinde şekillendirsin beni. Her gün bir şeyler eklesin ama günün sonunda hep benim yanımda olsun ve yeter ki okşasın fırçasıyla.”