#makale

[asiablog-universe]

Jesus Buntu Burake, Makale, Indonesia: Jesus Buntu Burake is a Roman Catholic statue of Jesus Christ at Makale in Tana Toraja Regency, South Sulawesi, Indonesia. It is one of the tallest statues of Jesus Christ in the world, at 40 m. It stands on the top of Buntu Burake hill about 1.700 metres above sea level. Jesus Buntu Burake also has a glass bridge. Wikipedia

[1mperfecta]

Haram mı, Vicdan mı?

Vicdan ve İnanç

Bazen durup düşünüyorum. İnsan gerçekten neye inanıyor?

Bir kitap olduğunu söylüyorlar. İnsanlara yol göstermek için gönderilmiş bir kitap. “Oku” diyorlar, “anla” diyorlar. Ama sonra garip bir şey oluyor. Kitabı açtığında hemen biri çıkıyor ve diyor ki: “Dur… onu sen tek başına anlayamazsın.”

O zaman insanın aklına ilk soru geliyor: Eğer anlayamayacaksam neden bana gönderildi?

Sonra başka şeyler duyuyorsun. Birileri diyor ki: “Bunu yapmazsan gerçek bir inanan olamazsın.” Bir başkası diyor ki: “Şu şart olmadan olmaz.”

Ama insan oturup düşününce şunu fark ediyor: İnanç dediğin şey bir insanın kalbiyle ilgilidir. Başka insanların koyduğu listelerle değil.

Bir gün biri çıkıyor ve diyor ki: “Bu haram.” Başka biri diyor ki: “Hayır, o sadece mekruh.” Bir başkası diyor ki: “O aslında günah değil ama yapılmasa daha iyi.”

İnsan duruyor. Aynı şey için üç farklı cevap.

O zaman aklına şu geliyor: Eğer bir şey gerçekten bu kadar kesin olsaydı, bu kadar farklı anlatılır mıydı?

Mesela bazı şeyler var… insanlar hemen “haram” diyor. Ama başka biri çıkıp diyor ki: “Aslında o kadar kesin değil.”

Bazı şeyler var… insanlar “çok önemli değil” diyor. Ama insanın vicdanı diyor ki: “Bu zararlı.”

Ve o anda insan bir şeyi fark ediyor. Belki de mesele sadece kelimeler değil.

“Haram.” “Mekruh.” “Günah.”

Bu kelimeler insanların dilinde dolaşıyor. Ama insanın içinde başka bir şey daha var.

Vicdan.

Bir şeyi sadece “yasak olduğu için” yapmamak başka bir şeydir. Ama onun gerçekten yanlış olduğunu anlayıp yapmamak… işte o bambaşka bir şeydir.

İnsan bazen fark ediyor ki, bazı insanlar inancı anlatmıyor… inancı yönetmek istiyor.

Kurallar koyuyorlar. Sınırlar çiziyorlar. Sonra da diyorlar ki: “Bize uymazsan doğru yolda değilsin.”

Ama insan yine düşünüyor. Eğer bir insanın inancı, başka insanların onayına bağlıysa… o zaman o inanç kimin?

İnsan bir noktada şunu anlıyor: Gerçek inanç başkasının korkusuyla değil, insanın kendi içindeki dürüstlükle ayakta durur.

Çünkü bir gün herkes susar. Hocalar susar. Yorumlar susar. Tartışmalar biter.

Geriye sadece iki şey kalır. Bir kitap… ve insanın kendi vicdanı.

Ve o gün insan kendine tek bir soru sorar: “Ben gerçekten düşündüm mü… yoksa sadece bana söyleneni mi tekrar ettim?”

İşte o soru var ya… İnsanı gerçekten sarsan soru odur.

[dilara-aksoy]

Gitmesi Gereken Yerde Kalanlar

Gitmesi gereken yerde kalmış olmanın pişmanlığını yaşarız.

Ben de, sen de, o da.

Bunun nedeni karşı taraf değil.

Kendimizle kalacak cesareti bulamıyor oluşumuz.

Hayatın boyunca her anını birlikte yaşadığın tek insan sensin.

Ama varını yoğunu, hak etmeyen ilişkilere dökecek kadar

kendinle kalmaktan korkan da yine sensin.

Bu yüzden kalmaman gereken ilişkilerde sıkışıp kalıyorsun.

Dibin tutuyor, devam ediyorsun.

Hakaretler günlük cümleler gibi söyleniyor, kalıyorsun.

Çok sevdiğin için mi?

Kendinle kalmayı becerememek diye bir gerçek var.

Kendimle ilgili en utanç verici farkındalığım buydu.

“Gitme” dediğimiz herkes, aslında bizden bir parça götürüyor.

Ruhumuzu, karakterimizi, beklentilerimizi teslim ediyoruz.

Gönüllü hizmetkâr oluyoruz.

O eser sana ait değil, sana layık değil.

Ama “benim” diye tutturuyorsun.

Bırak.

Senin okumakta zorlandığını, yaşaması gereken yaşasın.

Kendimize yabancıyız.

Kendi elimizi tutmadan, bir başkasının elini tutmaya çalışıyoruz.

Aslında gerçekten istiyor musun?

Dilara AKSOY

[sdeluu]

varoluşsal utanç hakkında bi makale okuyorum ve öyle korkunç geliyor ki bazı cümleleri.. insanın en büyük düşmanı kendisinden başkası değil, bunu tekrar tekrar anlıyor ve öğreniyorum. şöyle ki, ölmeye yakın bir durum da, nefes borun kesilmişcesine, öyle kötü bi halde, sokak ortasında yere düştüğümüz de; düşündüğümüz tek şey 'insanların bakıyor, görüyor, tiksiniyor, senin yerine utanıyor, alay ediyor veyahut yok sayıyor' oluşu aklımızda dolanıyorsa, bu kendini sevmemenin, kendinden utanmanın boyutu aşırı yüksek olabiliyor.. var oluşsal utanç, öyle ki, yaşam alanını kısıtlamayı düşünüyor, nefes almamanın dahi daha doğru olduğunu ve insanların, hatta dünya'nın, senden kurtulacağını düşünüyor oluyorsun. öyle bir utanç ki bu, yer kaplamaktan, insanları rahatsız etmekten, konuşmaktan, duyulmaktan, görülmekten utanmak. her insan bu utancı farklı şekilde yansıtabilir bi durumda oluyor elbette.. bazıları tamamen kendini gizleyerek ve dışa vurduğu sahte hayata devam ederek bazıları ise sessiz ve hiçliği kabul ederek. en acısı ise, iki türlü de kendine eziyet ederek var olmak. ölümü düşünmekten çok, hayal etmek. varlıktan çok, yokluğu arzulamak. bu makale, beni ürküttüğü kadar, kendime dair bir kaç şeyleri biraz daha anlayabilmeyi sağladı sanırım. hayatta olmanın utancı.

[savasbitti]

ilgililere: tuhfetü's-seniyye'de bitki isimleri ve faydaları adlı makalem bitig edebiyat fakültesi dergisi'nde yayımlandı. okumak için: tuhfetü's-seniyye'de bitki isimleri ve faydaları

[emirhaneren]

Ruhun Açlığı

İnsanlık, düzgün bir şekilde akıl yürütmeye başlayabildiği zamandan bu yana hayatı anlamlandırmaya çalışmıştır. Bunu yaparken de kendisine bir hedef belirleyerek o hedefe ulaşmanın ya da ulaşmaya çalışmanın asıl hayatı anlamlandıran şey olduğunu düşünürler. Dolayısıyla kişi, hayatının anlamını da kendisi belirlemiş olur. Bu hedef gerek üst insan olsun gerek gerçeği keşfetmek olsun fark etmez fakat yine de bu seçenekler birisi tarafından seçilmiştir. Oysa genel anlamda “hayatın anlamı” olarak düşündüğümüzde herhangi birisinin seçimi (bu birisinin filozof ya da bilim adamı olması bir şeyi değiştirmez) nesnel olarak düşünülemez. Herkesçe hissedilebilen ortak bir durum olmak zorundadır. Artık herkesin dilinde olan “Hayatın anlamı sence ne?” sorusuna kendimce bir cevap vermek istiyorum.

İnsan ilk kez kendini fark etmeye başladığından beri bir istek sahibi olur. Bu istek kimi zaman birden fazla olabilir veya sonradan farklı şeylere dönüşebilir fakat hiçbir zaman yitip gitmez. Kişinin diline, ırkına ya da değerlerine göre bu istek her geçen gün değişir. Her gün sadece gitar çalmak isteyen birisi bile bir süre sonra farklı bir şarkı çalmak isteyecek ve notaları değiştirecektir. Dolayısıyla dönüşümün büyük olmasına gerek yoktur. Herhangi bir şey istemeden hayatını geçiren birisi var mıdır? Böyle birisi olsa bile büyük ihtimalle aklen sağlıklı durumda olamaz.

İşte hayatın anlamı da budur. Bir kez olsun etrafa bakıldığında da anlaşılacaktır ki kendi istekleri uğruna çalışmayan kimse yoktur. Dünyanın en büyük putu olan parayı kazanmak için onlarca kötü iş yapılmasının nedeni de bu ruhun açlığını doyurmaya çalışmaktır. Yeterli miktarda para sahibi olunduğunda da değişen açlığı doldurmak daha da kolaylaşıyor. İnsanın temel ihtiyacı dışında gelecek olan ilk şey de yine bu ruhtan kaynaklı istektir.

Buradan da varabiliriz ki insan aslında bencil bir varlıktır. Sadece kendi içindeki ruhun açlığını doyurmaya çalışan ve iyilik ya da kötülük kavramını bu doyurma biçimini masumlaştırmak için kullanan bir yalancıdır. Hatta çoğu zaman iyilik peşinde olan bir kişi zamanla kendinin masumluğuna o kadar inanmaktadır ki küçük bencilliklere göz yummaktadır. İnsanın temel ihtiyaçlarının karşılanmasını sağlayan çok küçük bir kısım için göz yumulabilir. Örnek olarak iştah verilebilir. Bu temel düzeyin dışındaki her istek ise (isteğe göre değişir) bencillik barındırmaktadır. Özgürlük ve adalet gibi kavramlar da açlığı doyurmak için bir sınır çizmektedir. Özgürlük ile herkes başkasını engellemeden kendi istediğini yapabilir, adalet de sınırı geçenler için ceza verir.

Bir kimsenin ruhunda açlık barınmaması söz konusu değildir ve bu açlık doğal olarak ortaya çıkar. Nesnel olarak cevaplanması gereken “Hayatın anlamı nedir?” sorusunun da cevabı “Her daim aç olan ruhu doyurmaktır.” olacaktır. Bu cevap her ne kadar bencillik barındırsa da yerinde bir cevaptır çünkü kendi iyiliği için olmayan bir şeyi isteyemez. Yaptığı her iyilik bile en ufak boyutta bencillik barındırmaktadır. Bu durum gözle görülemez fakat ortadadır.

[cilekizim]

Aşk bizi hep iyileştirir miydi yoksa zehirler miydi?

Bunun cevabını bilmiyorum bazen bir peri masalında hissedersiniz o masalın prensesi olmuş ve sanki bulutlara kadar yükselmişsinizdir. Bazen de sizi zehirler, can çekişirsiniz. Bir şeyler yapmak istersiniz ama yapamazsınız. İki tarafta kalmak zordur. Sizi bu denli mutlu eden biri daha sonrasında sizi zehirliyorsa kalmak mıydı en doğrusu, gitmek mi? Cevabını hala bulamadığım o güzel soru hep gitmek taraftarı. Geri dönüşü olmayan kararlar vermek sizi boğar ve sıkar.

O kararları siz verin kendi yolunuzu çizin, mutlu mu olucaksin yoksa mutsuz mu?

[yagmurbulutlaribenisever]

Deniz de yıldızlar var, gökyüzünde ise deniz kabukları.