Mısralar Arasında..

Yazacak çok şey var.. / EDA NUR KELEŞ

[siyahruz]

Sen gideli 81 gün oldu. Hala,içimde hasret, balkondan oturduğumuz yere bakıyorum, hala kokunu almadan uyuyamıyorum, hala senin alıştırdığın beyaz filtreden vazgeçemiyorum, hala zümrüt mavisi gözlerini arıyorum. Gittiğinden beri değişen şeyler de oldu mesela Neşet babam, Müslüm amcam, sigara gıdam, kahve tutkum oldu. Aklıma geliyorda bana “sakın beni bırakma” derdin “Ben sensiz yaşayamam” diye haykırırdın. Şimdi bunlari kimlere söylüyorsun acaba? Ben sensizlikten ağlarken sen kimi güldürüyorsun? Olur da bir gün bu yazıyı görürsen düşün ve pişman ol. De ki ben içinde olduğum kalbi yıkmışım o ise kalan parçaları birleştirip hayalime sarılmış.

Şairin dediği gibi “Bir gün pişman olacaksın belki bugün değil ama elbet bir gün…”

[kararliherif]

günaydın. her sabah yepyeni bir dünyaya uyanıyoruz aslında. hiçbir şey dün gibi değil ve hiçbir yarın bugün gibi olmayacak. tarık buğra, “gün bir başkadır. insanlar bir başkadır.” diyor bir romanında. her gün doğan güneş; değişmek, sevmek, unutmak, affetmek ve yeniden başlamak için bir şanstır bizlere. o halde bu şansı iyi değerlendirelim. belki de yarın hiç olmayacak..

[yedizarifadam]

Bana diyorlar ki; İkinci bir Mihriban daha olur mu? Olmaz yavrum, bir kişiye yıldırım iki defa düşmez.

| Abdurrahim Karakoç (via yedizarifadam)

[yedizarifadam]

Üzülüyorsun, doğru. Kemiklerin çatırdıyor ağırlığı olmayan yüklerin altında.

| Rasim Özdenören (via yedizarifadam)

[yedizarifadam]

Sevgili Dost, eğer yeryüzündeki bütün elleri bir masanın üzerine koysalar, elini bulabilirdim onların içinden.

| Ali Ural (via yedizarifadam)

[yedizarifadam]

İnsanın düşünenleri olmalı; Merak edenleri, Hesapsız kitapsız değer verenleri, Uzakta olunca özleyenleri; Sesini duyunca sevinenleri olmalı.

| Melih Cevdet Anday (via yedizarifadam)

[siyahruz]

Seni sensiz sevmeye öylesine alıştım ki,

Gelme bundan böyle.

-Siyah

[nesepalamudu]

şuramda bir şeyler var

sahiden bir şeyler var

haykırmadan anlatamam

turgut uyar*

[dutmevsimi]

“O kadar kırılgan içimdeki çocuk sana inanan

O kadar naif ki hâlâ gittiğini anlayamayan”

suratımdaki buruk tebessüm aniden düşse satırlara, tam olarak bu şekli alırdı eminim

merhaba kaçırdığım dut mevsimim, ben geldim

alışkınsın zamansız ve bi o kadar da lüzumsuz gelişlerime.. çok şey birikti, nereden başlasam inan bilmiyorum. umarım tüm bu saçmalıkları mazur görürsün, zira sana bir şekilde ulaşamasam yok olacakmış gibi hissediyorum.

bıraktığın gibi değilim. iyileşmeye çalışırken öylesine çok yaraladım ki kendimi. keşke yüreğimi cam fanusa koyup bekleseydim seni. İnanmayacaksın, bu mümkün olsaydı ilk göz göze gelişimizde yürüdüğün yollarda kamelyalar açar, birkaç yaşlı çift dansa kalkar, Afife teyzenin evi kolonya yerine mevsim çiçekleri kokardı. bize sensiz sahip çıkamadım. gençliğime ver.

sen yokken hiç iyi bakmadım kendime, mutlu olmak için çabalamadım. unutmak için oradan oraya savurmakla meşguldüm yorgun bedenimi, sırf unutabilmek için ölümü dahi absürt karşılamadığım zamanlar oldu. oysa mutluluk için unutmam gerekmiyordu, şimdilerde anlıyorum. gündelik hayatın minik jestlerine tebessümlerle karşılık verince aşkın öylesine güzel kök salıyor ki içimde, gözlerim doluyor hissettiklerimin güzelliğine.

dans ederek çay demlediğim temmuz sabahları üzerinden bir yıl geçti, buna rağmen aşkın büyüttü beni. elimden tuttu, tüm düşüşlerime tebessüm etti, ayağa kalkmam için teselli oldu kimi zaman. Hep diyorsun ya çocuksun diye, beni büyüten ve büyütecek olan sensin.

işte hayata karşı böylesine umarsızlaştım sen yokken, en sevdiğim meyvenin kısacık ömrünü kaçırdım; seni kaçırdığım dut mevsimlerine benzettim.. dut mevsimi, duvarları ardında muazzam bir yürek barındıran o adama benzeyebilirdi en çok. yaralanmaktan delicesine korkan, incinen hislerini bu dünyadan sakınan..

sevgilim, sarındığın pamuklara dikenlerin batmayacak, söz veriyorum.

[birdamlahayat]

İnsanın sevdiğini kaybetmesi, Dişini kaybetmesi kadar ilginçtir. Acısını o an yaşar, yokluğunu ömür boyu.

-Neşet Ertaş

[oluyazar]

Söze nasıl girsem bilmiyorum .Nerden başlayacağımı sasirmiş vaziyetteyim .Tek bildigim vazgeçemediğim .Vazgçemiyorum yani .Ne yapsan ,ne kadar da kıysan bana kıyamiyorum sana .Sen gidince gelme diyemiyorum .Çok sabrettim .Ama umursanmamak bir müddet sonra koyuyor insana . Ben senden gelen herşeye razıydım halbukî .Aşksa aşk , mutluluksa mutluluk , kederse keder ..Dert gelecekse senden gelse de razıydım yine de .Senden gelen hiçbirşey korkutmuyordu beni .Bir güç veriyordu sanki varlığın .Hani sen yanimda olsan herseye dayanabilecek gücümün oldugunu hissediyordum .Hep sorun bende zannediyordum .Kendimi suçluyordum ..Ihtiyacim olan sadece birazcik sendin .Neyse .. Beni kirginliklarla , kabuk baglamak bilmeyen yaralarla  ve cevabi sende olan birsürü soruyla ve en beteri bitmek tükenmek bilmeyen keşkelerle gitmeme sebep oldun. Farkinda degilsin ama bana o kadar acı verdiğin halde sana düşman bile olamiyorum . Hergün alev alabildiğince yaniyor yüregim .Sıkışıyor kalbim .Galiba elimde olmadan özlüyorum seni .Sana verdigim degeri , sevgiyi yaşatmani istemiştim .Ama sen , yuregimde kalip saltanat sürmek varken, beni sıradan birşeymişim gibi elinin tersiyle düşünmeden ittin .Sevilmek zor geldi sana .Alışamadin saniriim .Ama sevilmek bu kadar kötü bisey degil bence yaa.Ayni seyi sen bana yapsan. Bi seviyorum desen belki hersey oldugundan daha guzel olacak … Yoruldum artik yaa  hergün ayni acilari yaşamaktan .Umursanmadiğini  gormek o kadar zor ki . Tarifsiz bisey .Uzun uzun dusunyorum hergece .Ne yapmaliyim ? diye .Ama yok hicbir dilde cevabi . Gelmiyor artik elimden birsey .Yaşananlar cidden yoruyor .Tükeniyorum .Yavaş yavaş yok oluyorum .Hafif silik bir sekildeyim suan .Sadece biraz iz kalmış . Ve zamanla o izden de eser kalmiyor ve böylece ben  tekrar yok oluyorum .Katilim sensin.

-Sky

[illegalgokyuzu]

Gülümse

 Gül, gülümset, gülümse.Hayat kısa,zaman akıp gidiyor ve sen ona somurtarak bakıyorsun.  Küçük şeylere gül.Bir kedinin bakışına,yeni alınan bir kitap kokusuna sevin mesela.Mutlu ol küçük şeylerle.“Olamam.” mı diyorsun yoksa? Küçük şeylere üzülmeyi biliyorsun ama.Neden canın acıtmasına izin veriyorsun bir başka küçük şeylerin canını acıtmaya?  Kafan mı attı? Çık dışarıya! At,vur,kır. Ama karşındakini üzme.Mutlu ol dedim ama seni mutlu edecek insanları üzme.Mutlu olmak istiyorsan mutlu etmeyide bileceksin.Bilemezsen mutlu da olmazsın olay bu. Çok zor bir şey değil aslında. Pazar sabahları ekmek almaya sen mi gidiyorsun? Harika! Yolda insanlar görüyorsundur mutlaka. Mesela ,ben evin  büyük kızı olduğum için çok çıkmam ama, yüzüne bakan insanlara “Günaydın!” de. İlk şaşırır gülümser, karşılık verir ya da başını aşağıya doğru eğer. O yüzünde ki gülümsemeyi gördün değil mi? başardın işte. 

[yasanmayansonbahar]

Biraz önce odamda kendi kendime sessizce ağlarken birdenbire annem girdi odama. Beni ağlarken görünce hiçbir şey demeden geldi yanıma oturdu. Elini omzuma atarak yaslandı bana. Sadece bekliyordu. Dakikalarca bekledi, bekledik. Gözyaşlarım durunca anladım annemin ağlamamın durmasını beklediğini. Ağlamam bitince önce yanaklarımı kuruladı. Kuruladığı yerden öptü bir kere. Söze “Neyin var?” ya da “Noldu?” deyip beni sorgulayarak başlamadı. “Ne olursa olsun ben varım, burdayım, dinlerim ve şimdi de dinleyeceğim” dedi. Hala nemli olan yanaklarım gülümserken biraz kırışmıştı, hissediyordum. Mutluydum. Birkaç dakika önce hıçkıra hıçkıra ağlayan ben tek bir cümleyle mutlu olmuştum. Belki bunda o öpücüğün de etkisi vardı, bilmiyorum. Her ne kadar mutlu da olsam yine de yalnız kalmak istiyordum. Aslında ne annemin gitmesini ne de yanımda kalmasını istiyordum. O yüzden hiçbir şey diyemedim. Sadece yanağından öptüm bir kere. Sanki anlamış gibi o an kalktı usulca kapıyı örttü ve içeri gitti. Ağlamaktan vazge… Olum şaka lan geldi açtı kapıyı uyuyo numarası yaptım gitti kadın. Bizde nerde o günler.

[enkazgibibiri-blog]

Boş veremezsin , kafana takarsın.Hep gülemezsin , bir gün ağlarsın. Ve o gün ağlarken gözünden dökülen her damla yaşta , canının her yanışında , senden alıp götürdüklerini düşünürsün.Yüreğine bir sancı durur , bir kıvılcım doğar.Bir orman gibi yanarsın.Söndürmeye çalıştıkça kelimelerin boğulur.Gün ve gün unutulurken sen , yüreğin unutmaz böylesine yanarken.Kör olası ayrılık bir saniye bırakmaz hep boğazına durur , bir kuru ekmek gibi. Ne yutkunabillirsin , ne de yokmuş gibi davranabilirsin.Sevda deyip tutunduğun , gün olup unutulduğun kadın da öyledir işte.Ne acısı geçer bir saniye , ne de hiç gitmemiş gibi yaşayabilirsin.Gömülürsün kimi zaman şarkılara , kimi zaman yalnızlıklara.Hatırlamak istediğin güzel anılar unutulur da unutulmaz o zamansız veda.Gitti derken kan dökülür sesinden dizelerine.İşte bundandır gitti diyemeyip veda deyişin.Ve öyle bir veda ki sanki yüzlerce kelimenin anlatamadığı bir vazgeçiş.Onlarca şairin bir araya gelse dahi anlatamayacağı bir vazgeçiş.Onun senden , senin kendinden vazgeçişin.Bizimkisi de böyleydi işte ; bir terk ediliş , bir vazgeçiş ve zaman ayarlı bir veda.Geldi , geçti ama geçmeyecek izi kaldı…

[yeni-edebiyat-deactivated202504]

Ama ben en çok şeyi En kısa zamanda sana söyledim.. Yalnız sana.

Özdemir Asaf (via yeni-edebiyat)

[serenselhareketler-blog]

En büyük devrim nedir biliyor musunuz? Bırakın bütün zırvalamaları.En büyük devrim insanın kendisiyle olandır.Hissettiklerini değiştirebiliyorsan,haritanı baştan silip çizebiliyorsan,kendini yenileyebiliyorsan,yeni insanlara karışma arzun varsa, kafanı pencereden çıkardığında çektiğin hava tüm ciğerlerine dolarken gözün mazide dolmuyorsa,adımların sağlam basıyorsa..işte senin devrimin budur.Sanırım hepimizin biraz kendini devirip,baştan yazmaya ihtiyacı var.Başlayalım mı?

[birmucahideninguncesi]

-“Gönül kanat çırpmıyorsa” dedi meczup, -“Can bedene yük olur!”