neden?

önce kocaman bir boşluk vardı

[eksikkalanlar]

(ha kavgada ha aşkta

bu gök bomboş ha kavgada ha aşkta)

göğe baktım yerli yerinde,

haydutlar dalavereciler yerli yerinde

vurguncular hayınlar vurdumduymazlar öyle.

iyi dedim içim rahatladı

düzen bozulmamış dedim sevindim,

tenhaca bir bölgede şehre girdim

(ben herkese varım

başka türlü olmuyor inanmayın)

bakın bu şehri ben kurdum ben büyüttüm ama sevemedim

(ekmek vardı tereyağı vardı söylemiştim önemlidir,

utanılacak bir şey yoktu, kime anlatmalıyım)

ben sevemezsem sevmek kimselerin elinden gelemez

bizi tutkulara çağırdı otobüse, sosise, buzdolabına,

telefona, sinemalara, radyolara, bir sürü kancık sevdalara,

sürü sürü mutsuz alışkanlıklara,

yalana dolana, itliklere, keten elbiselere.

(sonra karısı öldü o çocuğun

yalnızdı güçsüzdü herkesler gibiydi,

kirlendi kötülendi sarhoşladı pis karılara dadandı.

anladık onu ölenden başkası kurtaramaz,

ölen de kurtarmamıştı)

bak ben seni nereden kurtaracağım şaşacaksın

şimdi bu taşları biz çektik değil mi ocaklardan

bu asfaltı biz döktük biz onardık değil mi

bu yapıları on iki kat yapmak bizim aklımızdı,

biz kurduk istersek umursamayız ya

(abluka burada başlıyor çünkü)

ekmek yiyelim tereyağı yiyelim çocuk büyütelim,

sen beraber yatacağımız yatakları hazırla,

sen onu yap yeter bak göreceksin

[inceliklerantolojisi-deactivate]

dök önüme neyin varsa boşalt dünyanı yükün azsa dinle beni yüklen acılarımı ellerini ellerimden çekmeden ağla korkuyorum öpüşmekten/ayrılık var ucunda özlemek daha yakın kavuşmalara anlat bana geçmişini anlat korkularını aktar bana gününü gücün yeterse ne ben burda kalıcıyım ne sen orda durucu kavuşmamız falsa eğer/aslan yengeç balık burcu/ ellerini ellerimden çekmeden ağla bir bahar koy bir sonbahar/bir de yaz olsun kış beni bulur nasıl olsa/elyordamıyla anlat bana düşlerini kırılmış umutlarını anlat bana geçmişini/gücün yeterse (syf,132)

[eksikkalanlar]

“ama biz çok mutlu olacaktık... o hissi bilir misin? anlıyor musun o hissi? aşktan daha çok yıkar insanı. ben onun ilk aşkı değilim sadece. ilk kalp kırıklığıyım ben onun. ondan unutamıyor beni.”

[eksikkalanlar]

“sartre’la karşılaştığım zaman, her şeyi
kazandığıma inanmıştım. onun yanında
benim kendimi gerçekleştirmem
başarısızlığa uğrayamazdı. şimdi kendi
kendime şunu söylüyorum: kurtuluşu
bir başkasında görmek, yıkılmanın en
güvenli yoludur.”

[eksikkalanlar]

Visit Original Link

zaman ışıktan hızlı 

bil ki sevgilim, bilim de yanılır

yapayalnız olamayız bu koskoca evrende

yıkımlarımızla, kayıplarımızla,

üzerimizde asılı düşünce balonlarımızla

bir şeyler akıp gidiyor

su gibi, zaman gibi, gözyaşı gibi

bir tek trafik kalıyor geriye 

ve herkes birbirine geç

eksik kalanlarını gölgesine gömüp

bir insan bunca acıya nasıl dayanır

oyun başlatılır, perdeler açılır, 

hava soğuk, hava karanlık

bense hep sana tutunuyorum

otobüs duraklarınca susup

ellerince tutuluyorum

geçmişim siliniyor giderek

ve bombalar yağıyor bir yerlerde çocuklara

tanrı bunca kötülüğe nasıl dayanır

sonsuzluğa gizlenerek

bil ki sevgilim, dinler de yanılır

ampülle aydınlanmayacak bu kirli yüzler

politikacılar da yanılır

bir insan kaç defa kandırılır

bir insan kaç yıldız kümesi taşır içinde

bir bing bang kaç defa patlar

kaç defa kararır perdeler

bir insan kaç defa yeniden umut eder

görüyorum, gözlerimin önünde siliniyorlar

yitip gidiyor ışıkları

bense kafamı omzuna yaslayıp

gülüşün diyorum,

gülüşün ömrümüzü aydınlatmaya yeter

[nefretimkazandi-deactivated2020]

“Ufacık bir sevinçle nasıl havalara uçup minicik bir düşünceyle kendimi nasıl yerden yere vurduğumu anlatamıyorum. Herkesten nasıl kaçmaya çalıştığımı, zaman ve mekandan nasıl koptuğumu, koskoca evrende kendime nasıl yer bulamadığımı anlatacak söz bulamıyorum. İyi bir insan olmak için nasıl tüm ruhumla uğraştığımı ama tüm dünyanın yükünü, suçlarını ve yanlışlarını sırtlanmışçasına her sabah kendimi yataktan çekip çıkardığımı da anlatamıyorum. Kendimi neden hiçbir güzelliğe değer görmediğimi de. Bu buz gibi yalnızlık ve kor gibi korkuyu tarif edemiyorum.”

[nefretimkazandi-deactivated2020]

Sen beni, ben her şeyi yitirdim.

[birdamlahayat]

“Gelecekten beklediği nelerse onları kafada keyfince şekillendirip sonra onlara uymayan durumlarla karşılaşınca hayalleri yıkılan kimselerden değilim. Güvendiğim dağlara kar yağmış falan da değil. Derinden bir düş kırıklığı benimkisi. Geçen her gecenin leyle-i kadr, karşılaştığım her kişinin Hızır olmadığını anladığım zaman kırılıyorum. Böylece kırılan bir düş haline dönüştüğümü görüyorum. Evet, bizzat kendim bir düşkırıklığıyım, kırık bir rüyayım ben. Ve hepimiz öyleyiz.”

| İsmet Özel

[eksikkalanlar]

bu sefer önüne bakabilirsen gözlerin bir daha hiç arkanı görmez dedin, ki ben yüzlerce kez tekrar ettim bu cümleyi kendime, ve öyle odaklandım ki önüme arkamda neyi bıraktığımı bile idrak edemedim. küslüklerimizi, birbirimize sarfettiğimiz tüm o kötü sözleri birer birer sildim zihnimden; beni o hayran olduğum kollarınla her sarmaladığında hissettiğim evime gelmişlik duygusu geride kalan her şeyi telafi etti. her şey için teşekkürler, özellikle de ne güzel tuttun elimi hiç gevşetmeden. hiç bırakmasaydın belki çok daha fazla şeyin telafisi olurdu ama ne yapalım, bu artık başka bir yaşantının konusu.

umudum, ışığım, anlamımdın; şimdi sadece sabaha karşı içime oturup uyutmayan sızısın. kahkahalarımızı da kavgalarımızı da, şiirlerini de küfürlerini de düşünsem, artık sadece bitmek bilmeyen bir sızısın.

böyle böyle yitiriyormuş insan iyi bellediği her şeyi, anladım.

[eksikkalanlar]

“ama nasıl hissediyorum biliyor musun? şimdi böyle insanın hayatta güvendiği bazı şeyler vardır ya hani. başı sıkışınca falan… ne bileyim. mesela 155. bir şey olursa polis gelir. nedir, işte itfaiye. yangın çıkınca ararsın. bilirsin ki gelecek. asansörde kaldın diyafon var. basarsın birisiyle konuşursun. ne bileyim. o seni rahatlatır. panik butonları vardır. bir yerde kaldığın zaman basarsın. polis gelir yada birisi seninle konuşur. ne bileyim. rahatlatır en azından seni. şimdi nevra, bunların hiç birinin çalışmadığını düşünsene. bir şey geliyor başına 155’i arıyorsun bakan yok. yangın çıkmış itfaiyeyi arıyorsun gelen yok. asansörde diyafona bakıyorsun birisi seni duysun diye. panik butonu mesela orada duruyor öyle. basıyorsun. “kimse yok mu kimse yok mu? duyuyormusunuz beni?” diye bağırıyorsun ama hiç çıt yok. ya diyorsun ki arkadaş buna bir şey mi oldu ya. böyle bakıyosun. açıyosun duvardan bir ayırıyorsun onu. aa, ananı avradını! bağlantısı yok nevra. kablo yok. o duvarda öyle duran bir şeymiş. senin hayatın ona güvenmekle, inanmakla geçmiş. halbuki seni kazıklamak için koymuşlar onu oraya. sen ona güven diye. sen ona güven. başını kaldırmadan, soru sormadan, işine gücüne bak diye koymuşlar. sen de ona öyle salak gibi güvenmişsin. aslında güveneceğin hiç bir şey yokmuş. işte kendimi şimdi öyle hissediyorum. bir şeylere öyle haybeye inanmışım. o da çok boktan bir durum. o yüzden şimdi ne yapacağımı hiç bilmiyorum.”

[nuveda]

“Sen sormadın ama o işi hallettim. Arada halledemediğim meseleler oldu, seni aramak istedim ama arayamadım. Bunun ağırlığını da hallettim.”

[eksikkalanlar]

Visit Original Link

zaman ışıktan hızlı 

bil ki sevgilim, bilim de yanılır

yapayalnız olamayız bu koskoca evrende

yıkımlarımızla, kayıplarımızla,

üzerimizde asılı düşünce balonlarımızla

bir şeyler akıp gidiyor

su gibi, zaman gibi, gözyaşı gibi

bir tek trafik kalıyor geriye 

ve herkes birbirine geç

eksik kalanlarını gölgesine gömüp

bir insan bunca acıya nasıl dayanır

oyun başlatılır, perdeler açılır, 

hava soğuk, hava karanlık

bense hep sana tutunuyorum

otobüs duraklarınca susup

ellerince tutuluyorum

geçmişim siliniyor giderek

ve bombalar yağıyor bir yerlerde çocuklara

tanrı bunca kötülüğe nasıl dayanır

sonsuzluğa gizlenerek

bil ki sevgilim, dinler de yanılır

ampülle aydınlanmayacak bu kirli yüzler

politikacılar da yanılır

bir insan kaç defa kandırılır

bir insan kaç yıldız kümesi taşır içinde

bir bing bang kaç defa patlar

kaç defa kararır perdeler

bir insan kaç defa yeniden umut eder

görüyorum, gözlerimin önünde siliniyorlar

yitip gidiyor ışıkları

bense kafamı omzuna yaslayıp

gülüşün diyorum,

gülüşün ömrümüzü aydınlatmaya yeter

[eksikkalanlar]

Benim hayatla savaşım seninle tanıştığımız gün başladı. Çok düşünüyorduk, çok sorguluyorduk, iyilikten ve eşitlikten yapılmış alternatif dünyalar tasarlıyorduk. Sonsuz bir inatla reddediyorduk onları ve bu dünyayı, kalıplarına sığmamak için direniyorduk. Banklarda oturduk, sınıf sıralarında, otobüs koltuklarında, akşamüstleri Kadıköy’de bir barda, ama en çok da sahilde, Moda’da.

Benim çiçekçi ablalarla kavgam seninle o ilk oturduğumuz gün başladı. Seni sevmek umuttu, seni sevmek köhne mahallenin boyasız bir evinde yıllardır solmayan çiçekli balkondu, seni sevmek bütün gün denizde çırpındıktan sonra yatakta bacağına vuran dalga hisleriyle uyunan çocukluk uykusuydu.

Biz seninle ayrı yataklarda uyuduk hep, biz seninle aynı güneşe uyanamadık – gecenin bir yarısı uyanılan kâbuslardan birbirimize sarılarak kurtulamadık. Benim uykuyla savaşım kendi elimi kendi yüzüme koyup hayalini kuruşumla başladı.

Oysa yalan değil, sen güldükçe rengârenk çiçekler açtı göğsümde, gülüşün kurtuluştu – gülüşün paramparça olduktan sonra sonunda bir yolunu bulup yeniden bütün oluştu. Sen güldükçe çeliştik şairlerle, sen güldükçe kuşlar uçuyordu ve yine de hayat uzundu, upuzundu. Kırıklarımdan öptün, kusurlarımdan öptün, benim bile varlığını unuttuğum duygularıma uzanıp öptün – ben bunu onlara nasıl anlatırım, tuttun boynumdan öptün. Benim tanrıyla savaşım beni öptüğün için ikimizi yakacağını anladığımda başladı. Sen beni böyle sevdikten sonra sevişmenin ne günahı vardı, sen beni böyle sevdikten sonra sanki cehenneme bile katlanılırdı.

Benim otobüs terminalleri ile savaşım sen bu şehirden gittikten sonra başladı. Biz seninle kaç defa tozlu camların arkasından el salladık birbirimize, sen kaç defa yüzünü ayaza döndün ağladığın belli olmasın diye. Aramızda kim bilir kaç kilometre, kaç meridyen, kaç yalnız ağlanan gece, kaç sigara vardı – kaç parçam eksikti sen yanımda yokken ve kim bilir kaç gün vardı seni yeniden görmeme. Biz seninle aynı şarkıya kaç defa iç çektik aramızda dağlar, yıllar, yollar varken ve beni sana sımsıkı sarılı görenler bilmem olmuş mu iken.

Aldım özlemini bir çocuk gibi büyüttüm; üşüdüm de çok, aldım kirpiklerini üzerime örttüm, ağladım da çok, ama bütün o insan kalabalığının arasında ben en çok senin yüzünü düşündüm. Düştüm de çok, ellerini düşündüm; o sesler kafamın içinde yankılanıp dururken ben senin bana “hep yanımda kal” deyişini düşündüm. Düştüğüm kuyulardan çıkmak için toprağı eşeleyip dururken, şunu da atlatırsam benimle nasıl gurur duyacağını düşündüm, en çok da üzüldüğün zaman nasıl dudak büktüğünü düşündüm.

Benim şu sol tarafımı paramparça eden acılarla savaşım sen gittiğin gün başladı. Oysa yalan değil, hiç bitmeyecek gibiydi; yalan değil, evimizi de düşledim, bahçemizi de, isimler buldum doğmayacak çocuklarıma. Oysa yalan değil, sen her gittiğinde yanında bir parça götürdün; önce o bahçedeki çiçekleri, sonra bir bir evin tuğlalarını söktün, ne zaman dönmeye başladığını bilmediğimiz şu yıldızlı göklerden yıldızları da güneşi de aldın yanında götürdün.

Bir ben kaldım geride, bir de şu dumanı tüten hüzün.

[different-landscapes]

Ahmet Kaya

[eksikkalanlar]

monolog

içimde uzun monologlar kurguluyorum olursa diye soran

hep aynı sona varıp, hep aynı yerden vuran

hep aynı hikaye, kırık buruk ve unutulmuş

içimde bir şeyler kayıp, bir kayıp, biri içimi tam ortadan delip geçmiş

içimin tam ortasında bir boşluk var, bir boşluk, tam sana göre oyulmuş

içimde ölü kelebekler, sen ellerimi tuttukça lambalara çarpıp duran

              sen yanımda yokken ellerimi koyacak yer bulamıyorum

çoğunlukla da susuyorum, anlatamıyorum 

çoğunlukla şiirler okuyorum ortağı bulunsun diye bu duyguların 

kalabalıklar ortasındayken en bol kahkahalı konuşmalarının

verdiğin sözler var birkaç yüz kilometre öteye astığın

dudakların var, dudakların, tam ortasına alnımın bastırdığın

başka yüzlere baktıkça yüzünü unutmaktan korkuyorum

               sen üzülünce dudağını büküyorsun bir çocuk masumluğuyla

               sen üzülünce ne yapacağımı şaşırıyorum

 yumurta kabuğundan mutluluklar yaratıyorum olursa diye hâlimi soran

hep aynı, hep hiç, hiçbir noktasına ulaşamıyorum umurlarının

içimde koskaca bir yalnızlık var, bir yalnızlık, gidişlerinden hatıra kalan

ortalıkta kalıyor bütün parçalarım, kırıldıkça kırılıyorum

en orta yerlerimden kırıldım, daha da kırılırım diyorum

çoğunlukla susuyorum, sabrediyorum 

çoğunlukla şiirler yazıyorum ortağı ol diye bütün kırılmalarımın

               başkalarıyla tanıştıkça ilk tanıştığımız günü unutmaktan korkuyorum

bak yalnızlık o kadar da kötü değil, tek kalınca gözlerimi kapatıyorum

bırak kalabalıklar konuşsun, ben yüzünü düşünüyorum

tarihin ortanca çocukları tam ortasındayken varoluşsal sancıların 

senin bana bir bakışın var, bir bakışın

sonunu getirecek gibi dünyadaki tüm acıların

[eksikkalanlar]

2 ay önceydi, neredeyse her gün otobüsten indiğim durağın duvarında en sevdiğim şarkılardan birinin sözlerini gördüm.

neredeyse her gün eve dönerken o şarkıyı mırıldandım; her gün duvarın fotoğrafını çekmeyi düşündüm, ama hep bir bahanem vardı, hep boş verip ertesi güne, onun ertesisine, onun da ertesisine bıraktım.

birkaç haftadır o yolu kullanmıyordum ama dün orada indiğimde gördüm, boyamışlar duvarı; o sözler kırmızı boyanın altında silinip gitmiş.

diyeceğim o ki, hiçbir şey bıraktığınız gibi kalmıyor. bir boya şarkınızın sözlerini siler, bir ayrılık anılarınızı siler, bir başkası sevdiğinin ruhundan seni siler. 

diyeceğim o ki, hiçbir şey sonsuza kadar yerli yerinde durmuyor. 

fırsatınız varken, kaybetmeyin.

[eksikkalanlar]