“Kumru on dokuz yaşına girdi.” Yazdım yavaş yavaş, “Hala mutlu, hala çok heyecanlı.”
Sonra derin bir iç çektim ve başımı kaldırdım. On dokuz yııllık hayatımda ilk defa karşı kaldırımdan küçük kız çocuklarının iki elinden tutmuş güle eğlene giden bir aile gördüğüm an buraya yazdığım cümleyi sorguladım.
“Hala mutlu, hala heyecanlı.”
Gözlerim bu cümlenin üzerinde defalarca gezindi. Kaşlarımı çattım ve içimde meydana gelen hissi sorguladım. Gerçekten mutlu muydum? Gerçekten heyecanlı mıydım? Ne için? Neden? Derin bir iç çektim. Ben şimdi buraya ne yazacaktım? Ne yazarak devam edecektim?
“Kumru annesi tarafından istenmediği için evinden çıkıp gitti fakat geri dönüp orada yaşamaya devam edecek.” mi yazacaktım? Daha da ötesi, ben gerçekten de oraya geri dönmek istiyor muydum? Annemin beni istemeyen bakışları altında o odada kalmaya devam etmek istiyor muydum? Ne istiyordum? Ne yapmak istiyordum?
Hayatta başıma gelen hiçbir şey benim hayata karşı heyecanımı ve hevesimi kaybetmeme neden olamamıştı. Ben yere düşerken kendisine gülen insanlardandım, başıma ne gelirse gelsin gülümsemeye devam etmiştim. Mutsuzluk kapımı zorlarken kapımı defalarca kilitlemiş, önüne bir dolap yaslamış ve mutsuzluğun hayatıma girmesine izin vermemiştim.
Oysa şimdi, on sekiz yaşımı geride bıraktığım bu saatlerde on sekiz yaşım ile ne istediğimi bilme güdümü de geride bırakmıştım. Bu olmamalıydı, hayatım böyle gitmemeliydi. Doğum günüm olduğunu bir gece vakti evimi terk edip sokakta yürürken fark etmemeliydim. Yanlış giden bir şeyler vardı. Başımı günlüğe çevirdim. Yazdığım cümlelerin üzerini sertçe çizdim.
“Kumru on dokuz yaşına girdi.” Yazdım bir kez daha, “Ve galiba mutsuz.”
romaincrisis
andulkaphoto
dailybridgerton
prguitarman
ellievsbear