Eoin Hennekam

[eoinhblog]

Stoppen op het hoogtepunt

Het laatste weekend breekt aan. De zweetdruppels staan mij nader op het voorhoofd, een lichte trilling in mijn handen en een kleine verhoging van de hartslag. Vandaag weet ik wat mijn definitieve rank is, hoeveel impact ik heb gemaakt de afgelopen weken. 

Zaterdag 15.00 u. Klout wordt ge-updated. Klout, het medium dat mijn populariteit in de digitale wereld in een simpele score in de vorm van een getal samenvat. Was het leven maar echt zo simpel: "Aah, jij daar, jij bent wel een 55 gok ik zo", zoals dat dan zou moeten klinken. Toch maar een raar concept, maar digitaal is het de normaalste zaak van de wereld. En nu om, inmiddels tien over drie, start ik Klout op... Ik log in..."66?!" Uit ik hardop op mijn werkplek in een omgeving met mensen die bij god niet weten waar ik het over heb.

Maar ik wil niet te hard van stapel lopen, Klout is nog niet volledig klaar met updaten. Voor hetzelfde geldt daalt mijn score nog. De doelstelling was om de 60 te halen, maar als 66 werkelijk de score is, dan heb ik mezelf overtroffen. 

Toch, in deze waas van enthousiasme en euforie, merk ik hoeveel impact - om maar even in het onderwerp van de dag te blijven hangen - Klout en andere social media hebben gemaakt. Waar het begon met de gedachte: "Wat een onzin, hier heb ik echt geen zin in de komende weken", daar is het nu: "Yes, yes, yes! Ik heb 66, BAM!" 

Ik zal blij zijn als dit vak afgerond is. Socialbesitas loert om de hoek en ik behoud liever mijn werkelijke sociale leven. Klout vrat mijn tijd op, en nu heb ik weer de gelegenheid om het echte leven te proeven.

[eoinhblog]

Een kwestie van prioriteit

Op mijn werk in het callcenter hoor ik regelmatig: "Ik heb er geen tijd voor", aldus een standaard klant wanneer ik twaalf nummers van het linkse opinieweekblad Vrij Nederland aanbied voor een schamele vijftien euro. Op den duur ging ik nadenken over het concept 'geen tijd hebben'. Wat is dat nu eigenlijk voor uitspraak? Ik geloof niet in de makkelijk in de volksmond genomen uitspraak: "Ik heb er er geen tijd voor." Zoals wel vaker met uitspraken, is ook deze mogelijk aan een bepaald perspectief onderhevig. Tijd voor een nieuwe uitspraak.

In mijn beleving is tijd relatief, een door de mens bedacht concept om structuur en ordening aan te brengen in ons dagelijks bestaan. Wij koppelen onze gewoonten en bezigheden veelvuldig aan tijd, of in ieder geval onze opvatting van tijd.

Maar nu over tot de orde van de dag. Wat is dan mijn 'afkeer' tegen deze uitspraak? Heel simpel. Geen tijd hebben betekent iets anders dan iets niet als een prioriteit zien. Een eerlijker antwoord op mijn aanbod voor een prachtig proefabonnement van een kwartaal op Vrij Nederland moet eigenlijk zijn: "Beste meneer Hennekam, ik heb inderdaad uw blad in het verleden ontvangen, maar zie helaas af van het gebruikmaken van een nieuw aanbod, omdat Vrij Nederland in het verleden altijd ongelezen bleef liggen. Dit kwam omdat andere bezigheden en lectuur een hogere prioriteit hadden dan de Vrij Nederland." Een eerlijk antwoord lijkt me. Klanten kiezen ervoor of ze prioriteit geven aan Vrij Nederland, of aan iets anders. De tijd die beschikbaar is voor de prioriteiten is al lang bekend, men kiest er echter zelf voor hoe deze prioriteiten in hun concept van tijd passen.

Hoe zit dat dan met social media? Dat is uiteraard toch de koppeling die ik moet maken voor mijn opleiding. Social media lijken tijdloos te zijn. Op elk gegeven moment is er gelegenheid tot het actief participeren op de verschillende digitale, interactieve platforms. Social media zijn niet tijdsgebonden, ze zijn er gewoon. Diegenen die meer impact maken op social media hebben er niet per definitie meer tijd in gestopt. Nee, ze hebben social media meer prioriteit gegeven dan een ander persoon, juist daarom genereren zij meer impact. De prioriteit ligt bij het genereren van impact, waar dit bij een ander mogelijk ligt bij de amusementswaarde van het nieuwsoverzicht van Facebook. Hoe tijdrovend de prioriteit voor impact maken misschien kan zijn, zo tijdrovend is het scrollen door een nieuwsoverzicht op Facebook minstens ook te beschouwen.

Dus heb je geen tijd? Bedenk dan eens waar je prioriteiten liggen.

[eoinhblog]

Social media week 6 (5): Socialbesitaspatiënt

Een gevoel van onzekerheid overvalt mij op het moment dat ik naar www.klout.com surf. 58?! Slechts een kleine dertig uur geleden stond het nog op 59. "Hoe kan dit?", vraag ik mijzelf af. In een waas van kwetsbaarheid gaan er doemscenario's door mijn hoofd: "Ben ik niet leuk genoeg? Vinden mensen mij niet meer interessant?", zoals mijn gedachtegang gaat, maar waar ik mij toch overwegend meer de vraag afstel: "Hoe kan mijn score nu gedaald zijn?"

De dag zo beginnen, het zou je maar overkomen. Mijn Kloutscore was deze week weliswaar een enkele keer gedaald met 0.11, maar de nuchterheid van mijn reactie staat mij nog bij. Toch merkte ik al dat ik al meer emotionele waarden toeken aan social media. Op dit moment nog niet bijster veel, maar al een stuk meer dan enkele weken terug. Wellicht dat ik dan toch op weg ben om de persoon te worden die in de inleiding beschreven wordt, waarbij wellicht de neigingen tot het omgooien van een tafel, het met de vuisten hameren op de tafel die reeds omgegooid is en het afvuren van vele scheldkanonnen om de hoek lurken.

Enigszins overdreven en humoristisch gebracht natuurlijk, maar wie zegt dat dit niet de toekomst is? De persoon uit de inleiding is nu misschien nog niet voor de hand liggend, maar mogelijk in de toekomst een stereoptype voor de beschrijving van een socialbesitaspatiënt. Hoe het ook zij, we zijn hard op weg naar een wereld met verslaafden aan digitale faam en populariteit, niet gebaseerd op werkelijkheid, maar eenzaamheid.

[eoinhblog]

De volgende verslaving

Zoveel volgelingen, wat voel ik mij belangrijk. Mijn ego wordt geaaid en gestreeld. Zoveel uitnodigingen, zoveel waardering voor mijn interesses, mensen die mij vertellen wat zij kwaliteiten van mij vinden, terwijl ik ze amper ken. Maak ik nu werkelijk zoveel indruk op mensen? Zelfs in mijn mooiste dromen maak ik niet zoveel indruk, maar op Twitter, Facebook, LinkedIn en Instagram wel.

Mijn digitale ik valt in de smaak. Wekelijks word ik gevolgd door weer een nieuw dozijn aan mensen. Het is bijna vleiend als mensen bereid zijn om jou online te volgen. "Ik ben interessant", zo luidt de gedachte. De standaard is ingesteld. Ik doe een nieuwe post en krijg 'slechts' tien likes. "Gister had ik twintig likes. Ik zal maar snel een nieuwe post doen in de hoop meer dan tien likes te krijgen", zoals dat in gedachte klinkt met een overheersende ontevredenheid en onzekerheid.

De verslaving sluipt erin. Likes werken verslavend, zoals egostrelingen in het algemeen verslavend werken. Meer followers maken je ogenschijnlijk populairder. Wellicht dat je dat nooit geweest bent en jezelf koppelt aan de stereotypen van vroeger: de football-players versus de cheerleaders en jij, degene die te allen tijde buiten de boot viel en opkeek tegen de op het eerste gezicht zo interessant, knap, overtuigend en zelfverzekerd lijkende groepje dat beschouwd werd als de elite. Maar nu niet meer! Jij hebt digitaal meer vrienden dan zij ooit gehad hebben in het echt. De rollen zijn omgedraaid.

En zo begint het sprookje dat niet eindigt met: 'en ze leefden nog lang en gelukkig.' Nee dit sprookje eindigt met een grotere eenzaamheid dan aanvankelijk gedacht. De behoeftestillende werking van social media maakt plaats voor een nieuwe drang: nog meer likes verwerven, nog meer followers krijgen en nog meer impact maken. Het riedeltje begint weer van vooraf aan. De cirkel wordt uiteindelijk verbroken met de realisatie dat je geen vriend meer hebt dan eerst, alleen maar oninteressanter bent geworden en mogelijk geen werkelijk sociaal leven meer hebt.

Extreem verhaal? Wellicht, maar social media zijn in mijn mening in staat om mensen te laten ontsnappen uit de realiteit, alsmede mensen een ander beeld van realiteit te geven. Met elke volger een beetje meer verslaafd, ofwel: de volgende verslaving.

[eoinhblog]

Filosofie week 3: techno-logisch

We leven in een revolutionaire tijd. Mensen veranderen, traditionele ideologieën en overtuigingen verdwijnen, wetenschap is onze nieuwe religie, niet langer doen we aan godsering, maar geloven we in technologisering.

Technologisering: uitgaan van de kracht van de wetenschap voor praktische doeleinden, zo zou ik technologisering definiëren. Niet het geloof in wetenschap, maar juist het gebruik ervan. 

Al sinds het begin der tijden is er discussie over de geloofwaardigheid van religieuze stromingen ten opzichte van de wetenschappelijke 'feiten'. Wetenschap heeft ons ver gebracht in onze ontwikkeling, technologisering heeft voor extreme doorbraken gezorgd. En waar heeft het geloof ons nou eigenlijk gebracht? Het heeft ons geen industriële revolutie gegeven, dat is duidelijk. 

Geloof of doe het niet, maar de technologisering is hetgeen een prominente rol heeft gespeeld in onze ontwikkeling. Je hoeft er niet in te geloven, wetenschap bewijst zichzelf namelijk. De gevolgen van wetenschap zijn zichtbaar en tastbaar. Voor God staat inmiddels al zo'n duizenden jaren een wachtrij voor de deur, waarbij de mensen uit de wachtrij nog steeds geregeld aanbellen in de hoop dat de almachtige zijn deur open doet op de zondagmorgen. 'Je moet erin geloven', zegt een gelovige dan, en zo is het maar net. Ik zelf zie liever dingen voor mijn neus in plaats van dat ik de gok waag in iets willekeurigs te geloven dat waarschijnlijk niet bestaat. 

Denken vanuit de wetenschap, zo zie ik het wel. Wetenschap heeft ons ver gebracht en kan ons nog veel verder brengen. In zekere zin is het dus gewoon logisch om vanuit wetenschap te redeneren, maar logica laakt menig mens helaas wel.

http://www.youtube.com/watch?v=MV5NEgwhJdQ

[eoinhblog]

Filosofie week 3: Met zijn allen alleen

Individualisering, het is de term die typeert waar de moderne samenleving naartoe gaat. Deze week heb ik mij laten instrueren over de veranderingen van focus in de samenleving: van de groep naar het individu. Maar wat is individualisering nu eigenlijk? Individualisering is in mijn optiek: 'de focus op het individu, niet de groep', zoals hierboven eigenlijk al beschreven staat. 

Religie, dorpen, verenigingen en scholen, het zijn enkele voorbeelden van gemeenschapsvorming. Vroeger was het gebruikelijk dat mensen zich op jonge leeftijd al aansloten bij een gemeenschap, veelal zonder dat zij zelf die beslissing maakten. Religie is hier altijd een goed voorbeeld van. Ondanks dat de tijden veranderen zien we binnen de religies nog steeds deze traditionele gang van zaken vaak plaatsvinden. Vanaf de geboorte is daar feitelijk al bepaald welk pad jij gaat bewandelen.

Toch is er nu een tijd aangebroken waarin deze, vaak opgedrongen, levensroute niet meer evenzo aanwezig is. De individualisering houdt in dat je tegenwoordig zelf je pad kiest. Je kiest zelf de gemeenschap(pen) waar je bij wil horen (denk aan sportverenigingen, scholen enzovoorts).

Maar is de individualisering nu positief? Juist door overal een beetje bij te horen, overheerst wellicht een gevoel van eenzaamheid. Want waar hoor je nu echt bij? Overal een beetje, maar nergens helemaal. Is dat dan zo'n verbetering? Opgedrongen gemeenschappen zijn misschien zo slecht nog niet. Het gevoel van conformiteit is mogelijk wel fijner dan de vrijheid om te kiezen voor eenzaamheid.

Toch denk ik zelf dat de individualisering goed is. Mensen moeten zelf keuzes kunnen maken. Bovendien is er altijd de mogelijkheid te kiezen voor een gemeenschap die de rest van jouw leven bepaalt. De vrijheid om te kiezen, daar sta ik voor. Hedendaags kiezen mensen veelal zelf hun pad, hun richting. Het traditionele vervalt, mensen hechten meer waarde aan hun eigen persoonlijke gevoel. En als we dan toch met zijn allen pleiten voor individualisering, zijn we wellicht alsnog een gemeenschap. Met zijn allen zijn we alleen.

http://www.inspirerendleven.nl/kies-je-eigen-leven/

[eoinhblog]

Social media zijn oud

Deze week denk ik, in het kader van social media, na over de jaren dat we social media hebben. Want is social media nu werkelijk zo nieuws en baanbrekend?

Baanbrekend? Ja. Social media, zoals we deze nu kennen (Twitter, Facebook, LinkedIn, enzovoorts) zijn baanbrekend geweest. Het is de verschuiving van een tijdperk. Een verschuiving naar een nieuw digitaal bestaan. De komende jaren verwacht ik dat deze verschuiving nog veel drastischer zal zijn.

Maar zijn social media nieuw? Nee. Social media zoals we ze nu kennen zijn misschien redelijk nieuw, maar de waarheid is wel dat social media al jaren bestaan. Sinds de komst van internet zijn er al tal van basissen gelegd voor social media. Denk aan: MSN, Yahoo!, enzovoorts. Yahoo! werd gebruikt in de jaren '90. Dan hebben we het dus al over zo'n twintig jaar geleden.

Maar wat we ook lijken te vergeten, zijn videospellen. De Playstation 2 bood al een online interactief platform aan tegen het eind van de jaren '90. Een digitaal netwerk waar je samen kon 'gamen', interacteren, shoppen en noem het zo maar op. Bovendien zijn spellen als World of Warcraft en Guild Wars ontworpen voor interactief en online gamen.

Het online interactief zijn is dus geen nieuw verhaal. Social media zijn eigenlijk al oud en achterhaald. De enige reden dat de huidige media zo aanspreken en nieuw lijken, is omdat ze bedoelt zijn voor de massa, waar andere media van vroeger zich allicht beperkte tot een select gezelschap. Mensen zijn misschien nooit bekend geweest met het grote scala aan digitale, interactieve platformen die zich richtten op andere dan hunzelf. Vandaar dat het idee is ontstaan dat Facebook een enorme vernieuwing was, maar eigenlijk valt dat wel mee. Zoals wel vaker met goede ingevingen, zijn ze gebaseerd op hetgeen al bekend is, maar dan net iets anders.

[eoinhblog]

Filosofie: rationalisering en secularisering

Deze week verbreed ik mijn filosofische kennis aan de hand van de termen rationalisering en secularisering, maar waar staan deze termen nu voor?

In mijn optiek is rationalisering het vermogen om op een realistische, systematische en geordende manier na te denken. Denk bijvoorbeeld aan het verschil tussen je ratio en je gevoel. Een gevoel is vaak een impuls gestuurd door irrationele gedachten, waarbij je ratio vaak inhoudt: 'als ik nu met mijn logische verstand nadenk in plaats van met mijn gevoel', zoals zo'n rationele gedachte dan vaak zijn intrede doet in je psyche.

Dan over naar secularisering, dat misschien voor velen, waaronder voor mij, een wat onbekendere term is. Secularisering is een proces in de samenleving waarbij godsdienst minder belangrijk wordt. In de moderne filosofie spreekt men ook wel van deze secularisering.

Mijn mening over deze twee termen met betrekking tot filosofie is eigenlijk lastig te vormen. Filosofie is een vak waarbij termen, dingen en situaties op vele manieren bekeken kunnen worden. Rationaliteit is dan wel nadenken met je gezonde verstand, maar wie bepaalt welke gedachten toebehoren aan gezond verstand? Je gezonde verstand is immers ook gevormd door jouw omgeving en die kan heel erg afwijken van andermans omgeving. Wat voor mij rationeel is, kan voor een ander niet voorkomen in zijn of haar ratio.

Secularisering, daar geloof ik wel in. Ironisch genoeg, aangezien ik 'ongelovig' ben. Ik meen echter wel te denken dat godsdienst, zoals wij dit nu kennen, minder prominent aanwezig is in de hedendaagse samenleving en dat, gedurende de komende decennia, huidige geloofsovertuigingen op de achtergrond zullen belanden. Ik sluit echter niet uit dat secularisering op den duur weer zal vervagen. Oude geloven zullen wellicht vergaan, maar daarmee wordt plaatsgemaakt voor nieuwe overtuigingen. Mijn mening is dus dat secularisering niet als dusdanig gedefinieerd past bij de samenleving op de lange termijn. Het is mens eigen om ergens in te geloven.

Toch, het feit dat we nu twijfelen aan de geloofwaardigheid van dergelijke religieuze stromingen en het feit dat we hier openlijk over kunnen spreken, in tegenstelling tot vroeger, maakt misschien wel dat we meer seculariseren dan we rationeel gezien denken. Dat George Carlin (onderstaand filmpje) openlijk zijn beklaag kan doen over het geloof door middel van zijn definitie van rationaliteit in de strijd te gooien en hier applaus voor te krijgen, typeert mogelijk de secularisering.

http://www.youtube.com/watch?v=6RT6rL2UroE

[eoinhblog]

De weg naar digitale faam

In het dagelijks leven kent een select aantal mensen mij. Vrienden, familie, mijn vriendin, kennissen en noem ze maar op, zien mij geregeld en deze kring breidt zich erg langzaam uit. Toch, in mijn tweede week van actief communiceren via verschillende social media, heb ik in een zeer geringe tijd al met honderden mensen direct of indirect in contact gestaan. Digitaal heb ik in een enkele week al honderden kennissen en digitale vrienden.

Opmerkelijk eigenlijk hoe gemakkelijk dat digitaal gaat, maar in het echte leven niet. Komt dit door een bepaalde drempel om actief te communiceren in het echte leven? Of heeft het puur te maken met het gemak waarmee je andere mensen digitaal kunt bereiken? In mijn geval denk ik het tweede. Het is zo makkelijk om je netwerk online uit te breiden. Ik 'like' of 'retweet' een post op Twitter van een onbekende en de onbekende is bereid mij te 'followen'. Zo makkelijk kan het zijn.

Maar wat heb ik hier nu aan? Afgezien van een verhoging in mijn 'Klout score', die mijn digitale invloed meet, heb ik aan sommige followers heel weinig. Maar toch, het idee dat je veel followers hebt is in zekere zin egostrelend. Het idee dat jouw nieuws en mededelingen interessant zijn, dat er, naast je echte vrienden, ook mensen zijn die jouw interesses in bepaalde onderwerpen, jouw visie op bepaalde situaties en jouw sector interessant vinden. Vinden ze het daadwerkelijk interessant? Dat kan je je afvragen. Wellicht zijn andere social media fanaten enkel uit op een verbreding van hun digitale netwerk, of een verhoging van hun Klout score. Door jou te followen, liken, retweeten of 'subscriben', hopen ze misschien dat je dezelfde gunst aan hen verleent. Ikzelf snap nu in ieder geval dat het toch 'leuk' is om veel digitale kennissen te hebben.

De weg naar digitale faam is zo ingezet. Wellicht leven we in een tijd waarin iedereen zich gehoord wil voelen. Social media zorgen ervoor dat jij een stem hebt, of deze nou interessant is of niet. Uiteindelijk is de trend online duidelijk: streef naar digitale faam. Mensen willen meer en meer invloed hebben en zich belangrijk voelen, dat is wat ik denk. Meer followers geeft mensen wellicht oprecht het idee dat ze belangrijk zijn. En wie zegt dat ze dit niet zijn? Digitaal zijn ze misschien enorm belangrijk. Toch, aan het einde van de dag, is het echte sociale contact niet digitaal, maar in het echte leven, in de bescheiden kring die je al jaren hebt. Digitale faam is leuk, maar in het echt ben je zeer waarschijnlijk niet zo beroemd.

[eoinhblog]

De Vrije Universiteit in Amsterdam snapt het. #love #TagsForLikes #TFLers #tweegram #photooftheday #20likes #amazing #followme #follow4follow #like4like #look #instalike #igers #picoftheday #food #instadaily #instafollow #like #girl #iphoneonly #instagood #bestoftheday #instacool #instago #all_shots #follow #webstagram #colorful #style #swag

[eoinhblog]

Communicatie: zo kan het ook.

[eoinhblog]

Interessant artikel #love #TagsForLikes #TFLers #tweegram #photooftheday #20likes #amazing #followme #follow4follow #like4like #look #instalike #igers #picoftheday #food #instadaily #instafollow #like #instagood #bestoftheday #instacool #instago #all_shots #follow #webstagram

[eoinhblog]

Reclame, gotta love it.

[eoinhblog]

Voor velen misschien al bekend, maar het blijft indrukwekkend.

[eoinhblog]

Het cliché.

[eoinhblog]

Over goede reclame gesproken.

[eoinhblog]

Een inleiding in de filosofie

Afgelopen week heb ik me mogen buigen over filosofie. De komende weken word ik ondergedompeld in de wereld die filosofie heet. Maar alvorens ik echt kennis op ga doen over de filosofie en hier wekelijks een blog aan wijd, heb ik in dit blog een inleiding geschreven over mijn idee van filosofie en wat het doel ervan voor mij is.

Als communicatiestudent misstaat het niet om algemene kennis op te doen, maar ook niet om te realiseren dat filosofie thuishoort in de communicatie. Want waarom zou filosofie niet met communicatie te maken hebben? In mijn optiek is filosofie toekomstgeoriënteerd en communicatie, afhankelijk van het soort communicatie, ook. Inspelen op wat er mogelijk in de toekomst ontwikkelt behoort zeker tot de orde van de dag als we spreken van communicatie. Inspelen op iets dat er nu speelt is namelijk niet uniek, je wil immers zelf de trend zetten. In de filosofie werp je een blik naar wat mensen beweegt, waar mensen over nadenken en waar ze over filosoferen. Als communicatiedeskundige is het daarom, in mijn mening, niet onwaarschijnlijk dat filosofie een tool is om je boodschappen naar ontvangers te bepalen.

Dus wat is nu mijn doel? Ik wil een communicatiedeskundige zijn en vind daarom dat ik mij filosofie moet eigen maken. Mijn wereldbeeld is namelijk dat je als communicatiedeskundige trends kunt creëren. Ik denk dat grote massa's mensen in een richting te sturen zijn. Filosofen beweren vaak hetzelfde en daar wil ik meer over weten.