sana po ay matuloy ang UP diliman profs au at mabasa bamin ang scene na umaakyat ng ligaw si paco kay joven katulad nung sa That Thing Called Pacoven na photoset ;;A;;
THANK YOU FOR THIS IDEA HAHAHAHAHA gagamitin ko po para lang sa u #iCh@04oLhUn6s@pUhtNuHh
Hihihihi maraming salamat po! First time ko actually magsulat ng...ganoong fic... At nasa inang wika ko pa. Kakaiba yung pakiramdam. Ang weird. Salamat!
Hello, guys, Addie here. Matapos ang mahabang pagsusulat (hindi talaga yung pagsusulat yung matagal, naparami lang talaga ng acads ngayon), tapos ko na ang SLIM AU! Hindi ko sure kung durugtungan ko pa âto sapagkat kahit ang UPD Profs AU ay hindi ko pa nagagawan ng third chapter. Whatever. Ito na.
Warning: Medyo NSFW. Medyo lang.
Disclaimer: Mga pangalan, vague historical references (hindi as, you know, actual historical references) at mga mukha ng artista lang ang gamit ko dito. Walang ugnay sa kasaysayan ang gawang ito. For reference, gamitin ninyo yung sinulat kong SLIM AU headcanon.
Paghingal at paghabol-hininga lang ang maririnig sa maliit na silid sa kaloob-looban ng gusali.
Sa labas, malakas na ugong ng mga tambol at mabigat na gitara ang bumabagsak. Niyayanig ng musika ang apat na pader na nagkukubli sa kanilang sandali.
"'Wag kang maingay kung ayaw mong mabisto tayo," bulong ni Gregorio sa tenga ng kasama.
"H-Hindi naman nila tayo maririnig, sa ingay sa lab--as," sagot ni Paco, utal at mahina.
Nakatulak sa isang pader si Paco, namumula at pawis. Iniipit siya ni Gregorio, na siyang dahan-dahang kinagat ang leeg nito at unti-unting bumababa ang mga kamay: sa buhok, panga, leeg, dibdib, pusod, at ngayo'y nahihimlay sa bewang at butones ng pantalon ng kasama.
"Goyong," himutok nito, na tila inip na inip na sa kahihintay.
"Ito na, walang pasensya." Mababa't garalgal ang boses ni Gregorio. Idiniin niya ang sarili niya sa kasama.
"Ah--"
Sinalo ni Goyong ang tinig at ungol gamit ang kanyang sariling mga labi. Hinalikan, pinaglaruan, at tila nilunok ang mga hininga't ingay na lumalabas naman bilang kanya.
"Gregorio, ng-ngayon na..."
"Teka--"
"HOY! NAIIHI NA AKO!"
May mabigat na mga katok at dabog sa pintuan.
"Kanina ka pa diyan, Paco! Ang tagal mo naman! 'Wag mong sabihing najebs ka na naman ah!"
Natigil sa pagtanggal ng sinturon si Gregorio. Sumalampak pasandal sa pader si Paco, halong balisa at naiinis.
"Paco, oy!"
Umubong konti ang tinawag. "Sandali lang!" Nagsuot ng damit at naghilamos sa maliit na banyong kinatataguan nila.
Bumulong si Gregorio. "Paco, 'wag ka nang lumabas."
"Paano sila Rusca?"
"Hayaan mo na sila. Lagi namang nakabuntot sa iyo ang mga asong 'to, parang mga gwardya sibil." Nagdamit pa rin kahit nagrereklamo si Goyong. "O kaya naman, ikaw, dalaga. Eh sing-busilak nga ng damdamin ng isang dilag--"
"Oy, ano ba! Sasabog na'ng pantog ko!"
Sa asar, nagbukas na ng pintuan si Paco.
"Masaya ka na?" Mababang sabi nito sa kaibigan. Napatuwid ng tayo si Rusca, sabay silip sa likuran niya.
"O. Bakit nandito ka, Goyong?" Nanliit ang mata ni Rusca, sumama ang tingin sa hinuhusgahan.
May kaunting sama ng loob na mararamdaman mula sa binata kung ang kausap o ang pinag-uusapan ay si Gregorio. Higit pa diyan, ganito rin ang makukuha mong reaksyon sa iba nilang kaibigan, lalo na kung madadala ang pagiging magkabanda nila ni Paco. Sa pananaw nila, tila nagtapon ka ng basura (Goyong) sa isang malinis na batis (Paco). Pinagtatanggol nilang panatilihing dalisay ang kaibigan nila kaya madalas sa hindi ay bantay-sarado ito. Maging si Manang Claring na bartender at self-proclaimed nanay ng Route ay nakaantabay kung nariyan si Gregorio.
Kung alam lang nila.
"Eh kailangan ko ring magpalit ng damit," sagot ng tinanong ni Rusca. "Magkaibigan naman kami ni Paco 'di ba? Sumabay na ako."
"Magkaibigan," nangungutyang sabi ni Rusca. Tumulak papasok ng banyo ang makulit.
"'Wag ka na kasi. Tutugtog na rin kasi kaming sunod. Magkabanda rin naman kami ni Paco, 'di ba?"
"Ikaw, 'di uso maghintay sa iyo, ano?" At bilang may alam kung ano ang ibig sabihin ng hindi makapaghintay, itinulak ni Rusca palabas ang dalawang lalaki, at saka idinabog ang pinto.
"Hindi talaga," bulong ni Goyong sa nakasarado nang pinto, sabay silip kay Paco mula sa gilid ng kanyang mga mata. Humarap. Lumakad pang papalapit nang konti at bumulong muli. "Kung hindi lang talaga ikaw, hindi na ako nakapagpigil."
Lumakad at nilagpasan ni Gregorio ang lalaking parang kanina lang ay hinahagkan niya. "Kunin mo na yung bass mo. Tutugtog na tayo."
Sinilip ni Paco ang entablado mula sa lounge kung saan nakatayo sila. "Sino na ba ang tumutugtog?"
"Si Manuel na. Patapos na rin siya."
"Full band ba siya ngayon?"
"Hindi. Nasa trabaho kasi yung drummer at bassist niya kaya hindi makatugtog ngayon."
Tumungo sa likod ng isang upuan si Paco at kinuha ang bass niya. May ilang mga babaeng nakakilala sa kanya at ngumiti, kumaway. Nginitian niya rin sila, ngunit umalis din agad upang manatili sa tabi ng kabanda niya.
"Ang lagkit ng tingin sa 'yo ng mga 'yon ah," ani Goyong, kalahating tago ng dilim at kalahating naliliwanagan ng makulay na mga ilaw ng Route 196.
"Fans lang ng banda," sagot ni Paco.
Tumawang nang-aasar si Gregorio. "Fans." Sumilip sa mga babae sa likuran nila. Nakatinging makahulugan pa rin ang mga babae sa direksyon ni Paco. Hindi na lang umimik ito.
Kasing-hina ng isang paghinga, sinabi ni Gregorio, "Pagdating natin sa sasakyan, hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa."
Narinig pa rin ito ni Paco. Tila uminit sa loob ng gusali; dahil ba sa pagdami ng mga taong nagsisiksikan sa tapat ng entablado o dahil ba sa mga salita ni Gregorio?
"Tara na," siko nito sa kanya. Bitbit ang mga instrumento, sa kasagsagan ng mga palakpakan at pagbaba ni Manuel mula sa upuan, tumungtong sila sa ilalim ng mapanuring liwanag ng mga bughaw at pulang ilaw.
"Nice set," bati ni Paco kay Manuel. Matagal nang magkaibigan ang dalawa't naging taga-suporta ng isa't isa pagsalta sa buhay-musika.
Niyakap ni Manuel si Paco at ngumiti. "Salamat, Paco! Excited na akong mapanood kayo ulit!"
Inabot ni Manuel ang guitar jack niya kay Gregorio. "Uy, Goyong! Kamusta? Nanunulot pa rin ba ng mga panty sa moshpit?" Humalakhak.
"You know me," kindat ni Goyong sa kaibigan. Nagkakahalubilo lang sila sa mga gig, ngunit nagkainuman na't nagkakwentuhan ang dalawa nang higit sa walong beses. Tumawang muli si Manuel, at ang mga bakas sa mukha niya na ang nagdidiktang mabubuhay siyang matagal, puro ngiti't tawa.
Pumukaw sa malay nila ang tinig ng babaeng nagsasalita sa mikropono. "...kaya, kung nakalimutan niyo na o masyado na kayong lasing--" tawanan mula sa mga tao sa bar, "--ako ang host niyo ngayong gabi, Isabel! Just for a quick recap, in case you missed it, katatapos lang tumugtog ng Teniente; that's Manuel Quezon flying solo tonight.
"We also had Panadero before that, missing one member with Eduardo Rusca, Jose Bernal, and Manuel Bernal, and before that was Artikulo Uno, with Antonio Luna," sinipulan ng mga tao si Isabel dito, "Noel Luna, Benny Natividad, and Vic Garcia."
Diniliman ang ilaw sa harapan maliban sa spotlight na nakatutok kay Isabel. Ang mahaba niyang buhok ay nakalugay sa isang balikat, at kahit hindi mo siya kilala, kita mo na agad sa tindig at kilos niyang dala niya ang lahat ng armas niya sa mukha ng nagbabadyang digmaan. Napakatatas, napakatapang, at napakaganda pa--hindi nakapagtatakang malakas ang dating niya parehong sa ibabaw at ibaba ng entablado.
"Abangan pa natin ang ibang bands, tulad ng Pinaglabanan, with newly weds Andy Bonifacio and Gregoria, Without Seeing The Dawn, and our last act for the night, with Miong Aguinaldo, Pule Mabini, Pedro Paterno, Phil Buencamino, and Jj Janolino, Singkong Butas!"
Hiyawan ang mga tao, lalo na sa pangalan ng huling banda.
"For now, let's give ourselves up to the smooth sounds of the next band. With Sim Arboleda on the drums, Mac Sakay on guitar, Paco Roman on bass, topped off with Gregorio del Pilar on vocals and guitar, ito na..." Nagsisigawan at nagtitilian na ang lahat. May nakasingit pang, I love you Greg! Pagkarinig dito, mula sa gilid ay tumawa si Manuel. Napailing si Gregorio.
"Coffee Stains!"
Kasabay ng pagbukas ng ilaw ang pagpalo sa mga tambol ni Sim. Sinundan ng senswal na gitara at isang mababa at kaakit-akit na tinig; nilunod ng makukulay ngunit maiinit na ilaw ang entablado.
Don't pay mind to the world outside
Our heat, your lips, my voice
Don't hide your face behind those fingers
There's only me, the rest is noise
Nasa unahan si Goyong, nakapikit ang mga mata't nakatuon ang pansin sa mga galaw ng kanyang daliri sa leeg ng gitara't sa mga salitang pinapain niya sa bawat taong nakikinig at naaakit.
If it don't rain, will you pretend?
Lights off, this room, my lies
Baby, street lights look good on your skin
Take off tonight, tomorrow's goodbyes
Sumulyap si Gregorio sa bahistang tila may sariling mundo sa sulok ng entablado ng Route 196. Nakakagat sa labi, nakatingin sa baba, buhok na nakakalat sa noo niyang basa ng pawis. Kung uso siguro sa bokalistang kabahan, nanunuyo na ngayon ang kanyang lalamunan.
Tinuon niyang muli ang sarili sa paggitara't pagkanta. Umaasa na lang siyang may tamaan ang bato-bato sa langit.
You know I don't love
I know you're smart enough
You never pull away from me
I push, I touch, I'll leave debris
Playtime's over, whoa
The hunt begins right now
You know that it'll hurt a bit
I'll ruin you, you'll writhe in it
Parang pelikula kung saan nalilimutan lagi ni Paco ang lahat ng tao sa paligid tuwing tumutugtog siya. Masayang tumugtog, at mahal niya ang musika, ngunit hindi ibig sabihin nito ay may lugar para sa pagkakamali. Natatakot siyang sa diin ng kagat niya sa kanyang labi ay dumugo na ito. Nakafocus siya sa pagtugtog ng bass; bawat tunog at dulas at pasok ay tama at perpekto.
At heto na, pumapasok ang guitar solo. At siyempre, heto na rin, nagyayabang at nagpapakitang gilas na naman si Gregorio sa audience. Nakamasid sa bawat galaw niya ang mga manonood, sa paglakad man mula rito sa isang bahagi ng sahig patungo sa kabila o ng mga daliri niya mula sa isang fret patungo sa iba pa.
Kung aamin si Paco, bitin na bitin ang naudlot nilang...pagsasama ni Goyong kanina. Hindi nakatutulong ang kanta sa sikip ng dibdib (at pantalon) niya.
Mas lalong hindi naman dahil si Gregorio ang kumakanta nito.
Hindi namalayan ni Paco na natapos na ang unang kanta, kahit na tumigil na rin ang mga daliri niya sa pagkapa sa gitara. Tumingala siya't nagpunas ng pawis sa manggas ng damit. Nagsasalita ang banda.
"Salamat, sa pagpunta't pag-inom kasama namin," ani Mac. Palakpakan mula sa mga manonood. "Hello nga pala sa inyong lahat. Abangan niyo yung album namin!"
"Malapit nang matapos 'yun," pahabol ni Sim mula sa likod. "Salamat sa suporta ninyo!"
"Inuubusan niyo na ako ng sasabihin," pakli ni Goyong. Tumawa silang lahat.
"Sus, ikaw? Mawawalan ng sasabihin?" Sigaw ni Rusca mula sa likod. Tawanan ang buong bar.
"Sige na, ako na ang madaldal. Pero salamat nga sa inyong lahat," uminom saglit ng beer ang frontman. "Usap tayo mamaya pagkatapos ng set."
Tumingin siya kay Paco. "Paco, ikaw? Hindi ka ba magpapasalamat?"
Nagkatinginan ang dalawang sandali bago ibinaling ni Paco ang kanyang tingin sa lahat ng nanonood. "Ah, maraming salamat po sa inyong lahat. Malaking karangalang mapanood ninyo."
Naghagikgikan ang mga babae sa harapan. Tunay ngang habulin ng babae si Gregorio, na mapaglaro't mapang-akit, ngunit kung uusisain ay mas seryoso ang mga nahuhumaling sa katahimikan at pagiging seryoso ni Paco.
Napansin ng huli ang mga babae, at kinawayan ang mga ito. "Hello din sa inyo!" Maliit na ngiti.
Hindi inalis ni Goyong ang mga mata niya kay Paco.
"Itong next song namin, ay isang love letter." Hiyawan na naman.
Umatras ng isang hakbang si Gregorio. Tumingin sa kanyang gitara. Bumilang si Sim.
think about paco and joven doing foreplay though: they've still got their pants on but are shirtless after what feels like hours of kissing, nakakalong si joven kay paco at basa na 'yung dibdib at utong ni paco sa laway ng nakababata, itataas ni joven ang mga braso ni paco para hagkan 'yung ilalim ng mga braso niya, nararamdaman na ni paco na tigas na tigas na ang binatang mabagal na kumakadyot sa matitipunong hita niya...
um wow 1 am na talaga ano? SINO âTO BAKIT DI NA USO ANG PLDT CALLER ID
bakit daw walang laplapan ng kilikili na naganap sabi ni @heneraluna??? tinaas na daw âyung braso pero waley @ anon/anyone pakituloy??? punyeta para lang âtong hand kissing fic ni @ipakomokoroman / @toniongbuwan kaninang umaga eh BITIN, FRIENDS???? paano tayo makakatulog nang mahimbing dito charot
Carmina Templonuevo posted in UP Profs To Pick: Hello mga kapwa iskolar! How's DEL PILAR, GREGORIO for Philo1?
Fernanda Zobel commented: Use protection.
Maria Torres commented: laude bago landi, oy.
Serafina Manalastas commented: wag kang maniwala na mahal ka niya
Francesca Santos commented: kwatro o kwarto, pero madalas kwarto o kwarto.
Josephine Dlcrz commented: 'Wag mong ipapakilala sa nanay mo.
Laura Belle commented: SIYA ANG DAHILAN KUNG BAKIT NANINIWALA AKONG #WALANGFOREVER
Tinitigan ni Joven ang pahina sa laptop niya. Malabo ang comments pero kahit ano pang sabihin nila, wala na siyang magagawa. Eh nasa form 5 niya na eh.
Sabi nga ni Manuel, maswerte na siyang nakakuha siya ng Philo1 sa unang semestre niya sa unibersidad, dahil pag lumaon, baka ibenta niya na ang kaluluwa niya sa demonyo para lang makakuha ng units. O kaya makipag-barter kay Sidapa.
Devil in disguise. Akala mo anghel. Siya palang demonyito, sabi ng isang Daniela Matutina sa parehong thread.
Parang gusto nang mag-drop ni Joven, kaso wala sa bokabularyo niya at ng pamilya Hernando ang pagsuko. Sinimulan mo? Tatapusin mo. Ito ang panata ng pamilya nila sa kahit anong bagay.
Tuesday na bukas. Sana pumasok na ang prof sa klase. Isang linggo na silang free cut sa Philo1. At hindi man lang napansin ni Joven na puro babae ang nagcomment.
Naulinigan niyang nag-uusap sa labas ng classroom si Sir Rusca at Sir Paco noong Biyernes tungkol sa mga bagay-bagay, at dito niya unang narinig na mabanggit ang pangalan ni Sir del Pilar sa totoong buhay.
(Lingid sa kaalaman ni Joven na una pa lang ito sa mahabang listahan ng mga panahong mapag-uusapan ang kanyang instructor sa Philo.)
"O, eh sabi ni Kuya Tonio 'wag na lang daw pansinin si--" Pekeng bumulong si Rusca, "--si Mascardo ah."
"Hindi natin pwedeng hindi pansinin yun. Malapit nang maging secretary ng history department yun. Sandali pa'y boss na natin siya."
"Hindi naman dapat ginagawang boss ang gagong dinadarts lang ang grades ng mga bata eh!"
Pinisil ni Sir Paco ang nosebridge niya. "Wala pa tayong magagawa, maghintay lang."
Umastang sumisilip sa telepono si Joven, kunwari naglilipat ng kanta sa earphones na nakapasak sa tenga niya. Nakapatay naman yung player.
"âTangina. Pagod na akong maghintay. Kailan ba natin babaguhin 'tong bulok na sistemang 'to?"
"Kapag sapat na ang ebidensiya, Ed."
Maagang dinismiss ang naunang klase kaya may panahon pang mag-usap sandali ang mga tao: mga guro sa labas, mga mag-aaral sa loob. Maingay rin sa loob ng classroom, pero at least naririnig pa ni Joven ang usapan sa labas.
"Si del Pilar ba? Ano nang balita?" Tanong ni Sir Paco kay Sir Rusca.
"Ayon. Nanunulot pa rin ng panty sa Philo dep--"
"Shh!" Biglang tinakpan ng guro ng 404 ang bibig ng kasama niya. Bumulong. "Hindi 'yon ang ibig kong sabihin!"
Sabay sigaw: "ARGH!"
Tumawa si Rusca ng malakas. Halakhak pa nga eh.
"Kadiri ka! Bakit mo dinilaan ang kamay ko?!" Pagalit ni Sir Paco.
"Tinakpan mo bibig ko eh. Pero ayon, si Goyong, nakikipag-coordinate kay Mascardo para raw sa anniversary ng department nila. Hindi ko lang sigurado kung ano ba talagang pakay no'n. As usual."
Tumunog ang isang cellphone. "4:05 na," ani Sir Paco. "Sige, papasok na ako."
"Ang aga mo. Hanggang 15 pa ang grace period."
"Alam ko."
"Square."
Naghiwalay na ang dalawa't nagsipasok sa mga classroom nila.
"Okay, class," bati ng instructor. Nagkatinginan sila ng mata. Ngumiti si Joven, nagtulak ng salamin, at nagtanggal ng earphones mula sa sulok niya sa tabi ng pinto. Nginitian din siya ng guro sandali.
"Ituloy natin ang diskusyon noong huling linggo. Natapos tayo sa pagsabing ang kasaysayan ay sinasabing linear, sporadic, at walang pattern, hindi ba?"
Nagbuklat ng notebook si Joven at nagsimulang magsulat.
--
"Roll call. Mag-attendance tayo," wika ng batang lalaki sa harapan. Nagsimula siyang magbanggit ng mga pangalan.
Hindi mo iisiping instructor na siya sa lagay na ito, pero pangalawang taon nang magturo ni Gregorio del Pilar ng Philo1 sa UP Diliman. Suot ang isang bughaw na polong nakataas ng bahagya ang kwelyo, pantalon, at itim na Converse, para lang siyang mas chill na fratman na makikita mong nakatambay sa burol sa likod ng Palma Hall.
"Hernando, Joven?"
"Ho-ven po," pagtatama ni Joven.
Binigkas nang tama ng instructor ang pangalan. Tumango at ngumiti si Joven.
Tiningnan siyang ilan pang segundo ni Sir Del Pilar. Tila sumisilip sa isang butas. Parang yung meme ni Leonardo diCaprio mula sa Inception. Tapos nanlaki ang mata at ngumiti.
"Ah! Okay. Hernando, Joven," ulit  niya.
Nagtaka ang freshie. Hindi niya alam kung anong meron at binigkas nang parang kilala ni Sir Del Pilar ang pangalan niya. Baka weird lang talaga ang mga prof dito.
Ngumiti sa sarili si Goyong. Ito pala ang Joven na tinutukoy nila Rusca at Jose, ang Joven sa klase ni Paco.
In fairness, isip niya habang nagtatawag ng mga pangalan, Hindi pa pumapalpak ang taste ni Roman.
Mga babaeng mag-aaral ang nasa harapan ng klase. Heavily made-up. Maigsing shorts at mga palda. Pa-cute.
At cute nga sana, kaso hindi sila ang tipo ni Goyong ngayong linggo.
Mapatambay nga sa history mamaya.
--
"Halika dito, ikukwento ko sa 'yo," aya ni Manuel sa bangko sa tabi ng tindahan. "Dali! Upo!"
Lumapit si Joven at umupo sa tapat ni Manuel. "Ano bang meron kay Sir Del Pilar?"
May sumigaw saglit. "Oy, Quezon! Yung groupwork natin sa 127!"
Lumingon si Manuel. "Oo! Sa Facebook group na lang!" Humarap muli kay Joven. "Ganito kasi yan.â
"Last year lang naging instructor 'yang si Sir Del Pilar, pero matunog na ang pangalan niya, lalo na sa mga babae at binabae. Eh gwapo ano?"
Tumango si Joven, nagtataka pa rin.
Umubo si Manuel. Bumulong. "Bali-balita kasing marami nang mga babaeng na-target si Del Pilar."
"Na-target?"
"Oo. Alam mo na 'yon. Freshie ka, hindi ten years old. Basta, sa banyo, sa Faculty Center, sa library, you name it. Uhh," putol ni Manuel sandali at uminom ng Mountain Dew. "Kilala mo si Chi 'di ba?"
"Yung pinsan ni Kuya Grac?"
"Oo, mismo! Ayon, bale naging prof niya si Del Pilar. No'ng first day daw, tinabihan siya, tapos nakipagkwentuhan. Akala niya kaklase lang kasi. Hiningi number niya para raw sa klase, kapag umabsent. Hindi raw dumating yung prof no'ng araw na 'yon kasi nga hindi niya alam na si Del Pilar yung prof, at nagpanggap namang estudyante âtong si Del Pilar, at nagkwentuhan lang sila buong period. Marami namang hindi pumasok kasi first day nga. Tapos inaya siya mag-Walrus."
"Sumama naman siya?" Tanong ni Joven. Napapakunot na ang noo nito.
"Oo, pogi raw eh. Tapos nag-momol daw sila sa sasakyan no'n. Dapat yata thi-third base pa yung prof. Eh tumawag yung nanay ni Chi. Nasira yung mood. Hinatid na lang siya pauwi. Laking hiya niya no'ng nalaman niyang siya pala yung prof. Gago, nag-drop."
Kumisapmata si Joven, nag-iisip. "Parang hindi naman...kasing lala ng ineexpect ko? Except doon sa nag-drop si Chi..."
Tumawa ang kaibigan niya. "Hindi pa ba? Sige. Isipin mo at least thrice a week niyang ginagawa yun. 95% success rate siya sa pag-transcend ng lahat ng base. Iba-ibang babae kada subok." Tumigil sandali. "Ay, 'tsaka lahat pala students niya."
Ngumiwi si Joven. "Okay, gets ko na."
"'Di ba." Sumubo ng kwek-kwek si Manuel.
Nabahala si Joven sa nabalitaan niya, at medyo nasaturate na yung utak niya ng kaalamang hindi niya ma-unsee, pero nagsalita pang muli si Manuel.
"Hindi kita babalaan, wala naman yatang problema sa iyo pagdating diyan kasi puro babae lang ang balita ko. Straight naman yata 'yon."
"Kahit na ba, bakit hindi binabalita 'to?"
Nagkibit-balikat si Manuel. "Kahit naman ibalita yan eh walang mangyayari. Bitin tayo sa faculty, lalo pa't Philo1 yan at tag-kulang ngayon."
Tumingin si Joven sa kaibigan niyang ngumunguya. Bumuntung-hininga.
--
Naglakad pabalik ng opisina nila sina Paco at Rusca. Nagkukuwento ang huli tungkol sa isang mag-aaral niya habang nagbubukas ng panibagong balot ng suman.
"...tapos sabi no'ng bata, 'Sir, eh hindi po ba't basta't hinirang na bayani ay may nagawa para sa bansa?'" Binuksan nito ang pintuan nila. "Sabi niya, 'Eh may nagawa naman si-- Oy."
Napatigil si Rusca sa pagsasalita at pagpasok. Hindi napansin ni Paco ito, hanggang sa nabangga niya na ang likuran ng kaibigan. Tumingin siya sa loob ng kwarto.
"Anong ginagawa mo rito?" Tanong ni Paco.
Ngumiti si Goyong, nakasandal mula sa desk ni Rusca, hawak ang isa sa mga ensaymada sa Secret Ensaymada Stash ng huli, kinagatan na't nakalahati.
"Bakit mo kinakain ang ensaymada ko?!" Sumugod papasok si Rusca, subalit huli na ang lahat. Sinaksak ni Gregorio ang natitirang tinapay sa bibig niya.
Ngumuya, lumunok, at ngumiting pa-inosente si Goyong.
"Isuka mo lahat ng kinain mo," mahinang sabi ni Rusca. Namutla ang kriminal. "Isuka mo ngayon din kung hindi'y--"
"Okay, tama na 'yan." Hinablot ni Paco ang kapwa-guro paatras at pinakain ng suman. "Marami pang ensaymada diyan, Eduardo."
Napa-sigh of relief si Goyong. Masyadong maaga.
"At ikaw, babayaran mo ng limang ensaymada ang ninakaw mo at magsasalita ka ngayon din." Hinilang patayo ng nakatatandang lalaki ang intruder. "Bakit ka nandito?"
Dapat talaga nagpapanic si Gregorio. Hindi madalas magalit ang dalawang kaibigang ito: si Rusca'y palabiro; si Roma'y tagapagpahinahon. Kay Rusca pa lang ay dali na dapat siya. Eh ano pa kay Paco?
Ngunt hindi kinabahan ang binata. Inalis lang nito ang sarili sa mga kamay ni Paco, ngunit nanatili sa ilalim ng mga mapanuring mata.
"Magsalita ka, Goyong, marami pa kaming trabaho. Magchecheck pa ako ng--"
"Mga blue book?" Kalmang kumuha ng isa ang guro ng pilosopiya.
"Ibalik mo," utos ni Roman.
Tinaas ni Gregorio ang blue book sa kaliwang kamay.
Joven Hernando.
Tinaas niya ang isa pang hawak niyang papel sa kanan naman. Puting index card na may larawan.
Hernando, Joven.
"Student ko rin pala siya sa Philo1."
Ang sumunod na ngiti ni Gregorio del Pilar ay masasabing tunay na may binabalak.
think about paco and joven doing foreplay though: they've still got their pants on but are shirtless after what feels like hours of kissing, nakakalong si joven kay paco at basa na 'yung dibdib at utong ni paco sa laway ng nakababata, itataas ni joven ang mga braso ni paco para hagkan 'yung ilalim ng mga braso niya, nararamdaman na ni paco na tigas na tigas na ang binatang mabagal na kumakadyot sa matitipunong hita niya...
um wow 1 am na talaga ano? SINO âTO BAKIT DI NA USO ANG PLDT CALLER ID
bakit daw walang laplapan ng kilikili na naganap sabi ni @heneraluna??? tinaas na daw âyung braso pero waley @ anon/anyone pakituloy??? punyeta para lang 'tong hand kissing fic ni @ipakomokoroman / @toniongbuwan kaninang umaga eh BITIN, FRIENDS???? paano tayo makakatulog nang mahimbing dito charot
Teaser for the next part, because I am a teasey-tease like that. Sue me. Also, quick typing lang to ha, walang editing and fact-checking.
In all his life, Paco had only been kissed by five people.
The first was his playmate, Insiang. They were 7, and playing bahay-bahayan as children are wont to do, Insiang declared that since she was the nanay, she can kiss Paquito as he was the tatay. Manang Pacing, the Romanâs old majordoma, caught them and gave Paquito a sound thrashing. He was also made to kneel in front of the family altar as punishment and forbidden to eat dinner until he was sorry for what he did. He made sure to avoid playing bahay-bahayan with Insiang quite after that.
The second time was when he was a callow student, just experiencing the throes of first love. Adelaida was pretty, had black doe eyes and laughed like an angel. In her quincenera, Paco, emboldened by wine and trapping Idang in a curtained alcove, asked for a kiss. He got a resounding slap in the face for an answer. Needless to say, he was never invited back in the de Dios household ever again.
The third time was his wedding. The house was stiflingly hot as it had been an unbearably hot summer and all their relatives were tramping about noisily. Children were running underfoot and all the servants were harassed to breaking point. That night, Paco was so nervous at the prospect of consummating their marriage that all he could manage was a fleeting touch of his lips on hers. His wife, bless her, was also wracked with so much anxiety that she didnât notice her husbandâs lukewarm kiss. Nor did she notice, sadly, that all his kisses remained the same thereafter.
The fourth time was a drunken night outside of a small town somewhere in Caloocan after they had routed a small troop of American soldiers. Victory still buzzing in their veins, he and Rusca found a case of miraculously preserved Riesling from the trunk of an American officer that was fleeing the battle scene. The heneral joined them after and pretty soon, they were singing drunkenly to a chorus of bawdy songs. Rusca, at some point during the night, had fallen over and slept. The heneral, drunk to the point of swaying, held Pacoâs face in his hands and kissed him squarely in the lips. Paco was so stupefied with drink that all he could do was sit there and dumbly accept the heneralâs kiss. The heneral then hugged him fiercely and said, in a rare moment of touching sobriety, âI am so glad that you are alive, Paco, mi amigo mas querido. I would never have been able to forgive myself if myself if I lost you.â He thinks about that moment every day now, and he feels that yes, he would also not have forgiven himself too, if the heneral died that day.
Now, the fifth time. That was the most interesting story of all.
Tapos alam mo yung painful. Alam ni Luna. At alam ni Paco na alam ni Luna. So they exist in this tenuous but co-dependent relationship kasi Luna explicitly trusts Paco. AGH. *breaks a small and inexpensive glass object*
eto headcanon: isang beses nalasing si paco at umamin kay luna, yanno, tearfully with the whole âpamilyadong lalaki na akoât mahal ko ang asawa ko peroâŠâ and luna patiently and gracefully turned him down. paco sobers up and in the coming days luna doesnât hear him mention it at all so luna just assumes na âdi alam ni paco na umamin na pala siya. pero in reality naalala ni paco ang lahat. pati ang mapait ngunit kagalang-galang na sagot ng kanyang iniirog na heneral. they never bring it up again. the general assumes itâs all behind them it doesnât get better for paco.
Okay lang beh @plaridels. Okay lang. ;u; Iba talaga makatingin kasi itong si Paco kay Antonio. Ang dami kong feels. Sobrang buwis buhay la magmahal friend. Alam ni Paco kung saan hinahatid ni Rusca si Antonio sa malalim na oras ng gabi. Alam niyang may ibang iniirog, ang heneral, isang babae mula Krus Roha. Minsan di siya makatulog dahil naiisip niya kung paano magmahal si Antonio at paano kung sa isang himala ay mahalin rin siya nito. Ngingisi na lamang, tatawa sa sarili sabay iyak. //cueiyaktawasalsalmasmaramingiyakiyakpamoresakahihiyanatsakalungkutanstayinschoolkidswalakayongnabasa // Minsan ay nahuhuli pa niyang pabalik ang Heneral at si Rusca. Hindi siya iimik at ibabaling ang tingin palayo kay Antonio pagnahuli siya nitong nakatingin sa kanya. ODK. ODK. Matindi rin ang galit ni Paco sa sarili dahil mahal niya ang kanyang asawa pero hindi na sa paraang ipinangako niya sa altar. At bawat sulat na kanyang makukuha mula sa kanya na puno ng âmahal kitaâ at âaking irogâ ay nagdadala ng kirot sa kanyang puso. Susubukan naman niya itong sagutin, ngunit ang kanyang mga sinulat ay nag-iiwa ng kapaitan sa kanyang bibig. Minsan nasusuklam siya sa mga binibitiwan niyang mga salita sa bawat dulas ng kanyang panulat sa papel at nais niyang masuka rito.
At mukhang si Paco rin ata tumayong aide-de-camp ni luna? So alam niya ang bawat tupi ng damit, ang bawat kusot ng uniporme? Ang mga sulat na miniminsan dinidikta sa kanya. At pag tinatapos it na âumiibig, Tonitoâ gusto kayang humiyaw ni Paco HINDI, HINDI KA UMIIBIG. Ahay. IT PAIN, IT PAIN..
(Also, kaibigan. Ako eto si toniongbuwan. Ahurhurhur.)
WOW GUYS WOW HINDI TOTOO ANG LANGIT DAHIL MASA IMPYERNO NA TAYONG LAHAT JISME I LOVE FOR THIS NA WALA NA LINTIK NAMAN GUYS ITO BA ANG GANTI SA PAGPAPAPANSIN KO KAY JOEM SA IG HUHUHU DE OK LANG TANGGAP KO TALAGA SAD PACO HEADCANONS TALAGA ESP PINING PACO JUSME QUE BARBARIDAD TALAGA MAGSULAT PA KAYOOOO
@chinupacoroman I UNDERSTAND OMG I SO UNDERSTAND. Yung HELPLESSNESS pero at the same time yung bravery na parang âOO SECND FIDDLE NA TALAGA AKOâ pero head-on acceptance parin ni Paco. Ang hirap kasi hindi niya karibal yung isang flesh and blood na person pero rather ISANG IDEAL na nakakapit sa pagkatao ni Luna.Â
Habang binabasa ko to parang sabay na nababasag yung puso ko.
gracieabrams
germansingergirl
