bana,
sana,
bütün ihtiyacı olanlara.

roma★

if i look back, i am lost
🩵 avery cochrane 🩵
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
EXPECTATIONS
will byers stan first human second
untitled

oozey mess

❣ Chile in a Photography ❣
wallacepolsom
Show & Tell

titsay
ojovivo
Fai_Ryy
I'd rather be in outer space 🛸

ellievsbear
he wasn't even looking at me and he found me

Andulka
No title available
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

seen from United States

seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States

seen from Germany
seen from United Kingdom

seen from United States

seen from United Kingdom

seen from United States

seen from Germany

seen from India
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Malaysia

seen from Ecuador

seen from Thailand

seen from United States
seen from Germany
@esopatra
bana,
sana,
bütün ihtiyacı olanlara.
Annem seneler önce kılıç çiçeği dikerken benim tıp kazanmamı dilemişti, 1 metre olunca dilekler kabul oluyormuş diye. Az önce çiçekleri sularken aklıma geldi de ölçtüm, 89 cm ancak olmuş. Bekle beni 2035 yks
Different shapes of minarets over the ages
*
keerat kaur, the source, 2025, hand built cone 6 stoneware sculpture with hand painted under glazing, externally sourced glass beads strung on cotton thread and sewn into canvas piece (6 1/2 x 6 1/2 x 7 in)
My to do lists are out of control.
#dailydrawing
Allahım geçmişin üzüntüsünden, geleceğin kaygısından sana sığınırım, Allahım acizlikten,tembellikten, korkaklıktan, ihtiyarlayıp ele avuca düşmekten ve cimrilikten sana sığınırım. Kabir azâbından sana sığınırım. Hayat ve ölüm fitnesinden sana sığınırım
Heart of Gold. Artist: Debra Baxter, @debrabaxterstudio ( IG) , 2019. Medium: Bronze and Thunder Bay amethyst.
Son senemden beklentim çoktu sanırım, beklediğim gibi bir sene geçirmediğimin duygusal etkilerini hâlâ hissediyorum. İlk dönem stajımı yaptım ve sözlü sınavına girdim, mezun olmak için girmem gereken yeterlilik sınavlarına girdim ve dersin birini 3. turda anca geçtim, elimde puan olsun diye Yökdil ve ALES sınavlarına girdim, mezuniyet projemi uygulamalı olarak yaptım yazdım ve poster sunumunu yaptım, aynı danışmanımla destek kazanan bir TÜBİTAK projesi yaptık, Erasmus stajına tekrar başvurdum ve bu kez hibe kazandım, vizem çıktı, mezuniyet hediyesi olarak kendime Deney Hayvanları Kullanım Sertifikası eğitimi aldım, sınavını ilk turda geçemeyip ikinci sınavda geçtim ki sertifika almaya böylelikle hak kazandım. Aslında dolu dolu geçmiş gibi, geçen senelerdeki bana bunları anlatsam mutlu olurdu ama şu süreçlerin hepsi çok stresliydi. Mutluluk kafası sonradan gelir belki, bilemiyorum. Gerçekten yaşamadım da suyun ardından izledim gibi geliyor. Ama 'başlarım senin yapacağın işe' anlarıma rağmen çabaladığım için kendime teşekkür ederim. Sadece çabalamanın daha olumlu tesirleri olacağını düşünürdüm sanırım.
Bu sene kaldığım yurt değişmişti ve tüm sene olumsuz hislerimde bunun gerçekten büyük bir etkisi olduğunu düşünüyorum. Geçen sene yaz stajında nöbetçi yurtta kalırken hayatımda ilk kez çok ciddi ve mutsuz edici bir yalnızlık hissiyle tanışmıştım. O his o zamandan beri ara ara yokluyor beni. Bunu en çok bu seneki yurtta yaşadım galiba. Yurda her döndüğümde ya yorgunluktan sadece uyumaya gidiyordum ya da her an benim tercihim olmayan bir yalnızlık ve mutsuzluk hissini kucaklayacak gibiydim.
Bir haftadır aile evine yerleşmeye çalışıyorum, bu kadar çok eşyamın olması ve hiçbir yere sığamamak beni de şaşırttı. Herkes olduğu yerde çok iyi olsun, ben de bir yerlerde kendi evimde ekonomik özgürlüğümle iyi olayım istiyorum. Ufukta Erasmus olduğu için iş arama sürecine de adım atamıyorum. Planım da yok pek, her yolu deneyeceğim ama bunu yaparken de tüm yollardan geri dönmekten korkuyorum sanırım.
Kendimden o kadar uzak kaldığım bir dönemden geçtim ki kendimi de özledim sanırım. Bu özlemi nefret ettiğim bazı alışkanlıklarıma dönerek ve kendimden daha da soğuyarak taçlandırıyorum. Çevremde en sevdiğim insanlardan bile uzak kalmak isteyen gudubet halim de bu yüzden sanırım. Kendime dönebilirsem size de döneceğim inşallah demek istiyorum hepsine, demiyorum tabii. Saçlarımı kestirdim, gaza gelip en son 16 yaşında olduğu kadar kısa hem de. Rahatlık açısından çok iyi oldu ama asla şekil almıyor, özellikle yatıp kalkınca aşağıdaki görseller gibi oluyorum. Gidene kadar biraz daha uzar ve daha şekilli haline gelir umarım. Bunu en çok fotoğraflarımın güzel olması için istiyorum, bu şekilciliğe verdiğim önem de yeni özelliğim maalesef. Her şey ileride pişman olmayayım bu fotoğrafları görünce olarak beliriyor zihnimde, ileriyi de ilerideki Esra düşünsün ya artık. Hem it's French'tir değil mi? Buradaki profilimi de değiştireyim ki hayatımın gerçekten yeni bir döneminde olduğumu hissedeyim, en garip gelenlerden birisi bu güncelleme olacak sanırım.
Bu şarkıyla mezuniyet paylaşımı yapmayan bir ben kalacağım diye üzülmüştüm, Tumblr'a nasipmiş 🫡
Byzantine basket column from Hagia Sophia, Istanbul, Türkiye. Photo: Wiki (user: Clay Gilliland).
Yalnızlık hissi yaşlandıkça insanın içinde büyüyen bir şey mi acaba?
Abimle 10 dakikalık bir telefon konuşması gerçekleştirdik. Birkaç senedir aileme ne hissettiğimi söyleme konusunda daha açığım. Ama en çok onun anlayacağını düşünerek abime mutsuzum, stresliyim, öfkeliyim diyebiliyorum sanırım. Abim de sanki söylemediğim kısmını bile anlıyor gibi geliyor bazen. İçimi rahatlattı yine biraz, ailemin varlığına çok şükür diyorum gerçekten. Ama bir yandan da diğer abim birkaç saattir mesajlarımı görmemiş. Belki yoğun belki tamamen keyiften. Zihnimin alçak bir tarafı kötü bir şey oldu o yüzden sana dönüş yapmıyor şu an, abin de seni yoklamak için aradı diye 10 dakikalık konuşmayı didik didik analiz etmeye çalışıyor. Daha fazla düşünmemek için zihnimi meşgul edip gözlerimi yorarak uyumaya çalışacağım. Allah sevdiklerimizi korusun ve bizi korkularımızdan kurtarsın.