Naisip ko lang: Parang panyo lang ang pakikipag relasyon, eh.
DISCLAIMER: BAKA MEDYO KALAT-KALAT NA ANG IDEYA KO SA LIKHA KONG ITO SAPAGKAT ANTAGAL NANG NAKA-IMBAK ITO SA AKING UTAK, NGAYON LANG AKO NAGKARON NG ORAS ILATHALA ITO, KAYA NAMAN INYONG PAGPASENSYAHAN. SISIKAPIN KONG PAGDUGTUNG-DUGTUNGIN LAHAT UPANG MAUNAWAAN KAHIT PAPANO ANG PANGUNAHING KAISIPAN. SALAMAT!
Karamihan sa atin, kulang ang suot at sira ang araw kapag nawawalan o nakakaiwan ng panyo. Minsan ang ani pa ng iba, “para akong hubad!” o kaya naman, “parang may kulang kasi kapag wala akong panyo.”
Parang hubad, kulang. Mga sensyales na nasanay na tayo na palaging andyan ang panyo para sa atin, pag namumutaktak na ang ating pawis, kapag konti na lang ay lalabas na ang bahing mo, kapag isang pindot na lang sa’yo, luluha ka na ng karagatan, ganyan tayo, kumbaga sa ingles, na-attach na tayo sa panyo.
Parang sa tunay na buhay lang, parang tuwing tayo ay nakikipag-relasyon, mapa kahit anong klase pa yan ng relasyon, pakikipag-kaibigan, relasyon sa mga katrabaho, relasyon sa iyong iniirog, etsetera, etsetera. Pakiramdam mo, kumpleto ka, kapag nandyan sila/siya, parang panyo lang, kasi alam mo, may maasahan ka, na dumating na sa puntong medyo inasa mo na ang ilang aspeto ng buhay at kasiyahan mo sa kanila/kanya. Ngunit paano pag wala sila/siya?
“para akong hubad!” “parang may kulang kasi kapag wala akong panyo.”
Ganyan ang pakiramdam hindi ba, kapag wala ang ating matalik na kaibigan, mahal sa buhay, katotong matalik sa trabaho o ang iyong iniirog? Ganyang ganyan. Para bagang, may kulang, hindi ka buo kapag wala sila/siya.
Ngunit paano kung katulad ng isang paboritong panyo na naiwan mo kung saan at hindi mo na muling nakita, bigla na lang ding naghalo ang iyong matalik na kaibigan, mahal sa buhay, katotong matalik sa trabaho o ang iyong iniirog?
“para akong hubad!” “parang may kulang kasi kapag wala akong panyo.”
Masakit man pero ang tao minsan parang panyo, kahit ano pang pilit mong hanapin ito, kapag nawala na, wala na. Para kang hubad? Pakiramdam mo kulang ka? Oo, natural lang yan, natural lang yan. Ngunit sa una lang yan.
Parang panyo lang minsan ang pakikipagrelasyon, sa sobrang nasanay ka na na andyan sila/siya, konting panahon lang na mawalay sila/siya sa’yo, para ka nang nawawala sa ulirat sa sobrang pag-aalala, sa sobrang pag-iisip, at sa pag-akyat sa sistema mo ng pakiramdam na para kang hubad at ikaw ay kulang.
“para akong hubad!” “parang may kulang kasi kapag wala akong panyo.”
Ngunit parang panyo lang din yan, na may dahilan kaya nawala. Malay mo, hindi na maganda para sa’yo yung tela, dahil dun pala kaya panay ang bahing mo, o kaya naman, butas na pala, o sira na. May mabuting dahilan din naman kung bakit nawawala ang isang bagay sa atin, parang sa pagkawala lang ng isang nilalang o higit sa isang nilalang sa buhay natin, may dahilan.
Para kang hubad, para kang kulang. Katulad lang din yan ng mga panahong wala pa sila/siya sa buhay mo, nabuhay ka naman ng maayos hindi ba, masaya ka naman nung wala sila? Kaya dapat, parang nawalang panyo lang yan, nakakainis, para kang hubad at kulang pero isipin mo na lang may dahilan. At lahat ay para sa ikakabuti mo.
Kaya naman, huwag mong masyadong pag-aksayahan ng oras ang pagkawala ng panyo mo, huwag mong hayaang kainin ka ng inis at panghihinayang mo. Dahil baka mawaglit naman ang kapalit na mas maayos at mas maganda sa kakaisip at kakapanghinayang mo sa luma at nawala mong panyo.
Sa pagkawala ng relasyon, minsan napapatanong ka na lang, bakit kaya ako iniwan, bakit kaya nawala, eh hinawakan ko naman? Natural na proseso yan sa pagtanggap ng mga bagay bagay. Makikita mo, isang araw, masasabi mo na lang sa sarili mong. “Nung nakaraan, para akong hubad at kulang, pero ngayong araw, nagising na lang ako na masaya, sa wakas, naunawaan ko na. SA WAKAS!”
“para akong hubad!” “parang may kulang kasi kapag wala akong panyo.”
Siguro, parang sa pakikipag relasyon lang sa panyo, huwag tayong masyadong umasang gagawin din ng iba o susuklian din ng iba ang pagmamahal, oras at pagppahalagang inukol, inuukol, at handa pa nating inukol para sa kanila, sapagkat minsan, ang tao katulad din ng panyo, bigla na lang mawawala, sa kabila ng lahat-lahat, bigla na lang mawawala.
Huwag tayong masyadong umasa sa kakapiranggot na pagmamahal dahil sa huli, dala ng kakitiran ng pag-uutak, pagiging makasarili, mapagmataas, at kung anupang bagay o ugali na nakakasama, katulad ng panyo ay mawawala na lang sila/siya sa’yo.
“para akong hubad!” “parang may kulang kasi kapag wala akong panyo.”
Hindi ko rin naman sinasabing umasa kang may kapalit na bago, kasi malay mo, yung mga luma, yun pala yung pangmatagalan, yun pala yung kahit anong luha, sipon, maalat na pawis, andyan pa rin. Diba, parang panyo lang ang tao, minsan nawawala pang habangbuhay, at minsan, asa iyo na, pang habangbuhay.
Magdiwang, magsaya ngunit huwag masyadong umasa. Huwag ring magtiwala at masanay na palaging andyan ang sinumang hindi kayang sumalo ng bala para saiyo, dahil sa huli, ikaw lang ang madidismaya. Kaya parang panyo minsan ang pakikipag-relasyon, hindi sa lahat ng oras, karapat-dapat mong ilubog ang dalawa mong paa para lang masukat kung hanggang saan ang kayang gawin o isakripisyo ng isa/ilang tao para saiyo, minsan, sa unang pagsusulit pa lang, kailangan mo nang ibuka ang iyong isip, mata at puso, kasi sa kakabigay mo ng pagkakataon, sa huli, ikaw lang rin ang iiwanan.
Kaya parang sa pagkahanap lang ng isang luma at paboritong panyo sa aparador o pagbili ng isang mas matino at magandang panyo, sa pakikipagrelasyon, sa kahit anong klase pa man ng pakikipagrelasyon, minsan sa madalas, mas mainam yung luma at yung mga bago na mas makakaunawa saiyo at hindi ka iiwan, kahit minsan hindi ka nila kayang unawain.
Panandalian mo lang mararamdaman na kulang ka, na parang hubad ka. Kasi kapag napagtanto mo na ang dahilan kung bakit naganap ang mga naganap, panigurado, magiging mas masaya, mapayapa at malaya ka.
blakekathryn
dailybridgerton
romaincrisis
baratheonpilled