flatreads

{ wolę powiedzieć, że czytam płasko, bo kimże jestem, by czytać głęboko? }

[flatreads]

“Bałagan, jaki zostawisz” – Carlos Montero

Przyznaję się, znów okładka mnie skusiła. Ale opis też brzmiał intrygująco. Zostawiłam sobie margines, bo jednocześnie myślałam: "Karo, ale ty nie lubisz thrillerów...". Niestety, to nawet nie chodzi o to. Mogłoby być lepiej, serio. Bo historia zapowiadała się naprawdę obiecująco. Nie wiem, w czym bardziej tkwi problem. W nieudolnym tłumaczeniu, czy w stylu pisania autora. Nigdy do końca nie wiadomo, dopóki nie porówna się z oryginałem, co najbardziej zawiniło. Z mojego punktu widzenia i drobnych obserwacji, wydaje się, że wina leży trochę po obu stronach. Dialogi zostały napisane (lub przetłumaczone) wręcz żenująco... kojarzą się z takimi szkolnymi pierwszymi pisarskimi próbami. Bohaterowie naprawdę mówią w dziwny sposób. W ogóle wydają się bardzo papierowi. Z wyjątkiem głównej bohaterki, której potok myśli cały czas śledzimy (mimo że w ogóle tej kobiety nie rozumiem, jej działania i mechanizmy myślowe są dla mnie zupełnie od czapy, ale co ja tam wiem), no i Roia, który okazał się w sumie moją ulubioną postacią. Nie mogę odmówić tej powieści faktu, że chce się czytać dalej. Jednak kolejne poszlaki czy urwane tropy są rzucane od niechcenia. Nie mamy zbytnio szansy na zabawę w detektywa, bo podczas lektury, owe tropy prowadzą donikąd. Sama intryga - okej, wplecione wątki psychologiczne głównej bohaterki - niech będzie i na plus, bo budują postać. Ale książka jako całość? Bardzo średnia, niestety. Szkoda takiej pięknej okładki. 𝙥𝙤𝙙𝙨𝙪𝙢𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙚: data zakończenia: 25 września 2020 typ: thriller co mnie urzekło: - ocena: 4/10 ulubione: ❌ czy polecam: niestety nie.

[flatreads]

#fridayfaves: “Strażnicy” – Alan Moore & Dave Gibbons

Czytacie czasem komiksy? Moja miłość do 𝘚𝘵𝘳𝘢𝘻̇𝘯𝘪𝘬𝘰́𝘸, a zwłaszcza do doktora Manhattana, zaczęła się kilka lat temu. W 2014 albo 2015 załapałam nagłą fazę na komiksy, głównie te o superbohaterach, i w końcu w moje ręce trafiło to cudo. Byłam pod wrażeniem klimatu, jaki ten komiks wytwarza. Łączy poetyckie miejscami wypowiedzi z mroczną, trochę nietypową akcją. Niesamowicie intrygująca koncepcja fabularna dotycząca doktora Manhattana i jego pobytu na Marsie to chyba mój ulubiony element opowieści, a sam Manhattan to mój najukochańszy bohater - towarzyszy mi na wszystkich phonecase'ach już długi, długi czas. To dla mnie bardzo poetycka postać. Cały ten pomysł dezintegracji, a potem to jego samotne błąkanie się po planecie i rozkminianie... no kupiło mnie to bardzo, nie ma co ukrywać. Bałam się trochę przed obejrzeniem filmu na podstawie tego komiksu, ale powiem Wam, że był on całkiem niezły! Najważniejsze było dla mnie to, by klimat został oddany i to raczej się udało. Za ten najnowszy serial się jeszcze nie brałam i nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek to zrobię. Szczerze mówiąc, nie ciągnie mnie. Po co mi w życiu kolejne rozczarowania? Ostatnio sprawiłam sobie w końcu własny egzemplarz, więc już na spokojnie będę mogła go przestudiować (raz jeszcze i niejeden!), od deski do deski. Jak mnie takie rzeczy cieszą, wiecie? Kolekcjonowanie tych moich naj-naj dzieł (i to za własne zapracowane milijony 😂). 10/10 proszę czytać (ale to cegiełka!).

[flatreads]

“Najpiękniejsze miejsce” – Teresa Juźko

Lektura 𝘕𝘢𝘫𝘱𝘪𝘦̨𝘬𝘯𝘪𝘦𝘫𝘴𝘻𝘦𝘨𝘰 𝘮𝘪𝘦𝘫𝘴𝘤𝘢 była jak obejrzenie po raz kolejny jednego ze swoich najbardziej psychodelicznych snów. Już od pierwszych stron autorka każe Ci się przenieść w zupełnie nowy świat... który tylko z pozoru jest nowy. Tak jak czasem film wyrzucał mnie z ekranu podczas seansu, tak też ta powieść miejscami naprawdę pragnęła mnie z siebie wyrzucić. Trzeba się w nią wgryźć, a to niełatwe. Konieczne jest zaakceptowanie faktu, że trochę się namęczysz, zanim przyłożysz ją do rzeczywistości i rzeczywiście będzie ona gdzieś pasować. Bo pasuje. Ale to sobie uświadomiłam znacznie później. Zdawać by się mogło, że 𝘕𝘢𝘫𝘱𝘪𝘦̨𝘬𝘯𝘪𝘦𝘫𝘴𝘻𝘦 𝘮𝘪𝘦𝘫𝘴𝘤𝘦 to wykreowana kreacja na kreacji. A tak naprawdę to jedna wielka metafora. Czytając z początku, nie przeczuwałam, że ta powieść dotyka trudnej tematyki. Została ona bowiem ubrana w ogromne pokłady ironii i zasłonięta psychodelicznym oniryzmem. Zdążyłam się zorientować, że autorka jest mocno zaplątana w perspektywę postmodernistyczną, która jest obecna w każdym jej dziele. Ta książka to zbiór wyrazów dziwnych, połączonych w jeszcze bardziej dziwaczne sekwencje. Wypowiedzi niektórych postaci to przedziwne, krótsze i dłuższe poematy. Neologizmy, łączone są z przedawnionym słownictwem w taki sposób, by całość skłaniała się ku poprzednim epokom. Mimo że tak naprawdę opowiada o świecie aktualnym, o czym przypominają nam takie drobnostki jak na przykład nawiązania do współczesnej popkultury, które zarazem trochę wybijają z rytmu. Ale mam wrażenie, że to właśnie ta książka ma robić. Wybijać z rytmu, ze świadomości, z logicznego myślenia, ze strefy komfortu. Teraz, po lekturze, czuję, że nie poświęciłam tej książce tyle uwagi i skupienia, ile potrzebowała. Dlatego na pewno w którymś momencie życia przeczytam ją jeszcze raz. 𝙥𝙤𝙙𝙨𝙪𝙢𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙚: data zakończenia: 15 września 2020 typ: metaforyczne co mnie urzekło: lubię bardzo ten środkowy rozdział, ten najbardziej rzeczywisty ocena: 5/10 (nieobiektywnie. tylko dlatego, że to nie moja bajka po prostu) ulubione: ❌ czy polecam: jeśli lubicie tego typu literaturę, to jak najbardziej, bo to zdecydowanie nie jest zwykła książka.

[flatreads]

#fridayfaves: “Kocie oko” – Margaret Atwood

Jest już druga pozycja mojego mistrza, to teraz kolej na drugą pozycję mojej mistrzyni. Po kilku latach od lektury mogę śmiało powiedzieć, że to właśnie 𝘒𝘰𝘤𝘪𝘦 𝘰𝘬𝘰 jest moim numerem dwa od pani Atwood. I co ja tak kocham w tym 𝘒𝘰𝘤𝘪𝘮 𝘰𝘬𝘶? Te umiejętnie wplecione flashbacki, które po dłuższej lekturze stają się wręcz główną historią. Cała fabuła, która wydarzyła się w przeszłości głównej bohaterki, jest niesamowicie wciągająca. Zarówno pod względem psychologicznym (zdolność manipulacji i to, co można zrobić z człowiekiem przy jej pomocy, zawsze będzie mnie fascynować), jak i samego klimatu. W pewnym momencie Cordelia ("no więc?") zaczęła mi się kojarzyć z moją Kornelią z 𝘡𝘢𝘨𝘢𝘥𝘬𝘪 𝘯𝘢𝘴𝘻𝘦𝘨𝘰 𝘸𝘴𝘱𝘰́ł𝘪𝘴𝘵𝘯𝘪𝘦𝘯𝘪𝘢. Wiadomo, że ta tutaj była zdecydowanie większą bitch, ale i tak coś je ze sobą łączy. Manipulacja, dwulicowość, ukryte problemy psychiczne... no i nawet ich imiona brzmią podobnie! Czytelnik znajduje się w wygranym położeniu i stopniowo odkrywa przeszłość głównej bohaterki, wgryzając się coraz bardziej i głębiej. Zaczyna rozumieć kolejne aspekty jej życia i dopasowuje przyczyny do skutków - jak bardzo coś, co zdarzyło się dawno temu, może mieć wpływ na teraźniejszość? Właśnie taką  wspaniałą umiejętnością "flashbackowania" zamierzam się inspirować w mojej powieści nr 3 (a po drodze do skończenia nr 2...). bardzo mocne 9/10. czytajcie i się zachwycajcie.

[flatreads]

“Normalni ludzie” – Sally Rooney

Zdałam sobie sprawę, że ostatnio zupełnie zniechęca mnie narracja w trzeciej osobie. Wydaje mi się zbyt pośrednia, jak taka szyba między mną a bohaterami. Nie mogę wtedy dokładnie poczuć tego, co oni, czy poznać ich myśli. Nie widzę świata ich oczami. A trochę to dziwne, bo nie zawsze tak było. Wiele książek, które szczerze kocham, z pewnością jest zbudowanych na takiej narracji. A jak jest u Was? Ma to dla Was znaczenie? Już po kilkunastu stronach czułam, że się zawiodę (zawsze ten zawód jest większy, jeśli sobie wcześniej ubzdurasz, że to miała być taka "twoja" książka). Sam zapis dialogów jako części głównego tekstu był dla mnie ogromną przeszkodą. Niezrozumiałą w dodatku. W pewnym momencie musiałam odłożyć książkę i na jakiś czas poczytać sobie Salingera, bo po prostu mnie nudziła. Potem wróciłam do tych 𝘕𝘰𝘳𝘮𝘢𝘭𝘯𝘺𝘤𝘩 𝘭𝘶𝘥𝘻𝘪 i trochę się wciągnęłam, dokończyłam w parę dni. Przynajmniej zaczęły się u mnie pojawiać jakieś emocje, pytania - dlaczego ona cośtam, dlaczego oni cośtam?! Wkurzałam się trochę, trochę uśmiechałam, trochę nie rozumiałam. Ale gdy skończyłam czytać, uznałam, że książka była w porządku. Widzicie, gdzie leży problem? "W PORZĄDKU". A gdzie zachwyt?

Łapię się na tym, że czasem o niej myślę. O klimacie poszczególnych scen, które się łączą w całość. Podobało mi się to skupienie na psychologii, na ludzkich mechanizmach, które bardzo często działają nielogicznie. A zakończenie jest dwojakie. Bo równie dobrze możemy dopisać sobie szczęśliwe zakończenie, jak i przyjąć to melodramatyczne, ostentacyjnie zawieszone w powietrzu. 𝙥𝙤𝙙𝙨𝙪𝙢𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙚: data zakończenia: 12 września 2020 typ: życiowe co mnie urzekło: ? ocena: 7/10 ulubione: ❌ czy polecam: myślę, że warto. bo jest intrygująca. nie zwala z nóg, niestety, jednak zostaje w umyśle (nie wiem na jak długo, ale wciąż).

[flatreads]

#fridayfaves: “Franny i Zooey” – J.D. Salinger

Moje plany czytelnicze spadły na dalszy plan, bo 𝘕𝘰𝘳𝘮𝘢𝘭𝘯𝘪 𝘭𝘶𝘥𝘻𝘪𝘦 zaczęli mnie nudzić, a moja dusza niespodziewanie zatęskniła za poetyckością ukochanego autora. Zaczęłam więc czytać raz jeszcze 𝘍𝘳𝘢𝘯𝘯𝘺 𝘪 𝘡𝘰𝘰𝘦𝘺. I bardzo się cieszę z tej decyzji. Minęło chyba już parę lat od mojego ostatniego Salingera - nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Robiąc sobie tak długą przerwę, przynajmniej mogę bardziej docenić jego rzemiosło. Jako idealny dodatek do lektury, włączam sobie jakieś midwest emo i zatapiam się w salingerowej krainie. Czuję się natchniona i szczęśliwa. Od razu chce mi się siąść do pisania. Ta ponowna lektura otwiera mi oczy - czytam uważniej każdy fragment, skupiam się na kolejnych zdaniach dużo bardziej niż za pierwszym razem. Uświadamiam sobie, że niektórych rzeczy nie pamiętam lub nawet mogły mi wcześniej umknąć. Jeszcze bardziej rozumiem bohaterów i to, co się z nimi dzieje (tutaj mówię głównie o Franny, bo tyle na razie zdążyłam przeczytać). Nie dotarłam jeszcze do mojej ulubionej sceny dialogowej między siedzącym w wannie Zooey'em a jego matką. Jestem ciekawa, jak tym razem ją odbiorę. A co do mojego planu książkowego - eh, nie ma co planować chyba, serio. W bibliotece czekają na mnie jeszcze 𝘋𝘰𝘳𝘰𝘴́𝘭𝘪, ale coś mi mówi, że nie wyrobię się z tymi wypożyczonymi pozycjami... cóż, dla mnie to kwestia nastroju i okoliczności. Klimatu. Nie można z tym walczyć. Czytajmy to, co czujemy w duszy 🖤 9/10

[flatreads]

“Minuta ciszy” – Siegfried Lenz

𝘔𝘪𝘯𝘶𝘵𝘢 𝘤𝘪𝘴𝘻𝘺 jest moim małym łupem z ostatnich zakupów w Tak czytam. Wahałam się nad zakupem, ale w końcu się skusiłam, głównie ze względu na wykreowany w opisie klimat (nie jestem pewna, czy zorientowałam się wtedy, że główny bohater to osiemnastoletni Christian, bo to znacznie ułatwiłoby decyzję). Jest jedna rzecz, która podczas czytania niemiłosiernie mi przeszkadzała. Główny bohater, pisząc o tej nauczycielce, która umarła (a z którą łączyła go też romantyczna relacja), raz używa trzeciej osoby, a raz zwrotu bezpośredniego, i to często w tym samym wersie, a czasem nawet zdaniu! Rozzłościło mnie to strasznie, no bo... zdecyduj się, kurczę!

Flashbacki są trochę chaotycznie poukładane - w ogóle następujące po sobie części historii oddzielone zostały po prostu niezauważalnie. Jest to ściana tekstu z dialogami, przelewającą się przez 130 stron. Odbiera to lekko komfort czytania. Lubię, gdy w tekście jest oddech pomiędzy kolejnymi fragmentami. Nie zdążyłam się nacieszyć klimatem - a szkoda, bo był spoko. I zaczęłam się wczuwać. Taki trochę 𝘚𝘵𝘢𝘳𝘺 𝘤𝘻ł𝘰𝘸𝘪𝘦𝘬 𝘪 𝘮𝘰𝘳𝘻𝘦 z wplecioną romantyczną historią. Nie do końca mogłam się zidentyfikować z naturą tej relacji, bo czuję, że nie poznałam jej wystarczająco. Pojawiała się tylko w postaci ulotnych wspomnień przywoływanych przez Christiana, na dodatek (bardzo) przefiltrowanych przez jego emocje. Ciekawe to w sumie, więc tego nie kwestionuję. Cóż, muszę powiedzieć, że nie jestem pewna, czy ta historia zostanie ze mną na dłużej. Myślę, że niedługo zapomnę, że w ogóle tę książkę czytałam. A może nie? 𝙥𝙤𝙙𝙨𝙪𝙢𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙚: data zakończenia: 30 sierpnia 2020 typ: życiowe co mnie urzekło: klimat i główny bohater ocena: 6/10 ulubione: ❌ czy polecam: sama nie wiem. może warto?

[flatreads]

“Ślad białego wojownika” – Teresa Juźko

Instagram bywa czasem magiczny, wiecie? Dzięki tej magii, trafiły do mnie 𝘚́𝘭𝘢𝘥 𝘣𝘪𝘢ł𝘦𝘨𝘰 𝘸𝘰𝘫𝘰𝘸𝘯𝘪𝘬𝘢 i 𝘕𝘢𝘫𝘱𝘪𝘦̨𝘬𝘯𝘪𝘦𝘫𝘴𝘻𝘦 𝘮𝘪𝘦𝘫𝘴𝘤𝘦 wysłane osobiście przez Teresę Juźko. Po lekturze 𝘚́𝘭𝘢𝘥𝘶..., robię sobie krótki rozbieg przed kolejną częścią, żeby nie pożreć wszystkiego naraz. Mimo iż stwierdziłam, że lubię tę książkę, jest ona trochę nierówna. Może inaczej - moje odczucia się zmieniają. Głównie co do stylu i sposobu prowadzenia narracji. Nadal bardzo wciągała i nie chciało mi się jej odkładać, jednak już co innego miałam w głowie. Mogę spokojnie podzielić powieść na dwie części - "szpital" i "po wyjściu ze szpitala". I ta pierwsza jest świetna, naprawdę. Styl trochę nie mój, bo wulgarny, przedmiotowy, ale i tak zdołałam się wkręcić na tyle, żeby poczuć klimat i się wpasować w wykreowany przez autorkę świat. Zaakceptowałam sposób bycia Jadźki (głównej bohaterki) - mimo że na początku jej nie rozumiałam, to w końcu dałam jej przyzwolenie na wyzywanie wszystkich dookoła. Najbardziej chyba urzekła mnie relacja bohaterki z siedmioletnim chłopcem po przeszczepie. Pewnie takie rzeczy działają na mnie bardziej, dlatego że mam brata w podobnym wieku. Ale ich dialogi są cudnie poprowadzone i w tą nagłą przyjaźń naprawdę uwierzyłam. Serce urosło, ale żeby znowu się złamać. Po wyjściu Jadźki ze szpitala, trochę przestaję czuć tę powieść. (A dziwne, bo na początku myślałam sobie, że jeśli akcja nie wyjdzie poza mury szpitala, to chyba się załamię...) Pojawia się związek z facetem, który nie do końca rozumiem (za to doceniam piękne nawiązanie do relacji z tamtym małym pacjentem). Wybory i decyzje bohaterki wydają mi się coraz mniej... logiczne? Nie mogę powiedzieć jednak, że nie pasują do jej postaci, bo pasują doskonale. Skończyłam czytać i pozostałam w trochę depresyjnym nastroju, bo zakończenie jest dalekie od wesołego. Ale co najważniejsze, cholernie kibicuję Teresie Juźko - pisz, moja droga, dalej, o tym, co Cię boli i musi zostać usłyszane. Trzeba się przebić przez ten mur kolejnych schematycznych powiastek, które są wydawane. Niech żyje indywidualizm!

𝙥𝙤𝙙𝙨𝙪𝙢𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙚: data zakończenia: 26 sierpnia 2020 typ: życiowe co mnie urzekło: relacja z małym Piotrkiem najbardziej 🖤 ocena: 6,5/10 ulubione: ✔️/❌ czy polecam: jasne! warto czytać takie świeże głosy w polskiej literaturze.

[flatreads]

“Strefa szaleństwa” – Joy Fielding

Ile razy mieliście tak, że dorwaliście nieznaną sobie książkę na auchanowej promocji za pół darmo i okazała się cholernym strzałem w dziesiątkę? Ja chyba tylko raz. #jednostrzałowiec 𝘚𝘵𝘳𝘦𝘧𝘦̨ 𝘴𝘻𝘢𝘭𝘦𝘯́𝘴𝘵𝘸𝘢 przeczytałam parę lat temu. Nie mogłam się od niej oderwać i nawet w nocy odłożyć, by pójść spać, bo wciągała niemożliwie, a akcja rozpędzała się i nie chciała zwolnić. Dziwicie się pewnie, bo ja takich książek w sumie nie czytam. Akcja? I w dodatku pędząca? Ale serio. Podobało mi się to, że historia zaskakuje mnie kolejnymi zwrotami i niespodziewanymi rozwiązaniami. Na dodatek, z tego co pamiętam, postacie były bardzo dobrze nakreślone! Było napięcie, klimat, świetne dialogi... Brzmi jak książka idealna, co? Jedyne, co można jej zarzucić, to pewnie brak pomysłowości. Ale kurczę, no i co z tego? Muszę przyznać, że nie przepadam za literaturą tego typu (thriller/sensacja, jakkolwiek jej nie nazwiecie) - każdą inną powieść (nawet inne tytuły autorstwa Joy Fielding), odkładałam przed czasem. 𝘚𝘵𝘳𝘦𝘧𝘢 𝘴𝘻𝘢𝘭𝘦𝘯́𝘴𝘵𝘸𝘢 jest więc wyjątkiem, któremu definitywnie udało się skraść moje serce. 9/10

[flatreads]

“Między nami chaos” – Samuel Miller

Znacie pewnie już te moje spontaniczne wybory w bibliotece - o, piękna okładka, super opis, biorę! Tak było i w tym przypadku, wcześniej nie miałam pojęcia o istnieniu tej książki, zresztą ja i tak się nigdy specjalnie nie orientowałam w nowościach. Ostatnimi czasy mam w zwyczaju czytać pierwszą stronę przed wypożyczeniem czegokolwiek, żebym wiedziała, że narracja w ogóle mnie jakoś za sobą pociągnie. Tutaj mi się spodobała. "Potrzebujesz mnie za bardzo", koleś narrator - brzmi obiecująco.

Po ostatnich dobrych książkach, które przeczytałam, ta... w trakcie czytania coraz bardziej mnie zawodziła. Nie czytało mi się jej z taką przyjemnością, jak na przykład 𝘚𝘸𝘦𝘦𝘵𝘣𝘪𝘵𝘵𝘦𝘳 albo serii Renberga. Nie czułam żadnej więzi z głównym bohaterem, a to jest chyba najgorsze, co może być w powieści. Był cholernie nijaki. Doceniam autora za opisy wrażeń, bo były miejscami bardzo poetyckie, ale młody Arthur to dramat. W sumie ta dziewczyna, którą poznaje w pociągu, też mnie bardzo irytowała. Te postacie były jakieś takie... niespójne i nieciekawe. Największe brawa i ukłony należą się dziadkowi, bo to on uratował całą książkę. { 𝒑𝒓𝒛𝒆𝒌𝒍𝒆𝒏́𝒔𝒕𝒘𝒆𝒎 𝒄𝒛𝒖𝒄𝒊𝒂 𝒘𝒔𝒛𝒚𝒔𝒕𝒌𝒊𝒆𝒈𝒐 𝒋𝒆𝒔𝒕 𝒃𝒐𝒍𝒆𝒔𝒏𝒂 𝒔́𝒘𝒊𝒂𝒅𝒐𝒎𝒐𝒔́𝒄́, 𝒌𝒊𝒆𝒅𝒚 𝒏𝒊𝒆 𝒄𝒛𝒖𝒋𝒆𝒔𝒛 𝒏𝒊𝒄} Jego historia była jedyną rzeczą, która trzymała mnie przy lekturze. Gdyby nie te jego piękne poematy, już dawno rzuciłabym książkę w kąt. Były bardzo w moim stylu, takim Kerouacowym nawet. Dziadek Pullman, mimo że jako postać w książce się fizycznie nie pojawiał, kupił mnie na tyle, że przetrwałam i doczytałam do końca. Wszystko, co się z nim wiązało, łącznie z jego bratem Henrym, który codziennie czekał na poranny pociąg, było dla mnie intrygujące i klimatyczne. 

Finał trochę poprawił mój odbiór, trochę rzeczy się wyjaśniło, ale i tak nie wynagrodził mi mojej wcześniejszej niechęci. Trochę się irytuję, bo gdyby wywalić tego głównego bohatera i na przykład... no nie wiem, bardzo mi on przeszkadza w tej całej historii. Zepsuł ją. Cały czas mam takie mieszane uczucia i z jednej strony myślę bardzo ciepło o tej książce, gdy przypomnę sobie wstawki dziadka, a z drugiej... ugh!

𝙥𝙤𝙙𝙨𝙪𝙢𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙚: data zakończenia: 21 sierpnia 2020 typ: poetyzujące, ya co mnie urzekło: dziadek Pullman - jego historia i piękne poematy ocena: 6/10 ulubione: ❌ czy polecam: nie wiem. może? jeśli nie przeszkadza Wam fakt jałowego protagonisty mimo całkiem ciekawej historii, to proszę bardzo.

[flatreads]

#fridayfaves: “Rajski ogród” – Ernest Hemingway

Mieliście kiedyś tak, że mimo tego iż książka nie była waszym zdaniem jakimś wielkim arcydziełem i wcale się nią tak nie zachwycaliście przy lekturze, to już parę lat po przeczytaniu nadal często o niej myślicie? Ja tak mam z 𝘙𝘢𝘫𝘴𝘬𝘪𝘮 𝘰𝘨𝘳𝘰𝘥𝘦𝘮 właśnie. Już od lektury 𝘚𝘵𝘢𝘳𝘦𝘨𝘰 𝘤𝘻ł𝘰𝘸𝘪𝘦𝘬𝘢 𝘪 𝘮𝘰𝘳𝘻𝘦 wiedziałam, że lubię Hemingwaya i postanowiłam sobie powoli zapoznawać się z jego twórczością. Akurat wyszło tak, że zdobywałam jego książki w antykwariatach, charity shopach i na bookcrossingach. Dzięki temu mam teraz całkiem niezłą kolekcję. 𝘙𝘢𝘫𝘴𝘬𝘪 𝘰𝘨𝘳𝘰́𝘥 znalazłam w jakimś zagraconym krakowskim antykwariacie, ze cztery lata temu. W wakacje tego samego roku zaczęłam czytać. I to naprawdę była przedziwna lektura. To, co tam się dzieje psychologicznie... między trzema osobami związanymi w bardzo toksyczny trójkąt... A z drugiej strony - czuje się w tle taki przyjemny wakacyjny klimat. Ernest, ja nie kumam, jak się da połączyć tak skrajne vibesy w jednej książce, ale... moje gratulacje. Tak jak mówiłam, nie klęczałam w zachwycie nad tą książką. Ale wywoływała u mnie jednak takie dziwnie pozytywne odczucia. Chyba trochę mnie hipnotyzowała. Myślałam o niej długo po przeczytaniu i teraz nadal myślę. Z tego co wiem, to nie jest jedno z najbardziej znanych Hemingway'owych dzieł, ale kimże ja bym nie była, żeby nie wygrzebać czegoś z podziemi (hehe). Zaczęłam czytać też 𝘞𝘺𝘴𝘱𝘺 𝘯𝘢 𝘎𝘰𝘭𝘧𝘴𝘻𝘵𝘳𝘰𝘮𝘪𝘦, ale przerwałam prawie od razu, bo nie wyczułam jego stylu, który tak lubię. W kolejce na półce czeka zbiór opowiadań 𝘙𝘻𝘦𝘬𝘢 𝘥𝘸𝘰́𝘤𝘩 𝘴𝘦𝘳𝘤 oraz słynny 𝘒𝘰𝘮𝘶 𝘣𝘪𝘫𝘦 𝘥𝘻𝘸𝘰𝘯 (mój ukochany pożyczył ode mnie rok temu i się zachwycał) - kiedyś na pewno się doczekają. A tymczasem, moi drodzy, czytajcie 𝘙𝘢𝘫𝘴𝘬𝘪 𝘰𝘨𝘳𝘰́𝘥. 7,5/10 (ale kocham i tak)

[flatreads]

Wiecie co? Mija dokładnie rok, odkąd dotarł do mnie pierwszy karton moich pierworodnych. Pomyślałam, że to miła okazja, by się z Wami tym podzielić. Zawsze coś pisałam. Najczęściej było tak, że zaczynałam kilka książek naraz i nigdy ich nie kończyłam. 𝘡𝘢𝘨𝘢𝘥𝘬𝘦̨ zaczęłam pisać chyba w 2015 i postanowiłam podejść do sprawy poważnie. Zajęło mi to trochę czasu, ale pewnego dnia uznałam, że w końcu jest gotowa. Wysyłałam powieść do wydawnictw, jednocześnie przeprowadzając ostatnie korekty. Skończyło się na kilku propozycjach współfinansowanych, kilku odmowach, ale najczęstszą odpowiedzią było milczenie. Pff, myślałam sobie, sądzicie, że się przejmę tym, że prawdopodobnie moje maile lądowały w koszu przed przeczytaniem choć jednego zdania? Zazwyczaj jestem do siebie i swoich projektów nastawiona bardzo krytycznie, ale tym razem wiedziałam, że zrobiłam dobrą robotę. Wypisałam w 𝘡𝘢𝘨𝘢𝘥𝘤𝘦 niemal wszystkie swoje emocje, które skumulowały się przez wiele lat, weszłam całą sobą w ten świat i się w nim zatraciłam. Znacie to piękne uczucie czytania fragmentów czegoś swojego, które wam się naprawdę podobają? Ja nie znałam, ale pokochałam. Jest cholernie budujące. W końcu wydałam sobie książkę sama. I strasznie się cieszę z takiej decyzji. Może jeszcze kiedyś przyjdzie czas na wielkie sukcesy. Może kiedyś znajdzie się grupa osób, które faktycznie szanują to, co robię. Na razie składa się ona z bliskich mi ludzi, którym jestem niesamowicie wdzięczna. Że są. Że czytają, oglądają, słuchają. I dopingują. 𝘡𝘢𝘨𝘢𝘥𝘬𝘢 𝘯𝘢𝘴𝘻𝘦𝘨𝘰 𝘸𝘴𝘱𝘰́ł𝘪𝘴𝘵𝘯𝘪𝘦𝘯𝘪𝘢 to anty-akcja, anty-suspens. To hymn zagubionych w świecie nastolatków, którzy czują się niezrozumiani ze swoimi nielogicznymi emocjami i nie mają komu zwierzyć się ze swoich refleksji i problemów. I tak naprawdę nie myślę o tej książce, jako o typowym YA, bo jeśli ktoś kiedykolwiek przeżywał to, co główny bohater, to powinien się w zadomowić w tej historii. Poczuć ją. Główny bohater czuje bardziej i głębiej. To smutny artystyczny wrażliwiec. Przeżywa, słucha muzyki, pisze i rysuje. Jeśli chcecie sobie dalej porozkminiać nastoletnie bóle istnienia, to chodźcie na priv - wczoraj przyszedł dodruk. 🖤

[flatreads]

#fridayfaves: “Zrób mi jakąś krzywdę” – Jakub Żulczyk

Ta książka zawsze będzie mi się kojarzyć z tą konkretną relacją. Taką, która istniała na poziomie romantycznym, muzycznym, filmowym i literackim. "Chwilo trwaj", poetyckie szare oczy, głos z plasteliny, skiny proszą punków i cały ten szit. Jeszcze gdy regularniej pisałam bloga, nazywałam go per 𝒐𝒄𝒛𝒚𝒕𝒂𝒏𝒚 𝒘𝒚𝒛𝒘𝒐𝒍𝒐𝒏𝒚. Podesłałam mu fragment swojej książki, żeby ją jakoś skomentował, bo w końcu jest po filologii. Porównał mój styl pisania do stylu Jakuba Żulczyka. Mówię - co? Kogo? Polecił mi 𝘡𝘳𝘰́𝘣 𝘮𝘪 𝘫𝘢𝘬𝘢̨𝘴́ 𝘬𝘳𝘻𝘺𝘸𝘥𝘦̨ właśnie, dodatkowo ze względu na muzyczne nawiązania (Sunny Day Real Estate! serio?). Miałam mieszane uczucia, bo po pierwsze opis mnie wcale nie zachęcił i po drugie, nie byłam przyzwyczajona do czytania polskich książek (co już wiecie), ale zaczęłam czytać. I na którejś stronie dosłownie miałam ciary, bo czułam jakbym czytała coś swojego. Niektóre teksty niesamowicie się pokrywały, aż nie mogłam w to uwierzyć. Powieść okazała się finalnie jedną z moich ulubionych w ogóle, a razem z 𝘖𝘴𝘪𝘦𝘮 𝘤𝘻𝘵𝘦𝘳𝘺 Nahacza (skądinąd też z polecenia wyżej wymienionego... a niech Cię, polecałeś mi same dobre książki!) ulubioną polską. Nie brałam się za resztę dzieł Żulczyka, ale teraz za dużo wokół niego szumu, plus chyba odszedł już dawno od takiego vibe'u. Change my mind (i ewentualnie polećcie coś). 9/10

[flatreads]

“Człowiek, który pokochał Yngvego” – Tore Renberg

Zaczęłam czytać tę serię od końca, bo było mi wolno - głównie dlatego, że oglądałam wszystkie filmy. Było to nawet dość ciekawe doświadczenie - taka narracja wsteczna. Najpierw skutek, potem przyczyna. Kolejny raz napiszę, że postacie w tej serii są bardzo żywe. W tej części szczególnie. Ich wypowiedzi są niezmiennie intuicyjne i przedstawiają strumień myśli. W ogóle ciekawa rzecz, bo uświadomiłam sobie, że postać Yngvego wywoływała u mnie podobne reakcje, co postać zeszłorocznego Jokera (do połowy filmu - nie chodzi mi o tego zabijakę, którym się stał). I oczywiście w wielu momentach wściekałam się na Jarlego, bo nienawidzę kłamstwa i kombinowania. A scena imprezy była szczytem szczytów, narkotyczno-pijackim crescendo, które zburzyło wszelkie relacje Jarlego z bliskimi mu osobami. Nawet mu wtedy nie współczułam. Konsekwencje muszą zostać poniesione. Szkoda tylko, że ktoś został zraniony. Jarle z 𝘊𝘩𝘢𝘳𝘭𝘰𝘵𝘵𝘦 𝘐𝘴𝘢𝘣𝘦𝘭 𝘏𝘢𝘯𝘴𝘦𝘯 znacznie lepiej rozumiał funkcjonowanie relacji międzyludzkich, dlatego też dużo bardziej go lubię. Siedemnastoletni Jarle to samolubny przygłup, który musi się jeszcze sporo nauczyć.

Kocham muzyczne odniesienia, ale to już dawno temu spodobało mi się w filmie, gdzie co pięć minut mówiłam: "o, moja piosenka!". Każdy kolejny rozdział w książce rozpoczyna się cytatem, a ja uwielbiam takie ozdoby. Po tak długim czasie od seansu, pewnych sytuacji nie pamiętałam. Być może, po prostu miały miejsce tylko w książce (albo w filmie zostały przedstawione inaczej). Dlatego muszę dokończyć rewatch, bo nic nie pamiętam i czuję się głupia. Na pewno uroniłam łzę, chociaż teraz nie potrafię powiedzieć nawet z jakiego powodu.

Skończyłam czytać i pozostałam w takim dziwnie smutnym stanie. Tak jakby chciało mi się ryczeć, ale nie do końca. Jestem pewna, że film i książka wywołały u mnie trochę inne emocje, jednak muszę przyznać, że ta seria okazała się dla mnie bardzo ważna. Zabieram ją do serducha na długi długi czas. 𝙥𝙤𝙙𝙨𝙪𝙢𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙚: data zakończenia: 9 sierpnia 2020 typ: życiowe co mnie urzekło: sprawy zespołowe, bo przypominały mi się moje własne 🖤+ uwielbiam Katrine! ocena: 8/10 ulubione: ✔️ czy polecam: tak!

[flatreads]

#fridayfaves: “Północ” – Jacqueline Wilson

Kiedy chodziłam do podstawówki, ta kobieta rozbudziła we mnie miłość do czytania. Przynajmniej tak to pamiętam. Zaczęło się chyba od 𝘗𝘰𝘥𝘸𝘰́𝘫𝘯𝘦𝘫 𝘳𝘰𝘭𝘪, którą ja i moja ówczesna najlepsza przyjaciółka byłyśmy po prostu zachwycone. Potem śmignęła cała reszta. Przeczytałam wszystko autorstwa Wilson, co było dostępne w bibliotece i cieszyłam się z każdego zakupu nowej książki. Generalnie wielka miłość - widać, prawda? Na półce czeka na mnie jeszcze nieprzeczytana 𝘙𝘢𝘻 𝘯𝘢 𝘻𝘢𝘸𝘴𝘻𝘦, którą kupiłam jakiś czas temu. Nie sądziłam, że taka chwila jeszcze nadejdzie - że będę mogła przeczytać powieść Wilson, której dotąd nie poznałam. Moje trzy dziesiątki to chyba 𝘓𝘰𝘭𝘢 𝘙𝘰𝘴𝘦, 𝘗𝘰𝘤𝘢ł𝘶𝘯𝘦𝘬 i 𝘗𝘰́ł𝘯𝘰𝘤, ale to właśnie o tej ostatniej myślę jako o tej jedynej. Jest mroczna i ponura, czyli tak jak lubię. Główna bohaterka jest zupełnie niedopasowana do rzeczywistości. To wrażliwa artystka, wierząca ślepo w swoje dwa wzory - starszego brata i mitycznego autora książek o wróżkach. A w takim bracie to sama bym się zakochała. Nie dość, że ma na imię Will (czyli jedno z moich ulubionych imion zagranicznych), to jest taki zagadkowy, buntowniczy i nie daje sobie wejść na głowę. Wyobraziłam go sobie jako zmęczonego życiem bruneta z wiecznie zmierzwionymi włosami, cieniami pod oczyma, chodzącego w wyciągniętych koszulkach zespołów (ćśś, dopasowałam go najwyraźniej do swojego ideału faceta). Co to była za książka! Jakie tam były wątki! Jak to wszystko się działo! Jaki to był klimat! Ile ja swego czasu wypisywałam z niej cytatów! Bawiłam się nimi, nadając całej historii nowe znaczenie. To były czasy zeszytów z kolorowymi kartkami, wklejania wycinków z gazet i umartwiania się nad swoim podstawówkowo-gimnazjalnym jestestwem. Czasami za tym tęsknię. Teraz jestem trochę stara i chwilami ogarnia mnie aura zbyt dużej odpowiedzialności. Pogadajmy o tym, jakie to były super czasy. 💓 10/10

[flatreads]

“Sweetbitter” – Stephanie Danler

Nie mogłam przestać zachwycać się faktem, że ta książka jest moja. Przeżywałam jakieś niewysłowione wrażenia estetyczne, patrząc na nią. Na jej okładkę. Nawet nie potrafię tego wytłumaczyć za bardzo. Powieść jest pełna ulotności. Spontanicznych emocji, niedopowiedzeń, tajemnic... Narracja jest nietypowa, bo złożona z krótszych epizodów. Niektóre fragmenty to dosłownie kilkuzdaniowy opis wrażenia, niezwiązany z głównym nurtem fabularnym. Główna bohaterka jest niesamowicie... człowiecza? Daje się ponieść sytuacjom, często reaguje pod wpływem impulsu, jest przepełniona niezgodą na otaczającą ją rzeczywistość. Myśli w sposób głęboki, bardzo filozoficzny. W ogóle fenomenem jest to, że wszyscy bohaterowie są niesamowicie oczytani i obeznani ze sztuką, a mimo to zachowują się jak zwierzęta (bestie nawet) - to jedna z rzeczy, których nie mogę zrozumieć. Nadużywają wulgarnego języka i sprawiają wrażenie istot zupełnie znieczulonych. Jakby już nic nigdy nie miało nimi wstrząsnąć. Tess trochę się wyróżnia, bo wciąż szuka swojej tożsamości i swojego miejsca. Jej pragnienia i priorytety wciąż się rozmywają. To nie była zwyczajna lektura. Klimat, w którym zakochałam się podczas oglądania serialu, utrzymuje się też tutaj, mimo że w obydwu występują wydarzenia dodane, a nieobecne w drugim (brakowało mi kilku ulubionych scen z serialu, ale muszę to przeboleć, albo po prostu zrobić sobie poksiążkowy rewatch). Myśl jest jednak taka sama. Niedopowiedziany główny wątek również.  A Jake'owi miałam ochotę przywalić w twarz co najmniej pięćdziesiąt razy (ale to chyba zrozumiałe). 𝙥𝙤𝙙𝙨𝙪𝙢𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙚: data zakończenia: 1 sierpnia 2020 typ: życiowa, wrażeniowa co mnie urzekło: ta ulotność wrażeń mnie kupiła totalnie ocena: 8/10 ulubione: ✔️/❌ czy polecam: tak, możecie sobie kiedyś przeczytać

[flatreads]

Wróciłam z Berlina i przywiozłam sobie takie piękności z moim mistrzem poezji. Zestaw trzech magnetycznych zakładeczek, z czego dwie są po niemiecku i ich nie rozumiem. Ale who cares, i tak długo się nie wahałam nad zakupem. Moja przygoda z Rilkem w ogóle zaczęła się dość niepozornie. Pisząc swoją pierwszą książkę i wymyślając świat wewnętrzny głównego bohatera, musiałam znaleźć mu jakiś poetycki wzór do naśladowania. Jego literackiego mistrza. Pogrzebałam trochę w internecie, szukając jakichś poetów egzystencjalizmu i trafiłam na Rilkego - okej, brzmi spoko, niech to będzie ulubiony poeta Krystiana. I wiecie, co się później stało? W trakcie pisania książki, Rilke stał się również moim ulubionym poetą. Im dalej w las, tym ilość podobieństw między mną a głównym bohaterem powieści stawała się wręcz zatrważająca.