Lieve Flessenpost

Mijn wereld in brieven aan jou, mij of ons, verpakt in woorden en beelden.

[ganshondbloemkat]

Ik wil mijn knieën weer kapot vallen zoals ik deed toen ik klein was En ik wil groot dromen en klein zijn Ik wil in de auto in slaap vallen en naar mijn bed gedragen worden

[flessenpost]

Brieven

Een brief aan de brief. Een beetje dubbel is het wel. Maar lieve brief, brieven in mijn hoofd. Ik heb gewoon even geen zin om jullie te schrijven. Ik heb geen zin om wakker te maken wat nu in mij slaapt. Ik heb geen zin in de moeilijke gesprekken die je teweeg gaat brengen. Ik heb even geen zin om vorm te geven, uitleg te geven aan wat anderen moeilijk vinden. Ik heb even geen zin om te pleasen, om me te verantwoorden, of uit te leggen. Dus doe ik het niet. Sorry brief, je moet nog even wachten. Liefs,  Joy

[flessenpost]

Briefje aan mijn liefste lieveling

ik mis je ik mis je heldere groene ogen en giechellach jij die je verstopt in je krullen je vertellen over mijn dag ik mis dat woorden niet hoeven omdat we elkaar begrijpen in een blik ik mis dat we tijd voor elkaar maken dat onze tijd voorgaat, jij en ik ik mis je

[bespiegelingen]

Ze vond een weg door stille tranen, ze stond sterk in haar angst en verdriet. Ze zocht een antwoord op haar vragen. Ze vocht, maar winnen kon ze niet.

[pinguinincolbert-blog]

Verdraagzame kramp.

Ik ben een oermens met finesse en culinaire kennis. Jij bent mijn hongerstillende lievelingskost. Alleen al de gedachte aan jouw verse vlees is voldoende om mijn mond vol voorgenietend vocht te vullen. De geur is wildmakend. Het aanzicht bijna ondraaglijk. Als ik je eten zou, dan zou ik mijn gebruikelijke boerse manieren van tafel schuiven, en voor deze ene keer je malse vlees met precisie snijden. Het idee om meteen mijn tanden in je massa te zetten, wijd ik aan een ongezouten oerinstinct, maar dat idee laat ik nu bedaren. Als ware jij mijn patiënt, snijd ik je met doordachte tederheid aan. Waarna ik je hap voor hap mijn warme mond inbreng. En op je sabbel. Minstens twintig keer per stukje. Dat is gezond - naar ‘t schijnt. Met veel genoegen slik ik elk partje van je door. In mijn vochtige en warme lijf, daar bewaar ik je. Zodat je aan mijn ribben kan blijven plakken. Of op mijn maag of lever kan gaan liggen. Ik spies mijn endeldarm toe, zodat je voor altijd in mijn lichaam blijft dolen. De vertering duurt een eeuwigheid. Maar dat mag gerust. Je vereenzelvigt met mijn darmflora. Je wordt die ene onaangename kramp die ik verdragen kan.

[flessenpost]

Brieven

Zoveel brieven, opgelost in mijn hoofd Zoveel onuitgesproken woorden, met witte inkt geschreven op de cellen in mijn hersenen. Aan jou, aan jullie, aan hem, aan haar. Maar ik durf de pen niet op te pakken en te schrijven Bang voor de ravage die ik aan ga richten als ik eerlijk luister naar mezelf

[on-eindig]

Zij

Ze was mooi. Niet mooi zoals een meisje op de voorkant van een modeblad mooi is, maar mooi op haar eigen manier. Fascinerend, vurig, rauw. Groene ogen met bruine spikkeltjes die op leken te lichten als ze lachte, kastanjebruine haren die warrig om haar hoofd vielen. Lang voor haar leeftijd. En ze koos mij. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom ze mij koos. Ik was alles wat zij niet was, zij was alles wat ik niet was. Vanaf het moment dat ze me gekozen had waren we altijd samen. Ik keek tegen haar op, het leek alsof ze haar zelfvertrouwen en kracht nooit verloor. Zij waardeerde mijn echtheid en mijn kalmte. We vulden elkaar aan, wat ons onafscheidelijk maakte.  

Onze hele jeugd brachten we samen door. Zwemmen in de zomer, kamperen in de tuin, ontelbare nachten samen in slaap vallen en samen wakker worden. Hutten bouwen in de woonkamer, kussengevechten op het bed van haar ouders, werelden bouwen en niemand die daar bij mocht komen. En god, wat hield ik van haar. Ik hield van hoe beschermend ze naar me was, hoe ze me nodig had, hoe ze alleen mij wilde en niemand anders. Hoe compleet we waren. Hoe we niets hoefden te zeggen om elkaar te kunnen verstaan.

En toen ging ze weg en ik ging weg en de tijd haalde ons in. Ik verloor haar ergens onderweg tijdens de reis naar volwassenheid. Ik voelde dat het gebeurde maar kon er niets tegen doen. Ze werd rusteloos en ging op ontdekkingstocht in de wereld van vriendjes en uitgaan en experimenteren. Ik keek haar na en bad dat ze veilig thuis zou komen. Ze huilde nog steeds in mijn armen als hij of zij haar had pijn gedaan of als alles oneerlijk was maar mijn eigen tranen hield ik in tot ze weg was. Ik wilde haar wanhopig vastgrijpen maar kon alleen kleine beetjes vinden, de rest glipte tussen mijn vingers door. We zagen elkaar zonder afscheid te nemen acht weken niet. De tussenpozen werden steeds langer. Ze was weg en ik moest alleen.

Dat gebeurt, zeggen ze dan. Mijn wederhelft was zoek, maar ‘dat gebeurt.’ Gelijk hebben ze ook, mensen breken en groeien uit elkaar alsof het niets is. Hoe sterk ik ook geloofde en hoopte dat het anders zou zijn bij ons, het leven gebeurt altijd. Als we elkaar af en toe nog zagen zag ik mijn eigen pijn en verlangen weerspiegelen in haar ogen. Maar we groeiden en het was goed. Ik werd sterker en zij werd rustiger. Afzonderlijk van elkaar konden we onszelf eindelijk ontplooien. 

Hoe ik je mis. Lief, lief zusje van me.

[promisenightlight]

Er zitten teveel komma’s in mijn zinnen Teveel pauzes in mijn spraak Teveel verkeerds dat ik verzin Ik twijfel veel te vaak

[flessenpost]

Oma's tuin © Joy Slaats

[flessenpost]

Oma's tuin

© Joy Slaats

[flessenpost]

Oma's tuin

© Joy Slaats

[flessenpost]

Oma's tuin

© Joy Slaats

[flessenpost]

Oma's tuin © Joy Slaats

[flessenpost]

[flessenpost]

Koningsdag  Zaida & Joy

[flessenpost]

© Joy Slaats

[flessenpost]

Lieve lieveling

Ook ik mis onze balans een beetje onze eerlijkheid vandaag was die er wel, maar niet in woorden Ik kan nog niet helemaal eerlijk zijn tegen mezelf, laat staan jou tranen zijn nu voor de nachturen, de donsveren in mijn kussen Niet om dramatisch te doen  (oke een beetje) maar ik kan even niet anders uiten want snappen doe ik het niet Liefs en ik ben blij dat je er bent