I’m patient, keeping pace with not-going,
Patient until all words grow wise,
Patient until the murmur of your name grows fuller in the song,
Patient until the dawn of a smile, for my share of shade, for a knock upon the neighbor’s door…
Patient until orbit, until mercy, until death…
Until death, weary of knocking at my door,
softly murmurs something beneath its breath,
perhaps: “There is plenty of time. I’ll come back another day.”
Ha! Death doesn’t know me,
Either it’s still a child, or the poets have gone silent!
Now go, O death, brother, O familiar, simple fear
By the time you return again,
I’ll have fallen in love again too.
Seyed Ali Salehi
دارم هی پا به پای نرفتن صبوری میکنم
صبوری میکنم تا تمام کلمات عاقل شوند
صبوری میکنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود
صبوری میکنم تا طلوع تبسم، تا سهم سایه، تا سراغِ همسایه...
صبوری میکنم تا مَدار، مُدارا، مرگ...
تا مرگ، خسته از دقالباب نوبتم
آهسته زیر لب... چیزی، حرفی، سخنی بگوید
مثلاً وقت بسیار است و دوبار باز خواهم گشت!
هِه! مرا نمیشناسد مرگ
یا کودک است هنوز / و یا شاعران ساکتند!
حالا برو ای مرگ، برادر، ای بیم سادهی آشنا
تا تو دوباره بازآیی
من هم دوباره عاشق خواهم شد
سيد علي صالحي
