Güzellik ancak onu durup temaşa edecek zamanınız varsa size bir şey söyler. Sf 22
Başka bir insana, bir kuş sesine, sabah güneşine değemiyoruz. Hız, tabiata içkin olan güzelliği görmemizi engelliyor. Sf 30
“Hayat bir çizgi değil” diyor bir zen ustası, “birbiri ardınca gelen şimdilerden ibaret.” Hayat uzun bir şimdiden başkası değil. Sf 33
Saatlerini doğanın ve iç dünyanın çevrimine ayarlayanlar, güneşi ve gökyüzünü görebilenler, hayatı uzun bir şimdi veya yekpare, geniş bir an olarak yaşayabilenler, ‘içime çektiğim hava değil gökyüzüdür’ diyebilenler, eve mutlu dönüyor. Sf35
Yavaşlamak anın keyfini çıkarmayı bilmektir. Sf38
Ölebilenler özgürce yaşar.. sf47
Çocuklarımıza hikâye anlatmalı, onları hikayelerle emzirmeliyiz. Bir hikâyeyi paylaşmak aynı hayallerle ıslanmaktır, birlikte düş görme temrinleri yapmaktır. Sf55
Hayat hep kendimize doğru bir yolculuktur.sf63
İnsan bir başkasını en çok yaralarından tanır, kendi yaralarından. Sf64
Modern uygarlık, ’eşyadan yana zengin, zamandan yana yoksul’ bireyler üretiyor. Sf77
“Ele geçirerek değil, ele geçirmeyi reddederek” insanlığa ulaşabiliriz. Sf79
“İnsan iyi bir şey yapmak istediğinde bunu hemen yapmalı, çünkü bencillik dugusu hemen geri gelebilir.” Sf79
Seçtiğimiz şeylerin bize yaşatacağı doyum yerine, seçmediklerimizin özlemiyle hayal kırıklığı hissederiz. Sf 80
Hayatı sadeleştirmek gerekiyor, basit yaşayan insanlar, kanaat edebilenler, ele geçirmeyi reddedenler, kendilerini sınırlayabilenler bir adım önde yürüyor.sf82
Mutluluğun sırlarından birisi, şeylerden olduğu gibi hoşlanmak ve onları daha iyisi ile karşılaştırmamaktır. O halde sizden daha varlıklı, daha başarılı insanlarla kendinizi mukayese etmeyi bırakın, siz sadece kendi kendinize neyi yapabildiğinize bakın. Sf92
Yani mutluluğun formülü çok açık: Bir sen, bir ben, bir de bebek! Yani sosyal bağ, insan ilişkisi. Kendimi ondan seyredebileceğim bir yüz. Bana dünya maceramı özetleyebilecek bir harita. Az daha unutuyordum, dahası da var: Bir kalp, bir ruh, bir de akıl. Sf93
Sohbet konuşmadan farklıdır, o dünyayı yeni bir biçimde görmemizi sağlar. Sf95
Sohbet bir başkasının yüzünde kendi maceramı okuyabilmektir ve bana bu dünyada yalnız olmadığımı öğretir. Sf 97
Yaşlılık ErikErikson’un dile getirdiği gibi, ‘hayatın bütünlüğünün kavrandığı bir durak’ ve insan orada biriktirdiği bilgelikle hayatı seyredebilir. Sf104
Yaşlanmakla birlikte bedenimizde meydana gelen değişimleri hissedemeyeceksek, hayatın geçip gitmekte olduğunun ve kaçınılmaz sonun yaklaştığının nasıl farkına varacağız? Yaşadıklarımızdan nasıl öğreneceğiz? Hayatın kırılganlığını en önce kendi bedenlerimizin kırılganlığından okuyamayacaksak, yaşamak bize ne kazandıracak? Sf 105
Biz kalbin çocuklarıyız.. sf110
“Kapanmaz yağmurun açtığı yaralar çocuklarda” diyor ismet özel. Sf 110
“Hayat” diyordu Kierkegaard, “geriye doğru anlaşılır ama ileriye doğru yaşanır.”
Aşk artık insanlardan fedakârlık, bağlanma veya sadakat gibi duygular talep etmiyor. Aşk artık benimle ilgili. Kendimi bulmam, kendimi gerçekleştirmem, özerklik kazanmam ve kişisel olarak gelişmem için bana lazım olan bir şey. Benliğe bu denli çok eğilmek, onu bunca ölçüsüz kutsamak samimi ilişkilerin altını oyuyor. Yakın ilişkiler endişe yüklü. Her ilişki, bir duygusal ıstırap riskini içinde taşıyor. Dikkat et, incinebilirsin” diyor kişi kendisine; her ilişki, muhtemel bir infilak. İnsanın kendisini tavaf eden hacı’ olduğu bir zamanda, ilişkiler de kısa ömürlü ve yüzeysel. Sf163
İnsanın kendi özseverliğini dönüştürme biçimlerinin başında iş gelir: iş, üretken kişi için adeta bir geçiş nesnesidir. Sf197
İnsan ilişki içinde bir varlık ve ancak ilişkiyle, başkası tarafından işitilmek ve anlaşılmak suretiyle varlığını ve hayatiyetini sürdürüyor. Sf 167
Ölüm varlığı ışıtır. Onun sayesinde yaşamın bir lezzeti, sevmenin bir izzeti olur. Sf 169
Kişinin ruh arkadaşına ifade ettiği his, tutku ve düşünceler toplum önünde söylendiğinde anlamını kaybeder ve başka bir şey olur. Sf 179
“Sana çok şeyler öğretecek acıya, hoş geldin de” sf 180
Ederin artık ilerlemiş bir boyutu olarak değerlendirebileceğimiz depresyon, bir sosyoloğun betimlemesiyle, ‘kendi olma yorgunluğu ’dur. İnsan bazen kendisi olmakta yorulup ümitsizliğe düşebilir. Ama bu sürecin sonunda kendisini zenginleştirebilecek bir tecrübe edinir, hayata dair bir bilgi devşirir buradan. İnsanın iç dünyası mahremdir, oraya herkes elini kolunu sallayarak giremez, kırılganlık ve üzüntüler gösteri programlarına meze yapılamaz. Sf 181
Şöhret kimdir? Daniel Boorstin buna eğlenceli bir cevap veriyor: “Çok tanındığı için tanınan kişi.” sf 187
Herkes konuşuyor ama pek az insan dinliyor. Sf190
Evsiz ve yalnız krallar..
Ön yargıda ilk basamak, gruplar oluşturmaktır. ‘biz ve onlar’ dediğimiz ada, bizi kayırıp onları lanetleyeceğimiz bir iklim yaratmış oluruz. Sf196
Eğlendiğimiz, yiyip içtiğimiz mekânlar, bindiğimiz arabalar, taktığımız mücevherler bizi soylu kılmaz. Soyluluk ötekini işitebilmekten yapılma bir mücevherdir. Soylular, kalplerini bir mücevher gibi taşıyan ve kalpleriyle düşünen insanlardır. Bu ülkenin en soylu insanları diğerlerinin acısını en çok hissedenlerdir. Sf221
izzy806
2087
areudirty
kianamaiart
annaxmalina
discoholicmusic
jacobvanloon
tangentwithtanner
