gie bresseleers

[giebresseleers]

gie bresseleers is vandaag 11 jaar geworden!

[giebresseleers]

21. kerk van het licht ibaraki

“light, alone, does not make light. there must be darkness for light to become light – resplendent with dignity and power.”

sinds 1989 staat in ibaraki, 25 km ten noordoosten van osaka, een kerk: een rechthoekige betonnen kubus, 6,00 m breed, 6,00 m hoog en 8,00 m lang, ingesneden door een muur die de inkom markeert.

achter het altaar straalt het kruis: uitgesneden in de betonnen wand, verticaal van vloer tot plafond, horizontaal van muur tot muur.

ontdaan van religieuze versieringen voel je de simpele kruisvormige uitsnijding in alle eenvoud, soberheid, puurheid, kracht.

met het kruis in de oostgevel start de zon hier de dag.

de stand en de kracht van de zon bepaalt de intensiteit van het licht. licht en schaduw zijn steeds in beweging, steeds wisselend.

het beton van de wanden is massief, zwaar, donker. het staat in fel contrast met dit helder licht.

het beton is met een grote precisie op de werf gegoten: de voegen rechtlijnig, de ankers perfect op het raster, het oppervlak gladgrijs.

de verschillende tinten in het beton versterken of verzwakken het licht- en schaduwspel.

niettegenstaande zijn hardheid, gladheid en reflectie gaat er van het beton toch een zachtheid uit.

de flauw naar beneden hellende vloer en de banken zijn in herbruikt steigerhout, zwart getint.

het beperkt daglicht, de grijze wanden en zwarte meubels geven het interieur een donker karakter: beheerst, sober en nederig. door licht en duister ervaar je de kloof tussen spiritualiteit en wereld.

de uitgesproken leegte en de absolute stilte zorgen voor een gevoel van sereniteit.

het licht als het belangrijkste natuurelement transformeert de kerk tot iets spiritueels.

voor tadao ando is deze kerk van het licht een architectuur van tegenstellingen: massa en leegte, licht en donker, hard en sereen.

oorspronkelijk was de raamopening zonder glas: licht, zon, wind, geluiden en

temperatuur hoorden bij de ruimtelijke ervaring.

de zuiverheid van de constructie straalt rust en vrede uit. less is more. minimalisme is hier verbazing. betovering.

de tijd staat stil.

hier is architectuur een brug tussen de materiële en de geestelijke wereld. het natuurlijk fenomeen licht en het symbolische kruis smelten samen.

het donker interieur is een verlichte doos.

[giebresseleers]

20. therme vals

“berg, steen, water. bouwen in de steen, bouwen met de steen, bouwen in de berg, bouwen vanuit de berg, binnenin de berg zijn.”

met deze woorden associeert architect peter zumthor zijn spa over de enige warmwaterbron in het graubunden canton in de zwitserse alpen: 30ºC warm en rijk aan calciumsulfaten en hydrogene carbonaten.

de originele 19de-eeuwse therapeutische baden worden in 1960 door rudolf berger vervangen door een modern spacomplex. in 1986 geeft de gemeente peter zumthor opdracht om een nieuw badhuis te ontwerpen.

vanaf 1996 genieten en herontdekken bezoekers er terug de oude gewoonten van het baden.

vanuit de zalige rust in het hotel, wandel je via een tunnel de kelderachtige structuur binnen.

de warmwaterbron vult een netwerk van baden die je ontdekt door er rond te lopen. de ruimten vloeien in elkaar en laten zich langzaam ontdekken met verrassende perspectieven en doorzichten.

de combinatie van licht en schaduw, van open en gesloten, zorgt voor een frisse, prikkelende beleving. alle zintuigen krikken zich op: de geur van de baden, de vochtigheid van de lucht, het holle geluid in de binnenbaden, het uitzicht vanuit het buitenbad,…

de baden echoën het ritueel van de grote romeinse baden. de naakte huid op warme steen, de stoom van vochtige lucht, de lichtreflectie op rimpelend water, het ritme van druppelend water,…

eens in het bad overvalt je een allesoverheersende rust… zeker tijdens een avondduik, vanuit het buitenbad turend over de weilanden en tegen de bergen.

therme vals heeft ook een hotel. de suites werden ingericht door tadao ando, kengo kuma, thom mayne,… en ook peter zumthor.

therme vals was aanvankelijk een sociaal project van de gemeente. met grote zorg ingegraven in de bergflank, uitgevlakt in het weiland, opgebouwd in lokaal uitgegraven platte natuursteen, gedekt met een groendak,…

nu is het eigendom van een projectontwikkelaar. morphosis architects winnen een opdracht met een 381 meter hoge hoteltoren. en ook jensen & skodvin ontwerpen een toren voor deze site. tot grote verontwaardiging van peter zumthor wordt dit zwitserse landschap verkracht.

voorlopig is architectuur hier nog een tijdloze ervaring: geen architectuur van vormen, maar een architectuur van zintuigen. gedempt licht en dampend water stillen de tijd. is dat zen?

[giebresseleers]

19. serpentine pavillion 2013 london

een gebouw als een wolk: futuristisch, licht, transparant, fragiel,…

ik schiet me nog steeds voor het hoofd dat ik deze wonderlijke constructie niet gezien heb. een eenvoudige kubus wordt herhaald en vormt een uitdeinend vakwerk. opengebroken tot bruikbare plekken: eronder, erop en ertussen.

elk jaar nodigt de serpentine gallery (het museum) een sterarchitect uit die nog nooit in het verenigd koninkrijk heeft gebouwd. in kensington garden ontwerpt hij een tijdelijk paviljoen voor zijn zomeractiviteiten.

in 2013 creëert suo fujimoto een ruimtelijke structuur van aan elkaar verankerde kubussen van 40 x40 x40 cm in wit stalen stangen van 20 x 20 mm. samen 26.000 stuks en 8 km lang. panelen in bedrukt glas en polycarbonaat beveiligen de structuur en vormen getrapte terrassen en zitplaatsen.

het geheel is 350 m2 en heeft een binnenruimte van 140 m2.

alles is in dezelfde materialen gemaakt: structuur, oppervlak en gebruik vormen een geheel.

suo fujimoto creëert een heel fijn, stekelachtig, artificieel grid. maar toch geïnspireerd op organische structuren als het nevelige van de wolk, de dichtheid van het woud, de geborgenheid van het nest. immers de structuur insinueert langs de buitenzijde een amfitheater en langs de binnenzijde een koepel…

hij lijkt breekbaar, zelfs onwezenlijk dat zo’n kleine staven dit geheel staande houden.

het zonlicht glinstert doorheen het vakwerk: abstract en sensueel. zelfs bij een heldere hemel lijkt het witte vakwerk een grijze wolk. als mensen door of langs lopen, lost het op als nevel. door de nauwelijks zichtbare transparante panelen lijken de bezoekers er te zweven.

het klassieke museumgebouw staat er stabiel en afgelijnd naast.

deze architectuur verdampt. er is geen scheiding tussen interieur en exterieur, tussen geometrisch en organisch, tussen artificieel en natuurlijk. alles is er vanzelfsprekend,, moeiteloos. magisch.

architectuur versmelt hier met de natuur. het oorspronkelijk idee van de wolk krijgt hier met een gedreven fijngevoeligheid  een ziel.

er is niet alleen architectuur, niet alleen natuur, maar een unieke ontmoeting tussen beiden.

het resultaat is fascinerend,… je wordt automatisch aangetrokken om naar het hoogste platform te klimmen.

[giebresseleers]

18. jüdisches museum berlin

het jüdisches museum aan de lindenstrasse van berlijn bestaat uit twee gebouwen: het barokke kollegienhaus en een modern zigzagvormig gebouw. beiden vertellen de geschiedenis van de joodse cultuur in berlijn.

via dat aanpalende museum en een trap bereik je de ondergrondse site. drie assen in een labyrint leiden je rond: lange en smalle gangen in hard, glad zichtbeton, oplopende vloeren, schuine wanden, scherpe wendingen,… ze vernauwen het perspectief.

de nieuwe uitbreiding is gebouwd rond het concept leegte: ‘the void’. de leegte die de joden hebben achtergelaten in het naoorlogse berlijn. een holle ruimte die niemand kan betreden slingert als een ribbenkast door het gebouw. die gewelfde ruimte geeft kracht aan de scheve muren errond.

de as des doods is een doodlopende gang naar een lege holocausttoren: een kale, hoge ruimte. als je binnenstapt, valt een zware deur met een harde klap achter je dicht. je bent afgesloten van de wereld. in de verte klinken heel zwak de geluiden van de stad als van een andere wereld… een kleine gleuf in de nok laat licht door. een symbool van het verlangen naar vrijheid.

de as van ballingschap leidt naar de hoffmanntuin: een openluchtmonument van 49 betonnen grafzuilen op een hellend vlak. ze staan voor de stichting van israël in 1948 + 1 voor berlijn. bovenop groeien olijfbomen als symbool voor hoop.

na 82 trappen bereik je twee verdiepingen hoger de permanente tentoonstelling.

halverwege die trap, dan kom je langs een ruimte waarvan de vloer bedekt is met 10.000 metalen gezichten in plaatstaal: de herdenkingsruimte shalechet (fallen leaves) van menashe kadishman. loop je over de angstige en boze gezichten dan hoor je het schrijnende geluid van de metalen plaatjes. krijgen de joden hun stem terug?

in ramen, wanden en plafonds domineren de zigzagvormen. als een bliksemschicht verwijzen ze naar de gebroken davidsster.

de ramen kerven zich als verwondingen in het zinken gevelvlak. gefragmenteerd. ze vervormen de buitenwereld en schermen de binnenwereld af.

de holocaustsfeer is alom tegenwoordig: een sfeer en symboliek van onstabiliteit en desoriëntatie, van beklemming en angst… en misschien ook van hoop?

deze architectuur stelt een politieke daad. het wrikt emoties los rond het gruwelijke en het onbegrijpelijke… wat gebeurde krijgt hier een blijvende herinnering.

[giebresseleers]

17. nationaal militair museum soesterberg

op de voormalige luchtmachtbasis soesterberg focust een nieuw museum op de betekenis van de nederlandse land- en luchtmacht.

langs een driekilometerslange landingsbaan in een dicht bebost landschap staat een grote platte doos. 13,00 m hoog onder een dak van 110,00 x 250,00 m.

de voetgangersbrug en de toren wijzen de ingang 5 m boven de grond.

de toren toont panoramisch het contrast tussen het open karakter van de landingsbanen en de beslotenheid van het omringend natuurgebied.

in het centrum van het museum vertellen zeven donkere paviljoenen het verhaal van de krijgsmacht: de positie in de samenleving, de techniek van oorlogsvoering en ook hoogstpersoonlijke verhalen van helden en antihelden, van problemen en dilemma’s, van verwoestende krachten…

door deze centrale opstelling zijn de gevels rondom rond volledig beglaasd. als in een showroom pronken vliegtuigen, tanks, legervoertuigen: open en in volle daglicht… ze spiegelen in de transparante gevels: naast en boven elkaar, in verschillende standen, vertrek- en vliegklaar.

deze dakstructuur imiteert de baileybruggen die de landmacht bij haar operationele activiteiten gebruikte. het metalen driedimensionale vakwerk overspant in één keer 85,00 m en is 4,00 m hoog. de ruimte onder de overkragingen - tot 45,00 m - is het openluchtmuseum.

aan de buitenzijde van de gevels zijn de gevelkolommen minimaal: geen kokers, maar vier aan elkaar gelast staalplaten.

felix claus dick van wageningen architecten, in samenwerking met h+n+s landschapsarchitecten en kossmann.dejong (museuminrichting) tekenden voor dit gebouw: stoer en robuust, met een technische uitstraling.

alhoewel de collectie baadt in een donker interieur, is het luchtig en overzichtelijk. het gebouw past moeiteloos in het weidse landschap.

met zijn donkerbruine kleur, zijn transparante gevels en zijn riante luifel zweeft het dak over de eindeloze landingsbanen.

het museum is ongetwijfeld een show van alle wapentuig dat in de loop der eeuwen gebruikt werd. het is geen verheerlijking van de krijgsmacht, maar toch wel een pr-machine om jongeren en volwassenen te enthousiasmeren voor zijn nut en noodzaak.

ook zin in een carrière als militair?

deze architectuur toont de ingenieuze schoonheid van al dit wapentuig. het gebouw straalt grootsheid en transparantie uit, orde en discipline: een totaalervaring van inhoud en verpakking.

[giebresseleers]

16. israels plads kopenhagen

wat indien de stad je persoonlijke verantwoordelijkheid is?

kunnen we dan elke publiek ruimte als een ontmoetingsplaats inrichten?

in het centrum van kopenhagen ligt tussen nørreport station, ørstedsparken en torvehallerne een woon- en recreatieplein voor alle generaties.

het plein lag vroeger aan de rand van de stad aan de wallen van de fortengordel. het plein was een chaotisch bruisende groenten- en fruitmarkt grønttorvet.

met de geleidelijke stadsuitbreiding werd het plein - niettegenstaande zijn centrale ligging - een troosteloze parkeerplaats en een winderige hondenweide…

nu barst het plein - israels plads genoemd - van activiteiten.

het ontwerp van sweco architects en cobe wordt gepresenteerd als een geland vliegend tapijt: 12.500 m2, over een ondergrondse parking, circa 30 cm boven de aanliggende straten, zacht golvend, aan de zuidwest- en noordoosthoeken tot tribunes omhoog geplooid. ’s avonds versterken kleine led-lichtjes langs de randen de illusie.

het plein is een groot stedelijk speelveld voor ontspanning, cultuur, evenementen,…

er zijn steeds mensen. op elk moment van de dag, om het even welk seizoen.

in de kern van het plein op een groot ovalen speelveld en omheind door een draadhekken vliegen ballen in alle richtingen.

het golvend rubber oppervlak ernaast is een ideale plek om te zitten, te liggen, te chillen… de rubber is waterdoorlatend, droogt snel en verandert door zon en luchtvochtigheid constant van kleur.

schoolkinderen nemen er hun speelmoment tussen de lessen

vrienden ontmoeten elkaar op de tribune.

die treden zijn de uitkijkplekken om de activiteiten op het plein en in het park te observeren.

wij als toeristen rusten er even.

stedelingen lopen op en neer. of lezen op de gebogen banken onder de bomen een boek, of zitten gewoon in de zon…

er wordt gefeest.

de sfeer is hier vredig en divers, informeel en spontaan, energiek en rustgevend, optimistisch en inspirerend…

israels plads verbindt twee werelden: het commerciële van torvehallerne en het ontspannende van ørstedsparken. het karakter van dat park loopt over het plein in de vorm van organische patronen. samen met de grote bestaande en nieuwe bomen en de smalle waterpartij - gevoed door een fontein - creëren ze de overgang.

israels plads is de link tussen architectuur en stadsontwikkeling: een groot stedelijk woonplein.

[giebresseleers]

15. dr. suzuki museum kanazawa

“ zen in it’s essence is the art of seeing into the nature of one’s being, and it point the way from bondage to freedom.”

“we have two eyes to see two sides of things, but there must be a third eye which will see everything at the same time and yet not see anything. that is to understand zen.”

“when zen is thoroughly understood, absolute peace of mind is attained, and a man lives as he ought to live.”

in kanazawa eert een klein museum het leven en werk van de boeddhistische filosoof daisetsu teitaro suzuki 鈴木 大拙 貞太郎 (1870-1966).

d.t. suzuki schreef vooral over de relatie en invloed  van boeddhisme, zen en shin op het dagelijks leven. hij stript identiteit tot de meest essentiële en fundamentele staat van zijn.

hij is onderlegd in het sanskrit, vertaalt vele religieuze teksten en introduceert de japanse filosofie bij vele westerse schrijvers, dichters en musici.

architect yoshio taniguchi tekende hier de sereniteit van zijn filosofie.

enkel verlicht door een vloer-tot-plafond raam loop je langs een portret van d.t. suzuki naar de tentoonstellingsruimte.

de tentoonstelling etaleert de mijlpalen in zijn leven en werk: quotes, teksten, foto’s en interactieve touchscreens. in een leeszone kun je in het engels of japans zijn boeken lezen. stilte is hier het sleutelwoord.

de contemplatieve ruimte ligt in het midden van de waterspiegeltuin omringd door witte muren en groene wildernis. een vierkante ruimte aan de vier zijden open. op de centraal geplaatste zetels. neem je je tijd, je ademt, geniet van de rust, mediteert, dwaalt over het reflecterend water, blikt op de robuuste muur, op de kruinen van de bomen en de blauwe lucht… een spiritueel paviljoen.

de sereniteit doorheen heel het museum blijft me nog steeds bij: de grijstinten, de zuivere en simpele vormgeving, het dunne watervlak, de muur met overdragend groen,… een soort eeuwigdurendheid. dit verfijnd minimalisme creëert een allesomvattend wow-gevoel voor schoonheid.

vooral zonnige morgenden en avonden zijn een uniek spektakel: de reflectie in het ommuurde water en de kalmerende natuur van het gebouw presenteren je een kleine oase om te reflecteren over je leven.

dit is meer een meditatiecentrum dan een museum. het plaatst de zengedachte in de praktijk.

het watervlak met zijn abstracte schoonheid belichaamt suzuki’s filosofie. zen gericht op individuele ervaring en spirituele verlichting.

deze architectuur bekeert je niet tot het boeddhisme, maar spiegelt je de essentie van het leven voor.

[giebresseleers]

14. begraafplaats sint-rochus ulbeek

in ulbeek wellen vormen een imposante brouwerij en een gerestaureerde kerk een beschermd dorpszicht.

de sint-rochuskerk dateert van het jaar 1000 en het huidige volume van 1841. ze staat al leeg sinds 1938. na ontwijding en verschillende bestemmingen, zoals parochiezaal, toneelzaal, fabriekshal en opslagplaats, wordt ze… een ruïne. de bouwvallige toren wordt afgebroken.

in 1998 graven archeologen de resten op van een romaanse en gotische kapel. en ook tientallen skeletten.

de kerk wordt gered van de sloop. ze wordt een overdekte begraafplaats die aansluit bij het naastliggend kerkhof. de zijramen zijn tot beneden opengebroken: geen glas of deur. je loopt vrij vanuit de kapel naar het kerkhof en omgekeerd.

het dak van het koor wordt verwijderd en vervangen door een staal-glasconstructie. het overvloedig daglicht trekt je spontaan het koor in. een beglaasde vloer loopt over en rond de resterende grondvesten.

daar staat levensgroot de “treurende familie”: het kunstwerk van herman moermans, gekapt uit de stam van een ten onrechte gevelde eeuwenoude eik.

het schip blijft behouden. het oude dakgebinte is ’s avonds verlicht. twintig prefab grafkelders zijn op een veertigtal centimeter boven de grond afgedekt met grafplaten in donkere natuursteen. in de achterwand bevindt zich een columbarium. de houten balustrade van het doksaal is in zijn oorspronkelijke staat hersteld.

de afgekapte binnenmuren tonen de speklagen van witte en rode baksteen.

het enige resterende glas-in-loodraam in de linkerzijgevel is gerestaureerd.

dit project van architect wilfried de wijngaert wint in 2012 de vlaamse monumentenprijs.

de openheid tussen kerk en kerkhof schept een specifieke intimiteit: rust, stilte, bezinning… speurend naar betekenis…

deze architectuur inspireert de herbestemming van kerken en de eigentijdse rol van religieus erfgoed: een perfecte combinatie van erfgoed, cultuur en toerisme.

[giebresseleers]

13. tij stellendam

in natuurgebied scheelhoek raken ganzen, zwaluwen, zeearenden, lepelaars, sternen,…  makkelijk hun ei kwijt.

nu ligt er een bijzonder exemplaar: een gigantisch ei vanwaaruit vogelspotters, toeristen en architectuurliefhebbers kunnen genieten van de natuur en de architectuur.

het haringvliet verbindt de delta van maas en rijn met de zee. door de sluizen te openen lopen zout en zoet water er in elkaar. daardoor verbeteren de waterkwaliteit, de biodiversiteit en de vismigratie. trekvissen zwemmen weer de rijn en maas op om zich in duitsland en frankrijk voort te planten. dit gezond ecosysteem is de ideale broedplaats en voedselplek voor vele vogels.

“tij” ligt er op een schiereiland. 

vanaf de parkeerplaats van de jachthaven marina van stellendam loop je via het wandelpad en de tunnel tij binnen: 8 meter hoog en 11 meter doormeter.

tij verwijst naar het ei (’t ei), zoals vele mensen het vogelobservatorium noemen, en naar het tij, de periodieke wisseling van eb en vloed.

rau architecten heeft in samenwerking met ro&ad architecten dit reusachtig ‘natuurlijk’ ei ontworpen. het is een duurzaam ontwerp met tweedehandse en zorgvuldig gekozen materialen. 

de tunnel is gemaakt van meerpalen uit de haven en houten steenschotten uit de baksteenindustrie. het riet werd langs de dijk geoogst.

de dubbel­gekromde draagconstructie werd in finland computergestuurd gefreesd en als bouwpakket aangevoerd.

met 462 kleine vakwerken wordt een grote overspanning geconstrueerd: volledig te ontmantelen en terug op te bouwen.

het laagste deel van de constructie loopt enkele malen per jaar onder en is gemaakt van accoya. het bovenste staat heel het jaar droog en is in grenen. het riet stopt juist boven de hoogst mogelijke waterlijn.

deze vogeluitkijkplek verrast.

de draagstructuur als gevlochten houten balken vormt een enorm nest: simpel en toch boeiend.

de kijkgaten in het riet laten het nest openbarsten.

de dakopening vult de hele binnenruimte met licht, neerslag en wind.

de halfronde trap en de oplopende betonvloer duwen je naar de uitkijkopeningen.

als in een auditorium geniet je van het vogelconcert. je verrekijker ziet - haast 360º rond - uit over de broedeilanden en de vogelrijkdom. subliem!

deze architectuur is onderdeel van het landschap. dit observatorium ondersteunt de beleving van deze prachtige delta: je bent er in een grote cocon gericht op de vogels. word je ook een echte vogelaar?

[giebresseleers]

12. xxi century of contemporary art kanazawa

een gebouw met een diameter van 112,5 m, cirkelvormig, minimalistisch wit, met een volledig beglaasde gevel, zonder hoofdingang, zonder voor- of achtergevel, zonder hiërarchie,…

dit verrassend simpel en toch provocerend museum in het centrum van kanazawa, in het midden van een openbaar park, verbindt kanazawa’s castle park en kenrokuen garden.

haast onzichtbare stalen kolommen dragen een ronde schijf. daaronder ontwierp sanaa - kazuyo sejima en ryue nishizawa - een labyrint van tentoonstellingsruimten, bookshop, restaurant, bibliotheek, leesruimte, kinderopvang, leercentrum en vergaderruimten,… enorme glazen schuifdeuren organiseren een flexibele route tussen die publieke ruimten en het museum.

vanuit de allesomringende foyer worden we als in een roulette spontaan naar het centrum van het museum geleid.

de 19 gallerijen hebben verschillende afmetingen en belichting. een breed gamma van tentoonstellingen kan er georganiseerd worden. via karaktervolle binnenplaatsen, sneeuwwitte muren en reflecterende plafonds kaatst er overal overvloedig daglicht.

juko hasegawa, architecte en manager van het museum, focust met de collectie op kunst die nieuwe waarden en inzichten vooropstelt. kunstenaars worden aangemoedigd om plaats gebonden installaties te maken die nauw geassocieerd zijn met kanazawa.

de kunst is conceptueel en grappig en maakt het museum heel relaxt. kunstwerken van james turell (bleu planet sky), patrick blanc (vertical green), olafur eliasson (antispective situation) en leandro erlich (the swimming pool) zijn naadloos geïntegreerd. de man die de wolken meet (jan fabre) staat op het dak

deze architectuur wordt bewonderd omwille van zijn unieke transparantie. én zijn ruimtelijke mix van volumes en functies. én zijn sterke integratie in de stedelijke omgeving. én

zijn allesomvattende binding tussen interieur en exterieur. dit museum overstijgt het traditioneel introverte  en conventioneel monumentale.

de verdiepingshoge glaswanden brengen tijdens de dag de tuin in het museum en tijdens de nacht het museum in de tuin.

[giebresseleers]

11. lochal tilburg

de locomotiefwerkplaats van 1932 is nu een bruisend publiek gebouw. een leeg stedelijk monument is nu een indrukwekkend decor voor bibliotheek, stadscafé, kunstorganisaties, vergader- en werkruimten van seats2meet.

de hal is nauwelijks veranderd. het blijft een fabrieksgebouw. je blijft door de vele rechte en diagonale zichtlijnen het indrukwekkend volume ervaren.

zowel de historische als de nieuwe constructies zijn robuust: staal, beton, glas en hout. de oorspronkelijke vloer met smeerputten en rails en de imposante kranen zijn gebleven. het mat draadglas in de gevel en de lichtstraten in het dak filteren het daglicht.

aan de bovenste verdieping overdekt een hedendaagse uitbouw het voorplein.

twee brede trappen ordenen de enorm open ruimte. een trappenlandschap als een amfitheater voor dagelijks gebeuren en specifieke evenementen.

vijftien-meter-hoge, transparante reuzengordijnen als textiele schuifwanden accentueren de schaal, verbeteren de akoestiek en sluiten vooral de ruimten voor meer intimistische activiteiten.

drie gigantisch dikke tafelbladen op onderstellen van treinwagons zijn rijdend podia. tot buiten toe.

langs loopbruggen hoog in de hal staan plantenbakken als hangende tuinen.

de ruimtelijke beleving blijft intact. de authentieke sfeer blijft.

deze stadshal is het resultaat van een uitzonderlijke samenwerking tussen civic, braaksma & roos architectenbureau, inside outside en mecanoo.

hier komt alles te samen: lezen en leren, ondernemen en onderzoeken, ontmoeten en vergaderen, creëren en innoveren, exposeren en presenteren.

de bibliotheek is gestoeld op het scandinavisch concept: lezen is er aantrekkelijk, ontspannend, speels. je verdwaalt tussen boekenkasten en ontdekt rustige lees- en werkplekken.

seats2meet integreert zich met transparante vergader- en ontmoetingsruimten.

het stadscafé is de passende binding bij evenementen, exposities, tentoonstellingen, debatten,…

tussen de trappen en kolommen loopt een binnenstraat dwars door het gebouw naar de achteringang en de aanliggende woonwijken.

de lange smalle daklichten zuigen je naar de tweede verdieping.

op de hoogste verdieping heb je een panoramisch uitzicht over station en stad.

de verschillende vloerniveaus zijn zeer publiek: levendig en afwisselend tot intiem.

de flexibele ruimten en hun interacties zijn de attractie.

deze architectuur herwaardeert dit industrieel erfgoed: het collectieve geheugen van de stad. een passende herbestemming in een boeiende hedendaagse vormgeving.

deze architectuur is een stadsdeel vol verrassingen en contrasten. interieur wordt exterieur en exterieur wordt interieur. de boeiende herbestemming past zich hedendaags in.

[giebresseleers]

10. musée unterlinden colmar

een middeleeuws klooster met een hedendaagse uitbreiding:  een museale aaneenschakeling van gangen en zalen over verschillende verdiepingen.

dit museum is gewijd aan de kunst van de middeleeuwen over de renaissance tot en met de hedendaagse kunst, van archeologie en decoratieve kunsten, van meubels, muziekinstrumenten, heraldiek,… dit allegaartje maakt alles minder steriel.

zijn pronkstuk: het isenheimer altaarstuk van matthias grünewald.

je loopt het verkeersvrije unterlindenplein op. je zet je op de brede trappen langs het opengemaakte sinnkanaal dat overwelfd onder de oude stadskern loopt. je gaat centraal het gerestaureerde dominicanerklooster binnen: de kamers herschikt, verlaagde plafonds verwijderd, dichtgemetste raamopeningen geopend, … het hele circuit is een organische opeenvolging van ruimten in klooster, kapel, badhuis, en uiteindelijk nieuwbouw,…

via spiltrappen als slakkenhuizen daal je de ondergrondse galerij in die het klooster met de nieuwbouw aan de overzijde van het plein verbindt.

herzog & de meuron ontworpen de nieuwe vleugel, op de plaats van de vroegere stallen en boerderij die bij het klooster hoorden. de tweede verdieping herneemt met zijn zadeldak en hoogte van 11,50 m het volume van de dominicaanse kapel.

voor de nieuwbouw ontstaat een tweede openbare ruimte: een binnenhof als een boomgaard.

een klein huisachtig gebouw markeert de aanwezigheid van de ondergrondse galerij. zijn positie, volume en vorm interpreteren de oude middeleeuwse molen.

de nieuwbouw in onregelmatige hand-gebroken kleibaksteen en met koperen dak staat tegenover de kloostergevels in natuursteen en pleister. hij  nestelt zich in het historische centrum van de stad.

de schuin afgewerkte zjjgevel verwijst naar de schuren die na de tweede wereldoorlog slechts deels werden hersteld.

de kunstwerken worden gepresenteerd in grote ruimten: abstract, wit.

zij worden niet naast, maar tegenover elkaar geplaatst. gaan in dialoog met elkaar en de bezoekers.

deze architectuur verbindt binnen- en buitenruimten. ze past in de oude stad en is ook heel hedendaags: evenwicht tussen oud en nieuw, tussen traditioneel en vernieuwend, tussen erfgoed en moderniteit, tussen verleden en toekomst.

deze architectuur herwaardeert de openbare ruimte: reconstrueert delen van het originele stadsweefsel, renoveert gebouwen in functie van de hedendaagse bestemming, verwijst subtiel naar de complexiteit van de stad.

het unterlindenplein krijgt zijn geschiedenis terug.

[giebresseleers]

09. teshima art museum

architect ryue nishizawa en kunstenaar rei naito karakteriseren het museum als een neergevallen waterdruppel, maar wel een grote van 60,00 op 40,00 m en tot 4,50 m hoog.

het ligt op het eiland teshima in de seto inland sea, aan de rand van een rijstveld: laag en verbleekt.

vanop ruime afstand zie je het museum als een gelande ufo, als een grote buikvormige steen.

in een heuvelnis koop je een ticket. een smal meanderend pad leidt je rond de mount myojin, tussen museum en zee, tussen bamboe en bomen tussen het gekletter/getsjilp van cicades en het gepruttel van een motorboot. sporadisch blik je op de kustlijn, de buureilanden en de dauwachtige horizon. de wandeling maakt deel uit van het kunstwerk. het bereidt je geest voor. je bereikt de raadselachtige betonwitte koepel.

vooraleer binnen te gaan vraagt een witte kimono je je schoenen uit te doen en stil te zijn. het interieur is leeg. een mega parasol, een witbetonnen schelp van 25 cm dik. wand en plafond vloeien in elkaar. zonder kolommen en balken. een organische, minimalistische ruimte. er lijkt helemaal geen kunstwerk aanwezig.

naast je blote voeten springt plots een waterdruppel uit de vloer. een waterdruppel die zijn eigen leven leidt. en nog een. en nog een… ze vloeien samen in een stroom tot een plas om dan weer snel te verdwijnen in de vloer. dan bemerk je vele andere druppels en plassen op de vloer: soms bewegingsloos, soms vloeiend tot ondiepe plassen, dan weggezogen. nauwkeuriger kijkend merk je dat de vloer doorprikt is met gaatjes die de druppels naar het oppervlak duwen en wat verder terug opslorpen.

de vloer is een matrix van snelle, minuscule stromingen. een subtiel spektakel.  de druppels flitsen als kwikzilver over de vloer, vloeien met wisselend interval over de licht golvende  vloer.

twee ovale, onbeglaasde openingen in de schil ademen als ogen de buitenwereld: zonlicht, wind, geluid, regen, sneeuw dringen binnen… maar ook vogels en insecten… het geluid van de zee en het gebladerte galmen in de open ruimte.

de openingen maken het interieur deel van de natuur, het museum deel van het eiland.

in een van de openingen hangt een enkele draad in een diepe boog als een hangmat, wiegend. een druppel loopt langs de koord en valt op de vloer, dan nog een, en nog een,…

binnen contrasteert haast alles met het exterieur: helder wordt schaduw, drukkend wordt fris, het slanke pad wordt een wijd interieur. niettegenstaande de andere bezoekers voelt het leeg aan.

je bent algeheel verwonderd. je ervaart een soort stilte, een soort vrede. alsof de tijd stilstaat. je voelt je zen. er is een allesoverheersende gewichtloosheid als je deze moderne kathedraal  instapt. 

in dit museum verbinden architectuur, natuur en kunst zich in een altijddurende harmonie. de sfeer verandert constant van moment tot moment, van uur tot uur, van dag tot nacht, van seizoen tot seizoen,…

de tweede kleinere bubbel is de shop en het cafetaria.

ongetwijfeld zijn de ontwerpers schatplichtig aan félix candela in mexico en heinz isler in zwitserland, die in de vorige eeuw de constructie van een betonnen schelp al pragmatisch hadden onderzocht.

[giebresseleers]

08. limo marbach am neckar

in marbach am neckar staat in een park, op een rots tussen het schiller-nationalmuseum (1903) en het deutsches literaturarchiv (1970) het limo of literaturmuseum der moderne.

op de binnenplaats toont het museum zich als een gelijkvloers volume. hoge, dunne kolommen wekken de associatie met een tempel. ze zijn iel en abstract. afhankelijk van de gezichtshoek opent of sluit de gevel. de paden en terrassen nodigen uit om er te slenteren, te zitten.

achter deze omringende colonnade ligt het eigenlijke museum.

je kruist het terras met uitzicht op de neckarvallei. je opent achter de dunne zuilen de gigantische houten inkomdeur. intiem in de schaduw. vanaf de inkom daal je af naar het hart van het museum: de schijnbaar ingegraven tentoonstellingszalen. je daalt af van daglicht naar kunstlicht. naar de vensterloze zalen voor de daglichtgevoelige documenten.

de originele manuscripten van ’s lands grootste schrijvers (uiteraard de teksten van friederich von schiller, maar ook das urteil van franz kafka, berlin alexanderplatz van  alfred döblin,…) liggen in verlichte vitrines. ze vormen een magisch spiegelflikkerend landschap. het doorlopend donker tropisch hout van de binnenwanden houden de ruimten abstract. alle aandacht gaat naar die documenten.

de introverte zalen wisselen af met een reeks sassen en erkers: vol in het daglicht en de vallei gekadreerd wisselen de panoramische zichten.

tegenover het bestaande, statisch schillermuseum stelt de gelijkvloerse nieuwbouw zich bescheiden op. door de beperkte materiaalkeuze - schelpkalk, beton, hout en glas - lijkt het eerder minimalistisch.

achter deze strenge gevel vermoed je de ruimtelijke afwisseling in het hart van het museum niet: dienstbaar en doordacht.

na de renovatie van het klassieke gebouw worden beide musea ondergronds met elkaar verbonden. spijtig genoeg nog niet gerealiseerd toen wij er waren.

deze architectuur echoot het verleden zowel met de gevels die duidelijk refereren naar de griekse tempels als met het presenteren van de ziel van de duitse literatuur.

[lovelylottereader]

I have not been posting a lot of new things on my blog, but from now on I will be trying to keep you updated on what I am reading whenever I have time starting from now.

I already finished this book because it was so good but that’s why I wanted to share this with you. The book is called The Phantom Tollbooth and it’s about a boy named Milo who is extremely bored. When he’s outside he wants to be inside but then when he is inside he longs to be out again. This is until a strange package arrives at his door…

It was a toy tollbooth with a mini car that Milo could luckily still fit inside, Milo took with him two coins ( one for when he comes back ) and when he goes through the tollbooth he discovers a magical world with very strange people who Milo becomes friends with like: the humbug, the spelling bee, King Azaz, the Mathematician, a guy called Canbe and of course Princesses Rhyme and Reason. In this world there’s a problem and so Milo and his new friends are going to try to help everyone in this magical new world.

I really recommend this book written by Norton Juster. A special thanks to my dad for recommending this book to me and showing me this amazing world to read about.

[giebresseleers]

Liefste Lotte,ik heb dit boek ook gelezen en vond het ook geweldig. En ik denk dat dit ook op aanraden van je papa was. ik kan me de inhoud niet meer zo concreet voorstellen, maar ik herinner me dat de wereld wat o zijn kop werd gezet. En dat levert dan een inspirerend beeld op om naar de wereld te kijken. Meestal heel grappig...

[giebresseleers]

07. frac dunkerque

frac staat voor fonds régionaux d'art contemporain: een netwerk van collecties en plekken van hedendaagse kunst verspreid over heel frankrijk.

dit frac nord-pas-de-calais is een ontwerp van anne lacaton en jean-philippe vassal: naast een industrieel gebouw, ook “la cathédrale” genoemd, staat daaraan vast een kopie met identieke afmetingen.

door een minimale restauratie behoudt “halle ap2” van ooit de grootste scheepswerf van duinkerke zijn integriteit. de binnenruimte blijft volledig leeg. het groot volume en het zacht licht imponeren.

de nieuwbouwkopie telt zes verdiepingen: open en flexibele voor wisselende tentoonstellingen. de collectie van, toen wij er waren, grootschalige en kleurrijke hedendaagse kunst komt in het friswitte interieur helemaal tot zijn recht.

de dubbele gevel van polycarbonaatplaten maakt het opaak, geribd.

de bovenverdieping onder het stalen vakwerk is gedicht met kunststof(ETFE)-kussens. warme of koude ingeblazen lucht controleert zo in de zomer de warmte en in de winter de koude. van onder het stalen dakskelet ziet het panorama uit over de stad en de haven van duinkerke. over het 40 km-strand tot de panne.

de transparante huid maakt het binnen nieuwsgierig aantrekkelijk en het buiten steeds alom aanwezig. het tweelinggebouw een serre? een vuurtoren?

een binnenstraat tussen beide volumes samen met een voetgangersbrug, bindt de stad met de zeedijk van malo-les-bains. het frac wordt als een kunstgalerij met uitstalramen.

dit  is geen spektakelarchitectuur, maar door zijn simpele en sobere verschijning toch weer opzienbarend.

een merkwaardig evenwicht tussen oud en nieuw. tussen industrieel en hedendaags. tussen massief en doorschijnend. tussen groot open en ruim verdeeld. tussen ruw en glad. tussen stofgrijs en cleanwit. het traditionele museum is ver weg.

beide gebouwen creëren een medium op verschillende schalen, van tentoonstellingen tot evenementen, van regionale tot europese uitstraling. a-typisch en leesbaar.

dit frac verwacht ook vlaamse toeristen: in iedere zaal liggen er meeneemteksten in het nederlands.

deze architectuur brengt kunst naar het hart van stad en haven.

ze herwaardeert en integreert het industrieel erfgoed, verbindt verleden en toekomst.