second rhymester

writings on the state of things and music

[goodrhymester-blog]

Um deyfingu

Annað kvöld er víst komið að hinni árlegu keppni sem kennir sig við Evrósýn. Að þessu sinni fer þessi tilgangslausa keppni fram í Úkraínu. Þessi keppni, sem og margt annað samtímaafþreyingarefni, snýst um að deyfa fólk. Skemmtun sem drepur tímann á meðan spilltir einstaklingar drepa fólk.

Í höfuðborg Úkraínu, Kiev, var Pavel Sheremet myrtur í fyrra. Hans eina sök var að starfa sem blaðamaður. Margir kollegar hans, í Úkraínu sem og annarsstaðar, liggja í valnum fyrir sömu sakir.

Killing Pavel er ekki löng mynd, tæpar 50 mínútur. Ef allir þeir sem eytt hafa klukkustundum síðustu vikur við að undirbúa sig fyrir Evrósýngláp myndu gefa sér þessar 50 mínútur til að fræðast um ömurlegheit samtímans þá væri það jákvætt.

Það er erfitt að horfa á myndbönd af deyjandi börnum í Sýrlandi eða heimildarmyndir um fallið blaðafólk. En ef við gefum okkur tíma til að skilja hvað er virkilega í gangi þá hljótum við að búa til meiri samkennd innan með okkur. Ég trúi ekki öðru.

Ég held að það sé mikill misskilningur að fáfræði geri lífið auðveldara. Sérstaklega í dag, þegar enginn fær flúið flæði internetsins. Það er ekki lengur hægt að fela sig frá upplýsingum. Þess vegna sýnist mér vera skynsamlegra að meðtaka upplýsingarnar og læra hvað við getum raunverulega gert, hvert og eitt okkar, til að gera heiminn bærilegri.

[goodrhymester-blog]

Að halda brjálæðinu í skefjum

Eina leiðin til að fyrirtæki sem býr til flugskeyti getið verið sjálfbært er ef það er stríð í gangi frekar reglulega. Það er varla hægt að flækja það mikið meira. Það er enginn grunnur fyrir fyrirtæki, sem býr til flugskeyti og önnur stór vopn, til að virka ef það er ekkert stríð. Það hlýtur því að vera hægt að færa rök fyrir því að stríð er jákvætt fyrir hagsmuni slíks fyrirtækis. Ég sé allavega ekki mótrökin.

Raytheon er fyrirtæki sem á höfuðstöðvar sínar í Massachusetts fylki í Bandaríkjunum. Á heimasíðu fyrirtækisins má lesa þeirra sýn:

“Raytheon: Eitt alþjóðlegt teymi sem skapar traust, nýsköpun og lausnir sem gera heiminn öruggari.”

Ég færi mig frá tölvunni og lyklaborðinu, geng niður í eldhús og næ í klút. Ég sest svo aftur niður og þurrka hræsnina sem lekur niður meðfram tölvuskjánum. Á meðan klúturinn þrútnar og ég horfi á hundana mína leika þá undrast ég yfir því hvernig svona hræsni og ógeðheit geti lifað í svona fallegum heimi. Á sama tíma hugsa ég hvernig forseti Bandaríkjanna gaf þá skipun að senda þessar sprengjuflaugar til að hefna fyrir dauðu börnin sem hann vill ekki fá til Bandaríkjanna því hann er hræddur um að þau verði að hryðjuverkafólki sem sprengi hann.

Ef þetta er ekki næg hræsni þá skulum við bæta aðeins við. Markmið Raytheon með því að búa til eldflaugakerfi er, samkvæmt síðu þeirra, að veita hugarró.

Fortune birtu grein sem sýnir hvernig hlutabréf í Raytheon tóku kipp eftir þessa árás. “The Tomahawk missile used in the strike is made by Raytheon (rtn, +1.47%), whose stock opened 2.5% higher Friday, adding more than $1 billion to the defense contractor's market capitalization.”

Samkvæmt Democracy Now! fréttaveitunni þá á Donald Trump hlutabréf í Raytheon. Forseti Bandaríkjanna hagnaðist því fjárhagslega, þráðbeint, af því að senda fleiri sprengjur á Sýrland.

Stundum finnst mér eins og eini tilgangur lífsins sé að halda brjálæðinu í skefjum. Að hætta aldrei að berjast því þá fellur allt endanlega. Stöðugt. Ástand heimsins virðist vera eins og ófreskja sem vill eyðileggja allt líf og við vöknum öll í sameiningu, hvern dag, til þess eins að skiptast á að halda keðjunum læstum.

[goodrhymester-blog]

Krabbamein þekkir engin landamæri

Miðvikudagskvöldið 22. mars mun hópur Sýrlendinga sem komið hafa til landsins sem flóttafólk og af öðrum ástæðum, elda hefbundinn sýrlenskan heimilismat í höfuðstöðvum Krafts, félags ungs fólks sem greinst hefur með krabbamein og aðstandendur.

Kinan Kadoni, sem fer fyrir hópnum, segir hugmyndina á bak við verkefnið vera að gefa eitthvað til baka til íslensks samélags. ,,Íslenskt samfélag opnaði hjarta sitt fyrst og svo landið fyrir sýrlensku flóttafólki og við viljum gefa eitthvað til baka og styðja gott málefni,” segir Kinan.

Þegar Kinan settist niður með blaðafólki Student.is höfðu um 60 manns staðfest komu sína í kvöldverðinn en um 250 voru skráðir sem áhugasamir á Facebook síðu viðburðarins. Þegar blaðamaður lýsti hræðslu sinni við tilhugsunina að elda fyrir svona marga þá sagðist Kinan vanur því að elda fyrir stóran hóp fólks. ,,Í okkar menningu er það venjan. Að bjóða fjölskyldu og nágrönnum þýðir oft 20 manns eða fleiri. Það er alls ekki ógnvekjand,” segir Kinan.

Að hans sögn er fjölskyldan heilög og venja að stórfjölskylda og ættmenni búi nálægt hvort öðru. Hvað varðar innihaldsefni fyrir veisluna annað kvöld þá segir Kinan að Ísland hafi allt til alls bæði í íslenskum matvöruverslunum sem og í tyrknesku matvöruversluninni í Ármúla.

Kinan segir að þar sem krabbamein þekki engin landamæri og geri engan greinarmun á trú eða kynþáttum fólks hafi hópnum fundist það vel við hæfi að styðja við Kraft. Kinan segist hafa fundið fyrir mikilli gestrisni af hálfu Íslendinga og að það sé mikilvægt fyrir flóttafólk að finna fyrir því að þau séu velkomin. Það hvetji þau til að aðlagast samfélaginu og gefa til baka.

Hann nefnir í því samhengi þá sérstöku stund þegar forseti Íslands, Guðni Th. Jóhannesson, tók á móti flóttafólki á Bessastöðum á sama tíma og forseti Bandaríkjanna fór í aðgerðir sem hindruðu aðgang fólks inn í landið.

Hægt er að skrá sig í kvöldverðinn í gegnum Facebook síðu viðburðarins. Máltíðin kostar 2.500 krónur og bros fyrir fullorðna, en 1.000 krónur og bros fyrir börn. Kinan segir þó brosið vera mikilvægast og öllum sem mæta sé að sjálfsögðu frjálst að styrkja Kraft meira ef þeim svo sýnist.

Þessi grein birtist fyrst á síðu Stúdentafrétta og var skrifuð í samvinnu við Guðrúnu Erlingsdóttur.

[goodrhymester-blog]

Kvenmorð: nýtt orð, gamall veruleiki

Kvenmorð. Þetta orð er notað þegar kona er myrt fyrir það að vera kona. Refsileysi er algengt sem og fáfræðin. Er það að hluta til vegna aðgerðar- og þekkingarleysis stjórnvalda um heim allan.

Kvenmorð eru ekki viðurkennd sem sérstök tegund mannsmorða í mörgum löndum, jafnvel í löndum þar sem þau er mikill faraldur, eins og í mörgum löndum rómönsku Ameríku en nýlegar rannsóknir sýna einmitt að þetta ofbeldi hefur verið að færast í aukana í löndum eins og til dæmis Mexíkó, Argentínu og Paragvæ.

Dr. Freydís Freysteinsdóttir, dósent við Félagsvísindasvið HÍ, hefur unnið að rannsókn á tíðni kvenmorða á Íslandi. Hún er meðlimur í hinu alþjóðlega COST verkefni ásamt Halldóru Gunnarsdóttur, kynjafræðing hjá Mannréttindaskrifstofu Reykjavíkurborgar. Meðlimir þess verkefnis rannsaka hvernig kvenmorð eru skráð, ef þau eru skráð, sem og samfélagsleg og menningarleg áhrif og viðbrögð.

Tíðni ofbeldis í samböndum á Norðurlöndum er hærri en í mörgum löndum Evrópu en það ofbeldi leiðir í færri tilvikum til dauða. ,,Á Norðurlöndunum er tíðnin um það bil 0,7 – 1,0 á hverja 100.000 íbúa á ári, það er í Danmörku, Noregi og Svíþjóð. Það má kannski þakka öflugum velferðarkerfum að konur eru mögulega betur í stakk búnar til að fara úr ofbeldissamböndum heldur en víða annarsstaðar. Tíðnin er þó umtalsvert hærri í Finnlandi eða 2,3 á hverja 100.000 íbúa. Meðaltalið í Evrópu er 14,9. Hæst er hlutfallið í mið- og suður Ameríku, þar sem það er 68,5," en Freydís segir tölurnar byggja á United Nations Office on Drugs and Crime (2011).

Freydís kom inn í verkefnið í gegnum Rannís en sjálf hefur hún komið að fjölmörgum rannsóknum varðandi ofbeldi innan fjölskyldna á Íslandi. Hún segir vitneskju Íslendinga um kvenmorð ekki mikla. Það sé heldur ekki samhugur hjá sérfræðingum um hvaða orð skuli nota sem þýðingu á enska orðinu femicide.

Freydís hefur þó verið að vinna að rannsókn um kvenmorð á Íslandi síðustu þrjátíu árin og því er von á meiri innsýn inn í málið. Freydís sér um áfangann Ofbeldi og vanræksla í fjölskyldum sem kenndur er í Háskóla Íslands en hún segir forvarnir á fyrri stigum ofbeldis afar mikilvægar.

Freydís segist einnig hafa mikinn áhuga á að rannsaka kvenmorð á norðurslóðum eins og í Færeyjum, Grænlandi og Norður-Noregi. ,,Þar sem þessi lönd liggja öll mjög norðarlega á svipuðum slóðum finndist mér athyglisvert að rannsaka og bera saman kvenmorð í þessum löndum. Ekki síst þar sem menningarþættir eru nokkuð ólíkir meðal landanna. Færeyingar eru mun trúaðri en við og menning Inúíta á Grænlandi er mjög ólík okkar menningu, auk þess sem nokkuð sterk dönsk hefð hefur einnig mótast á Grænlandi og togstreita hefur verið milli Inúíta og Dana eftir að Danir yfirtóku Grænland. Kvenmorð virðast vera afar fátíð í Færeyjum og einnig fátíð hér á landi en hlutfall kvenmorða er aftur á móti mjög hátt á Grænlandi, sérstaklega miðað við höfðatölu en eru um 60.000 íbúar á Grænlandi."

Þessi grein birtist fyrst á vef Stúdentafrétta.

[goodrhymester-blog]

Taco er frá Mexíkó. Taco Bell er frá Bandaríkjunum.

Taco er hefbundinn réttur í Mexíkó. Blaðafólk mbl.is ákveður hins vegar að skrifa í einn stærsta vefmiðil landsins, og þannig hafa áhrif á sögubækurnar, að "mekka tacosins" sé skyndibitakeðjan Taco Bell í Las Vegas í Bandaríkjunum. Taco Bell var nú einu sinni stofnað af hvítum, amerískum karli. Þá hlýtur mekka þessa Mexíkóska réttar að vera í Las Vegas, ekki satt?

Er blaðafólk mbl.is þá með þessu ekki að hvítþvo upplýsingar? Ef við hugsum eitt andartak um allt það sem gerðist í menningu Mexíkó til þess að til yrði hin dásamlegi og ofurbragðgóði réttur taco þá er ótrúlega pirrandi að sjá blaðafólk skrifa að mekka réttarins sé í Las Vegas.

'Whitewashing', eða hvítþvottur, er það kallað í Hollywood þegar hvítt forrréttindafólk setur annað hvítt forréttindafólk í kvikmyndahlutverk persónu sem er af öðrum uppruna. Fólk í Hollywood trúir því nefnilega að áhorfendur eigi svo erfitt með að sjá aðra hörundsliti í aðalhlutverkum. Þó svo að persónan sem leikin er sé til dæmis frá Íran. Þannig er til dæmis til mynd um Prinsinn frá Persíu leikin af Jake Gyllenhaal.

Annað dæmi er Óþelló en árið 1965 var Lawrence Olivier gefið það hlutverk. Hann var því málaður í bak og fyrir til þess að líta út sem Mári, en Márar komu upprunalega frá Vestur- og Norður Afríku. Olivier lék þetta hlutverk tveimur árum eftir að Sidney Poitier fékk Óskarsverðlaun fyrir leik sinn í Lillies of the Field. Sem gerir málið einstaklega skömmustulegt.

Svo má deila um nafngiftir og hvort þær geti breytt raunveruleikanum. Mexíkói, sem ég er giftur, mun seint kalla matinn sem Taco Bell framleiðir tacos. Ef ég, á Íslandi, bý til skyndibitarétt sem er samloka með mysingi og harðfisk en kalla það taco, er það þá taco? Nei. Við getum málað hvítt fólk alveg eins og okkur sýnist og sett grænan lit í eitthvað sull og kallað það Guacamole en það breytir ekki raunveruleikanum. Vegna þess að bara taco er taco. Og Taco Bell er óhollur skyndibitamatur aðeins og eingöngu undir áhrifum frá Mexíkóskri matarmenningu.

Vinnum vinnuna okkar vel. Sýnum öðru fólki virðingu. Heimurinn er fallegur í öllum sínum litum.

[goodrhymester-blog]

Handbók þjóðernispopúlistans

Það er ekki ómögulegt að á Íslandi geti orðið til sterkir þjóðernispopúlistaflokkar ef mið er tekið af áhyggjum fræði-, blaða og stjórnmálafólks sem saman kom í Norræna Húsinu síðastliðinn föstudag til að ræða málið. Afrakstur tveggja ára rannsóknarvinnu um þjóðernishyggju og popúlisma á norðurlöndum var umræðuefnið þegar Eiríkur Bergmann kynnti nýútkomna bók sína, titlaða Hægri-popúlismi og þjóðernishyggja í norrænum stjórnmálum (e. Nordic Nationalism and Right-Wing Populist Politics). Eiríkur hefur til margra ára rannsakað þjóðernishyggju og popúlisma og hvernig það birtist í stjórnmálum en að eigin sögn sagðist hann hafa kannski rannsakað þessi efni of lengi. Hann gladdist einnig yfir veru Guðmundar Hálfdánarsonar, sagnfræðings, í salnum en skrif Guðmundar voru að sögn Eiríks mikill fjársjóður fyrir rannsóknarvinnu bókarinnar. Guðmundur var svo einn af þeim er tók þátt í umræðum eftir kynningu bókarinnar.

Frá gaddabeltum yfir í bindi

Bók Eiríks tekur á nýrri tegund af stjórnmálum sem hann kynntist fyrst sem námsmaður í Danmörku og vísar hann þar í hinn Danska Þjóðarflokk (d. Dansk Folkeparti) og fyrrum leiðtoga flokksins, Pia Kjærsgaard. Pia barðist sem leiðtogi gegn fjölmenningu og innflytjendum. Í bókinni fer Eiríkur yfir sögulega þróun áðurnefndra hugmyndastrauma og greinir þrjár meginbylgjur þegar þjóðernisflokkar rísa í Evrópu. Þessar umbreytingar og bylgjur verða til í kjölfarið á efnahagslegum krísum eða pólitískum áföllum. Eiríkur nefnir sem dæmi OPEC og olíukrísuna svokölluðu árið 1973. Í kjölfarið á þeim efnahagslegu áföllum sem Evrópa þurfti að þola í eftir þá krísu fóru að spretta upp stjórnmálaflokkar sem byggðu á einmitt þeim þjóðernishugmyndum sem brenndu álfuna svo illa í seinni heimsstyrjöld. Þegar Berlínarmúrinn féll komu fram öðruvísi hreyfingar sem Eiríkur kallar snoðinkollahreyfingar (e. skinheads) og nefnir hann sem dæmi um stjórnmálaflokk sem reis úr slíkum hreyfingum hinn austurríska frelsisflokk (þ. Freiheitliche Partei Österreichs). Svo í kjölfarið af efnahagskrísunni 2008 fór af stað ný bylgja sem var af öðrum toga en áður. Menn höfðu þá "lagt frá sér gaddabeltin og tekið upp bindi" eins og Eiríkur orðaði það í pontu. Á Norðurlöndum voru raddir þessara manna komnar af jaðrinum og yfir í meginstraumapólitík. Þó höfðu skilaboðin ekki breyst mikið. Einangrun, hræðsla og árásarhneigð var alltaf í sama mæli. Bara búningur mannanna breyttist.

Starfandi popúlistaflokkar í Evrópu

Eiríkur nefnir nokkur dæmi sem talin eru hér fyrir neðan um þjóðernishyggju- og popúlistaflokka sem upp hafa sprottið í kjölfarið af hinum ýmsu hreyfingum, áföllum og krísum. Þess má líka geta að margir af þessum öfgafullu, þjóðernishyggju, popúlista, trúarofstækisflokkum eru hluti Europe of Nations and Freedom sem er svo hluti af þingi Evrópusambandsins. Ótalfleiri stjórnmálaflokkar og hreyfingar eru starfandi um gjörvalla Evrópu og á wikipedia.org má finna ítarlegann lista. TIME skrifar að Anders Breivik er mögulega ekki einsdæmi heldur hluti af hugmyndafræði sem nú er ört að breiðast um Evrópu og í sömu grein má finna ágætis lista yfir öfga-hægri flokka Evrópu.

Front National - Frakkland (1972)

Progress Party - Danmörk (1972)

Progress Party - Noregi (1973)

Swiss People's Party - Sviss (1971)

British National Party - England (1982)

Jobbik - Pólland (2003)

Freedom Party - Austurríki (1956)

Law and Justice - Pólland (2001)

New Flemish Alliance - Belgía (2001)

The Danish People's Party - Danmörk (1995)

True Finns - Finnland (1995)

UKIP - England (1993)

Golden Dawn - Grikkland (1993)

Þjóðernispopúlismi fyrir byrjendur

Alla síðustu öld á Íslandi hefur stjórnmálamanneskja getað lýst sér sem þjóðernissinna án þess að uppi verði fótur og fit. Þetta er einhverskonar einsdæmi á Norðurlöndunum. Á Íslandi vantar stór hverfi þar sem hópar til dæmis múslímskra innflytjenda búa en það hefur oftar en ekki verið drifkraftur þjóðernissinnaðra flokka, að rífast gegn slíkum hópum fólks. Á Íslandi er hálf ómögulegt að búa til vandræði gegn slíkum hópi fólks sem hreinlega er ekki til "þó svo að sumir reyni" eins og Eiríkur orðaði það. Hvort slíkir stjórnmálaflokkar geti orðið til á Íslandi þá svaraði Eiríkur því með sögu af manni sem náði tali af honum og lýsti fyrir honum áhyggjum sínum af því að nú væri komin bók sem væri leiðarvísir um hvernig skal gera farsælann, þjóðernissinnaðann flokk.

En eru einhverjar forvarnir til staðar að mati Eiríks? Eiríkur svaraði blaðamanni student.is þannig að hans hlutverk væri í raun að greina ástandið og annarra að finna móteitur. Blaðamaður tók þau orð til sín enda eru hlutverkin jafn mismunandi og við erum mörg.

Hulda Þórisdóttir, félagssálfræðingur, talaði um hvernig óttinn virðist drífa áfram þessa flokka og hreyfingar. Óttinn við að missa það er við höfum, við það sem við þekkjum ekki og breytingar á því ástandi sem við erum vön. Hulda nefndi einnig rannsóknir sem segja að fólk sem sýnir líffræðilega sterk viðbrögð við ótta eru mun líklegri til að vera valdagjörn og þar með aðhyllast áðurnefnda flokka.

Bogi Ágústsson, fundarstjóri, lét svo þessi orð falla í lok fundarins en þau á tyrknesk blaðakona. Mega þessi orð lifa sem áminning um vandræðin sem geta skapast bæði hér á hinu örugga Íslandi, sem og annarsstaðar, ef hræðsla, hatur og óöryggi heldur áfram að vera drifkraftur fólks í valdastöðum:

"Það eru ekki nema örfá ár síðan Tyrkland var venjulegt, vestrænt samfélag þar sem réttindi kvenna voru meiri en nokkursstaðar annarsstaðar í hinum múslímska heimi og ekki sjáanlega aðskiljanleg frá mörgum Evrópulöndum. Nú er Tyrkland einræðisríki, þar sem ekki ríkir prentfrelsi eða málfrelsi. Hvað hafði gerst, ég veit það ekki - en það gerðist hratt."

Margt hefur verið skrifað um pólitískar gjörðir í kjölfar áfalla og ber að nefna bók Naomi Klein, The Shock Doctrine, en í þeirri bók lýsir Klein hvernig stjórnvöld um heim allann hafa nýtt sér þjóðaráföll, krísur og náttúruhamfarir til að koma í gegn aðgerðum sem þeim hagnast. Eins og segir á heimasíðu bókarinnar þá eru upplýsingar vopn gegn áföllum og fáfræði. Því skulum við vopna okkur.

(Þessi grein birtist fyrst á student.is.)

[goodrhymester-blog]

Musical horizons of 2016

In the midst of great conflict, corruption and terror it is a sparkle of positivity that many musicians saw it to be necessary to release albums that share a message, that tackle those issues and that are without doubt relevant and caring. Different as opposed to indifferent. I believe that any artist should use their knowledge, creativity and voice to make this world a little bit more bearable, beautiful and sensible. I must ask myself when listening to music: “what is the point of this?”. By doing so I often get disappointed after first having found affinity for the music but then realizing that the lyrics are not about anything at all. Some musicians claim to make music that is non political and that is fine. At least they are aware of it. But in the birth of possibly a third world war, with a flow of refugees that nations can’t help with or control, with human trafficking blossoming and with corruption being stronger than ever I must state that we all must come together to try to make changes happen in this world. Musicians and other artists that have a voice are by no means excluded from that responsibility.

Nonetheless, nothing is perfect and everything is frail. Some music is simply so moving that I can not but let it slide that the lyrics are not tackling the great conflicts of our time. My favorite music of this recently passed year is therefore as follows below.

Sect - SECT

This self-released album is perfect. Its 10 songs have an immense amount of energy, perfectly designed to be at average 1 and a half minute long. My father once taught me, while teaching me the art of rhyming the Icelandic way, that it is often more of a challenge to project a lot in very little; to say all you want in a very short rhyme. SECT have mastered this. Before you know it they have blasted your auditory system with riffs, choruses, melodies, solos and relevant lyrics that put most others to shame. Their songs are like a perfect film - all of a sudden it finished and you feel like it just started. Each song on this album slaps you in the face like the wake up call you need to get through the day in this apocalyptic looking world. To anyone who is familiar with Chris Colohan and his previous work in bands such as Cursed then it should neither come as no surprise that this super-group debut is as relevant, raw and angry as they come. No song here is irrelevant. Just look (and listen) at this 38 second example here below:

‘Fend’ (SECT, 2016) Scapegoat // run for your life these liberators wish you nothing but genocide homelands // blown apart sacrificed as pawns in a pissing match of lesser gods run for cover // from the perfect storm choose the mob or the fucking gun worldwide front lines // refuge? white lies all sides radicalized SECT is a shining example of artists who are aware of their responsibility and who use their talent for the betterment of this sick world.

Demo 2016 - TRUST ISSUES

Trust Issues is a young band who I can’t wait to see develop further. They claim to be pissed off hardcore from Portland and it sounds very, extremely pissed off indeed. This album has a unique voice and a couple of masterful, heavy riffs. More than that, each song is either completely political (covering Trump and his stupid wall) or beautifully personal (tackling social issues such as abuse). These are young people that understand how much their voice can be worth and it will be exciting to hear more from them in the future.

Kush Zombies - QELD

This rap group hails from Bristol, England. Their info page on Bandcamp states their mission: Peace, love and violent social upheaval. That sounds like a group carrying a message in their bag. Check out their lyrics about nationalism in their home country:

Excerpt from ‘Nationalism’ (Kush Zombies, 2016)

“That Bait Britain's got a lot of Greatness to prove

Cos all we gave to the world? The taste of our boot

Free market systems and slavery too 

So fuck a sword to their throats when a razor will do 

With a will to cut deeper than David will do, oh 

When you sway from the noose, son I'll pay for the view 

Pro-choice cos cunts like you should be scraped from the womb 

And fuck our so-called 'boys', I ain't rating the troops 

No explanation is due, Abu Ghraib should be proof 

These dictators are trained to rape and abuse 

So fuck your target market, I target markets aim and I shoot 

These bars are Marxist with only chains left to lose“

Uncommon Knowledge - K.A.A.N.

By name only, K.A.A.N. is already making a statement. ‘Knowledge Above All Nonsense’ is a path we can all take. In these times of corrupt media facts become more and more pivotal. It is nothing but refreshing to listen to intelligent rap among the vast sea of uninspiring, sexist and pointless rap. Sometimes it seems rappers can only rap slow if they mean to say something intelligent or or say nonsense if they just mean to sound fast. K.A.A.N. does both as well as managing to make it clear what he is saying. Because it is a tired trade to hear a rapper brag about his lyrical guns and flows while actually saying nothing else.

Comfort in Nothing - Spurn

This album is an nihilistic, devastating piece of work. It is clear that there is not much hope for mankind if one judges by the lyrics. This is politically driven. Motivated by anger that seems to stem from the corrupt system we all live in and by. Although some of the lyrics are a bit 'fight violence with violence' type I not but let it slide. There is anger channeled here that I can relate to. It is hard to not be angry in a shit world like this and what Spurn do is be honest about it. Climate change, police brutality, religious fanatics, indifference, refugees. This is what this album is about.

Refugees (Comfort in Nothing, 2016)

Leave the rubble with the ones who made it

you can't compare your life to theirs

where's your empathy?

if you left your sheltered lives for just one night then you would know

the definition of privileged

you dare to judge? tell them how it is

or what you would do in their shoes

the definition of privileged

redneck scum

Leave the rubble with the ones that made it

If I was you,

I would be just like you

I would be a refugee

we would all be refugees

You’re Lucky God, That I Can’t Reach You - Down I Go

To be clear, this choice for one of my favorite albums of 2016 is a completely biased one. Down I Go has been one of my favorite bands for quite some time now. After having been dispersed geographically and inactive for some years they received my invitation to come to the isolated highlands of Iceland to record a new album. There, on an old farm, I operated an artist residency alongside my wife, and it is the place where this amazing album was made. Only a handful of bands have a sound, song structures and the type of creativity that completely and utterly sets them apart from anything else out there. Down I Go is one of those bands. They have managed to create their own music which is a comically beautiful and aggressive blend of brass infused hardcore and with this album they mastered their trade. Music does not come more fun nor interesting than this.

Cashmere - Swet Shop Boys

This album is a mesmerizing blend of sounds. Steady beats and intriguing lyrics describing the band members’ personal experiences with racism, airport security, harassment and more. This is fascinating, different and innovative rap music.

[goodrhymester-blog]

Activism and Journalism

Last 7th of December, Dr. Aziz Choudry, professor at McGill University in Montreal, visited the city of Reykjavík in Iceland to give a talk on activism and new ways of learning from it. Dr. Choudry has researched social movements and knowledge production and written several books on such matters, one of which is entitled ‘Learning Activism: The intellectual life of contemporary social movements‘ (University of Toronto Press, 2015).

Dr. Choudry was invited on behalf of The Reykjavík Academy, an independent research center to share his research with the islanders. Dr. Choudry mentioned the obvious connection he felt to Iceland for he once lived in New Zealand where he was involved in activism directed at Rio Tinto (Rio Tinto daugther companies operate much debated aluminum factories in Iceland). Dr. Choudry gave an insight into the knowledge production that happens within activism, within the organizational process of protests and when people simply gather, whether that is to make signs or just to talk over a cup of coffee. This is an underestimated way to learn new knowledge in Dr. Choudry’s opinion.

Fairness in the workplace for immigrants

Dr. Choudry also spoke of his research of work related issues for immigrants. He sits on the board of the Immigrant Workers Center which “defends the rights of immigrants in their workplaces and fights for dignity, respect and justice”. Dr. Choudry described the togetherness that had grown through the center as more and more people understand that they are not alone in their struggle. There is a great deal of information to be learned through listening to the stories that people have to share. Many immigrant workers are battling so called temp agencies which is something people in Iceland are familiar with as well. Hallfríður Þórarinsdóttir, chair of CIRRA, (Center for Immigration Research Reykjavik Academy) pointed out the Icelandic name at that point in the lecture because as of December 2016 there are 21 temp agencies in Iceland which is most likely yet another world record for Icelanders (we hold several world records per capita). Many immigrant workers in Iceland have their rights stepped on and mistreated in the workplace and in relation to them coming here for work.

On journalism, activism and the connection between them.

The role of the journalist, many would argue, is to serve as a watchdog over the powers in charge, to be the voice of the voiceless and to be aware of possible abuse of authority and to share that abuse with the public. The same people might argue that a journalist must also be objective. Can one be a journalist and an activist at the same time then?

“There are so many people tat have challenged objectivity. Objectivity and neutrality are often ideological claims, when you look at the basis of those claims they themselves aren’t so objective and neutral. I think there are many good examples of critical, engaged investigative journalism that have been enormously important in terms of trying to break open some of the secrecy that often shrouds, whether it is government or business, exploitation of ordinary people.”

Dr. Choudry went on saying that there was a great deal of citizen and social journalism going on today through independent blogs, podcasts and other web pages. He also mentioned student journalism as something that often acquires different sources and news from the mainstream media. A longer version of Dr. Choudry’s answer can be heard below.

I asked three journalists, currently working from Iceland, the same question. They are Þórður Snær Júlíusson, journalist/founder at independent online media Kjarninn, Paul Fontain, journalist at Reykjavík Grapevine and Kristinn Hrafnsson, investigative journalist and Wikipedia spokesperson. All three journalists answered that it is quite possible to play both roles at the same time. Þórður answered that one must find a balance between their own opinions and the subject matter and leave their opinions behind when creating the material. Maybe it is the longer time of journalistic endeavors and more experience that makes Kristinn Hrafnsson go straight for the jugular for he states that journalism and activism ought to go together:

“Before anyone gasps, one thing must be made clear; with this I am mostly referring to activism where one fights for the holiest of values. Let’s take the freedom of speech for example: a journalist who participates actively in the fight for that value is performing a holy duty. The same can be said for the protection of whistle blowers and in fact all fights for increased transparency and freedom of information. All battles for human rights (let’s say according to the Universal Declaration of Human Rights of the United Nations) of course go hand in hand with journalism. I want to see journalists as active fighters for the values that stand without a doubt high above other discussions: equality, freedom and brotherhood. I am sick and tired of journalists pleading their misunderstanding of objectivity as an excuse for their cowardly, no good ways of working.”

[goodrhymester-blog]

Tölum saman

7. desember síðastliðinn var haldið málþing í Háskóla Íslands þar sem fræðifólk og gestir ræddu eftirmála þess að Trump sé nú verðandi forseti Bandaríkja Norður Ameríku og að Bretar séu á leið úr Evrópusambandinu. Málþingið, sem titlað var 'Trump og Brexit: stjórnmál eftirsannleikans', var skipað afar áhugaverðum þáttakendum; sagn- og stjórnmálafræðingum sem og félagssálfræðingi.

Silja Bára Ómarsdóttir, stjórnmálafræðingur, fór stuttlega í gegn um ástæður þess hvers vegna Trump hefði náð kjöri í Bandaríkjunum. Hún sagði Hillary Clinton hafa vaðið mikið í Trump í staðinn fyrir að hamra á eigin gildum og verðleikum og Trump braut allar hefðir í kosningabaráttunni. Silja kom inn á áhugavert atriði sem kallast voter suppression. Það gengur út á að hamla kjörsókn ákveðinna hópa. Með auglýsingum og öðrum áróðri reyna frambjóðendur að fá stuðningsmenn andstæðings kjósa ekki. Trump tók þessar hugmyndir á annað stig. Hann notaði samfélagsmiðla mikið og bjó til það er Silja kallaði dark posts. Hann hlóð upp efni sem gerði lítið úr Hillary í augum sérstakra hópa; kvenna, hvítra ídelista, afrísk-amerískra. Þetta gengur einu skrefi lengra en voter suppression og getur kallast voter demoralization.

Eftirsannleikurinn

Jóhanna Jónsdóttir, doktor frá Cambridge í Englandi, lýsti svo aðeins sinni upplifun af Brexit málinu á Bretlandseyjum en hún hefur lengi búið í Englandi. Staðreyndirnar sem hún sýndi voru skýrar: fólk með hærri menntun, með hærri tekjur, með gilt vegabréf sem og ungt fólk, þessir hópar fólks vildu allir vera á fram innan ESB. Það var eldra fólk sem kaus að fara úr ESB enda var eitt af slagorðum Brexit sinna To Take Back Control sem var vísun í gamla tíma í Englandi. Segja má að svipur sé með slagorðum Brexit og Trump (Let's Make America Great Again).

Nú þegar hefur þessi svokallaði eftirsannleikur komið í ljós í máli Brexit. Í raun eins snemma og daginn eftir kosningar þá þurftu Brexit leiðtogar að útskýra að þeir gætu nú ekki sett 350 milljónir punda í heilbrigðiskerfið eins og þeir lofuðu (upphæðin sem Bretland borgar til ESB). Margt á eftir að koma í ljós með eftirsannleika Trump en strax í dag er Trump að fylla sitt ráðuneyti og sína stjórn með fólki sem bókstaflega býr í þeirri mýri sem hann lofaði að útrýma.

Jóhanna nefndi hversu mikið Brexit sinnar keyrðu áfram á tilfinningum í stað staðreynda. Fólk vildi koma upp landamæraeftirliti sem þó var til staðar vegna Schengen. Fólk talaði um bótatúrisma, þ.e. þegar fólk kemur erlendis frá til Englands að þiggja bætur. Kannanir hafa hinsvegar sýnt í gríð og erg að innflytjendur eru ólíklegri en Bretar til að þiggja bætur. Svona gekk herferð Brexit sinna áfram á engu nema rasisma og vanþekkingu að mati Jóhönnu. Jóhanna sýndi brot úr tölvupóstasamskiptum við vinkonu sína frá Bretlandseyjum sem gaf hugmynd um þá hræðslu sem drífur áfram þessar baráttur: “Nothing would convince me to vote to stay in Europe. Turkey will be in EU in the next 5 years and that means 75 million muslims could be heading our way.”

Of mikil neikvæðni og hræðsluáróður

Það sem bæði Jóhanna og Silja nefndu var að það var of mikil neikvæðni og hræðsluáróður í kosningabaráttunum tveimur og það af hálfa allra aðila; Trump, Clinton, Brexit- og aðildarsinna. Engin er saklaus í því máli. Það er þörf á meiri jákvæðni í umræðunni í samfélaginu. Það er þörf á því að hætta að segja fólki að kjósa eitthvað vegna þess að ef þau gera það ekki þá hrynur allt. Frekar má benda á allt það sem betra getur orðið.

Guðmundur Hálfdánarson, sagnfræðingur, bætti svo góðum orðum inn í umræðuna, fylltum þolinmæði og umhyggjusemi. Hann sagði okkur mannfólkið eiga of auðvelt með að vera á móti skoðunum annarra. Ein manneskja gjörsamlega skilur ekki að önnur manneskja kjósi Trump og öfugt. Hann sagði það augljóst að Trump var kosinn vegna þess að kjörseðillinn er vopn hinna veikrödduðu og að lýðræðinu standa ógn af því að hópar geti ekki talað saman. Við sem styðjum ekki Trump gerðum þó þau mistök að hlusta ekki á þau er búa við aðrar skoðanir. Vandamálið er að þessir tveir hópar tala ekki saman. Við og þau. Ég og þú. Aldrei allir saman.

Ekkert gott getur orðið til við skiptingu fólks í hópa. Við erum öll eins þegar öllu er á botninn hvolft. Tölum saman.

Þessi grein birtist fyrst á student.is.

[goodrhymester-blog]

Lært í gegnum aktívisma

Reykjavíkur Akademían stóð fyrir viðburði á dögunum þegar Dr. Aziz Choudry hélt fyrirlestur í Þjóðminjasafni Íslands. Dr. Choudry rannsakar félagshreyfingar og þekkingarframleiðslu. Hann talaði um skipulagningu hreyfinga, um aktívisma og öðruvísi tegund lærdóms sem verður til yfir kaffi. Blaðamaður student.is ræddi við Dr. Choudry eftir fyrirlesturinn og spurði hann álits á tengingu aktivísma og blaðamennsku.

Í fyrirlestri sínum í síðustu viku í Þjóðminjasafni Íslands talaði Dr. Choudry um mikilvægi þess að læra nýja þekkingu í gegnum aktívisma og félagshreyfingar (e. social movements). Hann fór yfir rannsóknir sínar á aktívisma, samfélagsbreytingum, hreyfingum og þekkingarframleiðslu (e. knowledge production). Sjálfur hefur Choudry tekið þátt í ýmis konar baráttu en hann bjó lengi í Nýja Sjálandi og var þar hluti af aktivístahóp sem rannsakaði meðal annars stórfyrirtækið Rio Tinto. Hann nefndi það sem dæmi um hvernig hnattrænt kerfi kapítalismans tengir lönd eins og Ísland og Nýja Sjáland þótt þau séu hvort sínum megin á hnettinum.

Að skilja aktívisma

Choudry hafði með sér nokkur eintök af einu af mörgum ritverkum sínum sem er titlað Learning Activism: The intellectual life of contemporary social movements (University of Toronto Press, 2015). Í fyrirlestri sínum sem og í bókinni talar Choudry um hvernig megi skilja félags- og andspyrnuhreyfingar betur með því að taka þátt í lærdómnum, þekkingunni og myndun kenninga sem allt verður til í grasrótinni og skipulagningunni. Hann talaði um nýfrjálshyggju og vitnaði í kollega sinn í Toronto á meðan hann las upp úr bók sinni:

"Nýfrjálshyggja var meira en bara röð af stefnumótunum dælt að ofan. Nýfrjálshyggjuhugtakið innihélt einnig umbreytingar á frumeindastigi hversdagslífsins; skynjun á sjálfinu, leiðir til að tengjast öðrum og skipulagning samfélaga voru öll endurbyggð. Hér voru mikilvæg félags- og menningarleg vinnubrögð sem veðruðu upp allar gerðir af verkalýðsstéttarhreyfingum, andspyrnurýmum og samstöðu."

Choudry talaði um hvernig samfélagslegar hreyfingar, aktívismi og barátta getur framleitt þekkingu og verið önnur leið til að læra nýjar upplýsingar. Þessi tegund af lærdóm gerist í félagslegu umhverfi; stundum veit fólk ekki að það sé að læra. Þetta er tilviljanakenndur lærdómur sem verður til í aktívismanum í gegnum fundi, skipulagningu og samtöl yfir kaffi. Þessi óformlega leið til að öðlast nýja þekkingu er oft lítils metin.

Innflytjendur og atvinnumál

Choudry talaði um rannsóknir sínar tengdar atvinnumálum innflytjenda en hann situr í stjórn miðstöðvar sem berst fyrir réttindum innflytjenda á vinnumarkaðinum í Kanada. Mikil samstaða hefur myndast í gegnum þessa miðstöð, að sögn Choudry, eftir að fólk lærði að einhversstaðar var staður og fólk sem hægt var að leita til. Fyrir Choudry sem fræði- og rannsóknarmann þá var líka mikil þekking sem skapaðist í gegnum sögurnar sem verkafólkið sagði. Fólk sá að aðrir voru að kljást við sömu vandamál. Choudry nefndi starfsmannaleigur (e. temp agencies) í þessu samhengi og verkafólk sem hafði í miklum útistöðum við slík fyrirtæki. Starfsmannaleigur á Íslandi hafa einnig legið undir gagnrýni og eru sumir sem telja að verkafólk sem kemur hingað í stuttan tíma í gegnum slíkt fyrirtæki hafa oft þurft að þola skert réttindi og bág kjör. Í dag eru samkvæmt Vinnumálastofnun 21 starfsmannaleiga skráð á Íslandi.

Blaðamennska og aktívismi

Hlutverk blaðafólks, meðal annars, er að mati hinna ýmsu siðareglna og fræðifólks að vera rödd almennings, tjá þeirra skoðanir, vera varðhundar yfir valdhöfum og gæta að misnotkun valds. Á sama tíma er mikilvægt að huga að hlutlægni í blaðamennsku. Blaðamaður student.is spurði því Dr. Choudry hvort, í hans huga, væri hægt að vera blaðamaður og aktívisti á sama tíma. Choudry svaraði því játandi.

“Margir eru það. En þetta er líka spurning um hlutlægni. Það eru margir sem hafa skorað hlutlægni á hólm. En hlutlægni og hlutleysi eru oft hugmyndafræðilegar kröfur og þegar maður horfir á grunn þessara krafna þá sér maður að þær eru ekki hlutlægar eða hlutlausar í sjálfu sér. Og það eru til ófá, góð dæmi um gagnrýna rannsóknarblaðamennsku sem hefur verið gífurlega mikilvæg í að brjóta upp leyndina sem sem oft hylur ríkisstjórnir og valdhafa. Þegar við tölum um að við séum að fást við rannsóknir á aktívisma þá erum við opin um okkar afstöðu. Kannski væri gott að sjá meira af þannig heiðarleika frá fólki sem er ekki sammála okkar hugmyndum; frá þeim sem segja “en þið eruð ekki hlutlæg og ekki hlutlaus” og “skoðum hverjir styrkja ykkar rannsóknir”.

Dr. Choudry sagði að það væri mikið af samfélagsblaðamennsku til í heiminum í dag. Ótal blogg, hljóðvörp og vefsíður sem sýna merkilegt frumkvæði. Kannski þar sem blaðamaður student.is er einmitt blaðamennskunemi þá nefndi Choudry í lokin nemablaðamennsku (e. student journalism) og hvernig hún hefur haft mikil áhrif í mörgum löndum. Slík blaðamennska hefur oft á tíðum gert fréttum og efni skil sem annars er ekki fjallað um í vinsælu fjölmiðlunum (e. mainstream media).

Hér fyrir neðan má heyra hluta úr svari Dr. Choudry.

Álit þriggja blaðamanna

Blaðamaður student.is hafði samband við þrjá starfandi blaðamenn á Íslandi og fékk þeirra álit inn í umræðuna. Þessir þrír blaðamenn eru Þórður Snær, ritstjóri Kjarnans, Kristinn Hrafnsson, rannsóknarblaðamaður og talsmaður Wikileaks og Paul Fontaine, blaðamaður hjá Reykjavík Grapevine. Allir svöruðu þeir því játandi hvort hægt væri að vera blaðamaður og aktívisti á sama tíma. Blaðafólk getur þurft að greina á milli eigin skoðana og efni greinarinnar og gæta hlutleysis og að sögn Þórðs Snæs þarf blaðafólk "að skilja skoðanir sínar eftir þegar efni er unnið". Kristinn tók hinsvegar sterkara til orða en hans álit er að blaðamennska og aktívismi eigi að fara saman:

"Áður en menn taka andköf er rétt að skilyrða nokkuð; þannig vísa ég allra helst til aktivisma þar sem barist er fyrir allra helgustu grunngildum. Tökum tjáningarfrelsið sem dæmi: sá blaðamaður sem tekur virkan þátt í baráttu fyrir því er að sinna helgum skyldum. Sama má segja um baráttu fyrir vernd uppljóstrara og í reynd allri baráttu fyrir auknu gagnsæi og upplýsingafrelsi. Öll barátta fyrir mannréttindum (við skulum segja t.d. í skilningi Mannréttindayfirlýsingar Sameinuðu Þjóðanna) er vitaskuld samþýðanleg blaðamennsku. Ég vil sjá blaðamenn sem virka baráttumenn fyrir gildum sem eru óumdeilt æðri öllu þrasi; jafnrétti, frelsi og bræðralagi. Ég er hundleiður á blaðamönnum sem lufsast áfram í starfi og bera fyrir sig rangskilning á hlutlægnishugtakinu sem afsökun fyrir deigtittlingslegan landeyðuhátt."

(Þessi grein birtist fyrst á student.is.)

[goodrhymester-blog]

Hvað vitum við um stríð og frið?

Ekki fyrir viðkvæma – sögur frá Sýrlandi

Í dag fer fram hádegisfundur í Þjóðminjasafni Íslands titlaður Stríðið í Sýrlandi (The War in Syria). Fundurinn er á vegum HÖFÐA Friðarseturs og mun Khattab al Mohammed frá Sýrlandi segja frá reynslu sinni í gegnum mál og myndir en hann flúði Sýrland árið 2012 og kom til Íslands í janúar 2016. Í tilefni þess hafði Student.is samband við HÖFÐA Friðarsetur til að fræðast meira um verkefnin sem setrið vinnur að en þetta þverfaglega samstarfsverkefni Háskóla Íslands og Reykjavíkurborgar tók til starfa 7. október síðastliðinn.

Hvað er friðarsetur?

Auður Örlygsdóttir er verkefnastjóri hjá Alþjóðamálastofnun Háskóla Íslands en stofnunin sér meðal annars um verkefni er heyra undir HÖFÐA Friðarsetur. Ætlun verkefnisins er að stuðla að friði, skapa umræðu og miðla til almennings fræðslu og menningu um frið. Þó eyríkið Ísland sé afskekkt og landfræðilega lokað af frá hinum stóra heimi þá gera kannski flestir Íslendingar, að einhverju leyti, sér grein fyrir hinu hrikalega ástandi sem víða ræður ríkjum erlendis. Samkvæmt skýrslu Global Peace Index verkefnisins sem kom út á þessu ári er Ísland talið vera öruggasta land á jörðinni. En hvað getur slíkt þjóðríki gert til að stuðla að friði á heimsvísu? Ef við þekkjum aðeins frið sem þekkist ekki annarsstaðar og kunnum engin skil á stríði, höfum við þá einhverju við að bæta inn í umræðuna?

Hvað getum við á litla Íslandi gert?

Auður telur að íslensk þjóð geti sannarlega lagt sitt af mörkum og haft áhrif. “Umræða skiptir alltaf miklu máli, ekki einungis í alþjóðlegu samhengi heldur einnig fyrir það samfélag sem við viljum byggja hér á landi. Ísland getur einnig lagt sitt af mörkum, landið getur verið vettvangur fyrir umræðu og stuðlað að samskiptum og samtali milli ríkja, deiluaðila.”

Auður nefnir Reykjavíkurborg í þessu sambandi, hvernig borgin hafi haft mannréttindi að leiðarljósi. “Mannréttindi skipta gríðarlegu máli í umræðu um frið. Það skiptir máli að virða réttindi allra því mismunun stuðlar að ósætti og getur kynnt undir átökum. Lög mynda þar mikilvægan grunn en það eru ekki síður viðhorf okkar, viðhorf samfélagsins sem skipta sköpum í þessu samhengi. Viðhorf sem byggja fremur á ótta en skilningi, á hræðslu fremur en réttum upplýsingum, geta verið afar skaðleg og ýtt undir átök. Þar er Ísland engin undantekning. Við erum alveg jafn ginkeypt og önnur lönd fyrir lýðskrumi og popúlisma og verðum að vera meðvituð um hvert við viljum stefna. Í almennri umræðu í dag eimir enn af einsleitri söguskoðun þar sem einfölduð mynd er dregin upp af glæstri fortíð Íslands og íslensk menning máluð sem höggmynd, óbreytt í öll þessi ár. Reyndin er þó önnur, sagan er full af mótsögnum og menningin er fljótandi og síbreytileg. Mörkin eru óljós. Það skiptir hins vegar máli að halda mótsögnunum á lofti og þeim fjölbreytileika sem finna má í menningunni. Með því að gera það eigum við auðveldara með að sjá að samfélagið er ekki tvískipt. Það skiptist ekki í “við” og “hinir” heldur er það samansafn fjölda einstaklinga sem allir hafa ólíkan bakgrunn en eiga meira sameiginlegt en virðist í fyrstu.”

Sumarnámskeið fyrir börn og meistaranám fyrir fullorðna

Þótt hugmyndin að einhverskonar friðarstofnun í Reykjavík hafi fyrst verið viðruð í borgarstjóratíð Vilhjálms Þ. Vilhjálmssonar þá komst fyrst almennilegur skriður á verkefnið meðan Jón Gnarr var borgarstjóri. Þann 7. janúar 2015 skrifuðu svo Dagur B. Eggertsson, borgarstjóri Reykjavíkurborgar, og Kristín Ingólfsdóttir, þáverandi rektor Háskóla Íslands, undir samstarfssamning. Síðan þá hafa ótal margir lagt hönd á plóg en þar hafa fremstar í flokki farið Silja Bára Ómarsdóttir, aðjúnkt við Stjórnmálafræðideild Háskóla Íslands, og Pia Hansson, forstöðumaður Alþjóðamálastofnunar Háskóla Íslands. Ljóst er að þetta er mikið samstarfsverkefni og hefði í raun ómögulega geti tekist án þess að stofnanir og einstaklingar ynnu saman. Í dag heyra verkefni setursins undir Alþjóðamálastofnun og Auður segir verkefnin framundan margbreytileg og spennandi. Sem dæmi um vitundarvakningu nefnir hún aðgerðaáætlun gegn hatursorðræðu í Reykjavík. Sumarið 2017 mun svo fara fram sumarnámskeið fyrir 10-12 ára börn af ólíkum uppruna og markmið þess verkefnis er að sögn Auðar að “að skapa grundvöll fyrir börnin til að kynnast og fræðast um mannréttindi og frið í skapandi umhverfi”. Fyrir þá eldri er svo á teikniborðinu meistaranám í átaka- og friðarfræðum við Háskóla Íslands og mun það nám efla rannsóknir á sviðinu.

Ban Ki-moon biður þjóðhöfðingja að fylgja hugarfari Reykjavíkur

Höfði Friðarsetur hélt málþing þann 8. október síðastliðinn til að minnast 30 ára afmælis leiðtogafundarins í Höfða. Ban Ki-moon, aðalframkvæmdastjóri Sameinuðu þjóðanna, var einn þeirra sem ferðaðist til Íslands til að tala um frið á málþinginu. Hans skilaboð voru skýr: “My message to the world leaders. Let us follow the spirit of Reykjavík”. Auður segir að skilaboð Ban Ki-moon endurspegli hugmyndir Höfða Friðarseturs um hvernig Reykjavík geti verið vettvangur samtals.

“Þrátt fyrir að deila megi um mikilvægi leiðtogafundarins í Reykjavík, sem virtist ekki hafa skilað miklu í fyrstu, er ljóst þegar frá líður að árangurinn var meiri en vonir stóðu til. Hugmyndin um kjarnorkuvopnalausan heim varð um tíma aðeins áþreifanlegri en áður. Í Reykjavík gafst leiðtogunum færi á að nálgast efnið á annan hátt, hægt var að tala um vinnufund í stað leiðtogafundar, og með því að funda í lítilli höfuðborg herlauss smáríkis skapaðist kannski sú nánd sem nauðsynleg var til þess að þoka málum áfram.”

Forseti, utanríkisráðherra, borgarstjóri og lögreglustjóri ræða frið.

Þann 7. október síðastliðinn var mikil hátíð haldin í Háskóla Íslands þar sem fólk kom saman við opnun Höfða Friðarseturs til að ræða um frið og hvað við getum öll gert til að stuðla að friði. Það voru engar smá kanónur sem gerðu sér leið í háskólann til að deila af reynslu sinni og til að taka þátt í viðburðinum. Nýkjörinn forseti Íslendinga, Guðni Th. Jóhannesson, opnaði viðburðinn með ávarpi en því næst tóku til máls aðalræðumenn. Þau voru Steve Killelea, stofnandi Institute for Economics and Peace og höfundur Global Peace Index verkefnisins, og Annika Bergman Rosamond, dósent í stjórnmálafræði við Háskólann í Lundi. Margir fleiri tóku til máls yfir daginn, eins og til að mynda borgastjóri Reykjavíkur, ríkislögreglustjóri og utanríkisráðherra og merkilegt var hversu margt fólk, stútfullt af reynslu og þekkingu, kom saman á einum degi til þess að tala um frið.

Þessi opnunarhátíð og málþing þess stóð yfir í aðeins nokkra klukkutíma og blaðamanni Student.is þótti áhugavert að sjá hversu fámennt var í hátíðarsal háskólans. Því ber að spyrja hvort Íslendingar þjáist af skeytingarleysi á hæsta stigi? Auður segir að svo sé ekki endilega. “Ég held að það sé auðvelt að fyllast vonleysi og að gleyma sér í eigin veruleika og daglegu amstri. Kannski er ég svona bjartsýn en ég held að flestir vilji leggja sitt af mörkum, vilji sjá breyttan heim. Það er enginn sem óskar sér stríðs. Flesta skortir samt kannski tenginguna og þegar kemur að því að hafa áhrif á kerfið, að nýta réttinn til þess að segja sína skoðun, þá eru það yfirleitt málefni sem standa nær sem ráða úrslitum. Þegar kemur að því að kjósa fulltrúa til valda hugsar fólk síður til þess hvort viðkomandi valdhafar séu líklegir til þess að beita sér fyrir friði á alþjóðavettvangi, fókusinn er á nærsamfélagið og áþreifanlegar breytingar til skemmri tíma.

Hvernig má fylgjast með umræðunni?

Auður segir friðasetrið vera með mörg áhugaverð verkefni framundan þar sem ungir sem aldnir geti tekið þátt í samtalinu. “Friðarsetrið er með vefsíðu, fridarsetur.is, og svo erum við líka á Facebook og Twitter. Við komum til með að standa fyrir opnum viðburðum og ráðstefnum þar sem öllum gefst tækifæri á að koma og tjá sig, spyrja krefjandi spurninga og taka þátt í umræðunni. Næsti opni fundur er á dagskrá hjá okkur næstkomandi miðvikudag, 2. nóvember kl. 12:00 – 13:00 í fyrirlestrarsal Þjóðminjasafns Íslands. Þá mun Khattab al Mohammad, sýrlenskur flóttamaður, segja okkur frá Sýrlandi, sögunni, fjölbreytileikanum og menningunni og veita okkur innsýn inn í ástandið í landinu og ræða um hörmulegar afleiðingar stríðsins.”

Líkurnar á að fæðast á Íslandi eru 1 á móti 7 milljörðum. Það er yfirþyrmandi mikið happ að fæðast hér og því má færa rök fyrir því að það sé skylda okkar Íslendinga að gefa til baka eins og við getum. Ein leið til þess er að fjölmenna á fundinn næstkomandi miðvikudag, hlusta á sögurnar sem Khattab al Mohammed hefur að segja af landi sínu og menningu og þannig styrkja samkennd okkar með systrum okkar og bræðrum um allan heim.

Myndin af Auði Örlygsdóttur og Khattab al Mohammed eru birtar með góðfúslegu leyfi Höfða Friðarseturs. Þessi grein birtist fyrst á student.is.

[goodrhymester-blog]

Meistari jós úr viskubrunni sínum í HÍ

Fullt var út úr dyrum í hátíðarsal Háskóla Íslands síðasta fimmtudag þegar kvikmyndaleikstjórinn Darren Aronofsky tók þátt í meistaraspjalli. Aronofsky fór yfir víðann völl en óhjákvæmilega barst talið fljótt að þeim hindrunum sem fylgja því að vera hugsjónarmaður í kvikmyndabransanum. Hann leiddi gesti í gegnum það ferli að koma hugmynd á blað og alla leið í lokafrágang á kvikmynd og hvernig nauðsynlegt væri að sýna þrautseigju og gefast aldrei upp á leiðinni.

En hvað með Batman?

Í spjalli við gesti talaði Aronofsky um erfiðleikana sem fylgdu gerð flestra mynda hans. Mynd hans frá 2006, The Fountain, tók hann til að mynda 6 ár að gera að veruleika. Margar og mismunandi ástæður lágu þar að baki. Ein þeirra var efni myndarinnar en myndin fjallar um að sættast við og samþykkja eigin dauða. Með bros á vör sagðist hann hafa hugsað á þeim tíma að það væri mjög áhugavert efni í kvikmynd. “Hver hefði ekki hafa áhuga á því?” sagði hann og hlátur ómaði um salinn. Hann komst þó fljótt að því að flest fólk hefur takmarkaðan áhuga á innri könnun inn í eigin dauðleika. Önnur hindrun, sem flest listafólk kannast ef til vill við, er að finna fjármagn fyrir framleiðslu. Mikill vinna er að sannfæra framleiðendur en þegar eitthvað slær í gegn sýnir fólk vilja. Aronofsky útskýrði þó hvernig sá vilji framleiðenda væri hverfull. Eftir hans fyrstu mynd, Pi (1998), spurðu framleiðslufyrirtæki hvað hann vildi gera næst.

“Requiem” svaraði Aronofsky.

Við það hætti fólk að svara símtölum hans. Requiem for a Dream er hans seinni mynd frá árinu 2000. Sú mynd reyndist mjög farsæl og þá kviknaði aftur áhugi hjá framleiðendum og spurðu þeir hann aftur hvað hann vildi gera næst.

“The Fountain” svaraði Aronofsky.

Við því spurðu framleiðendur: “En hvað með Batman?”.

“Nei” sagði Aronofsky og stóð fast á sínu.

Aronofsky gefst ekki upp

Loks tókst Aronofsky að klára listaverkið The Fountain. Sú mynd halaði þó ekki inn neinum stórum fjármunum og fékk myndin afar blendnar viðtökur við fyrstu sýningar. Á kvikmyndahátíðinni í Feneyjum var baulað á myndina eitt kvöldið en staðið upp og klappað í tíu mínútur það næsta. Þess vegna voru framleiðendur tregir við að vinna með Aronofsky í kjölfarið. Sá eini sem sýndi áhuga á samstarfi var Sylvester Stallone. Af ástæðum ókunnugum Aronofsky hafði Sly, eins og hann er oft kallaður, samband við Aronofsky og bauð honum að heimsækja sig (á þessari stundu hermdi Aronofsky eftir Stallone við mikla kátínu gesta). Aronofsky datt í hug að Stallone gæti unnið með honum að The Wrestler en að lokum varð ekkert úr því samstarfi. Í staðinn steig Mickey Rourke nokkur upp úr því svaði er Aronofsky kallaði persona non grata og endurnýjaði sinn leiklistarferill. Rourke fékk svo tilnefningu til Óskarsverðlauna fyrir leik sinn í myndinni.

Andri Snær Magnason, rithöfundur, leiddi meistaraspjallið ásamt leikkonunni og handritshöfundinum Þórunni Sigurðardóttur. Þóranna er gamall vinur og samstarfskona Aronofsky og hún hjálpaði til við að kveikja áhuga hans á náttúru Íslands í gegnum hans fyrstu heimsóknir til landsins. Hún staðfesti það að Aronofsky gæfist aldrei upp. Aronofsky sagði líka sjálfur frá því er Russel Crowe, aðalleikari Noah, hafi kallað sig gráðugan. Honum gramdist mjög það uppnefni en útskýrði því næst að listin að búa til kvikmyndir snérist að svo miklu leyti um að gefast aldrei upp; að þrá og teygja sig eftir öllu því er gagnast getur listaverkinu.

Óskýr lína aðskilur fjármagn og listræna sköpun

Andri Snær kom inn á umræðuefni sem ómögulegt virðist að forðast þegar rætt er um listaverk og framleiðslu þeirra. Andri Snær spurði hvernig Aronofsky sæi tenginguna á milli listrænnar sköpunar og fjárhagsáætlunar verksins. Aronofsky hrósaði spurningu Andra og lýsti þessu sem stöðugum hausverk. Aftur tók hann The Fountain sem dæmi. Afar lítið fjármagn var fyrir hendi og því þurfti hann að setjast niður og breyta fjárhagsáætluninni því samkvæmt. Við þetta ferli sagðist hann hafa hugsað mikið um á hvaða tímapunkti listaverkið gæti misst sálina.

Alheimurinn búinn til í smásjá

Fjármagnsörðugleikar geta þó haft þveröfug áhrif því eins og við á Íslandi þekkjum þá kennir neyðin naktri konu að spinna. Skortur á fjármagni getur nefnilega hvatt sköpunargáfuna. Til að búa til þá sjónrænu veislu er sást í margnefndri The Fountain fékk Aronofsky til liðs við sig listamennina Chris og Peter Parks og saman tóku þeir upp marga klukkutíma af efni í gegnum smásjá. Það sem áhorfandi sér sem stjörnur, stjörnuþokur og alheiminn allann eru í raun lífrænir vökvar hreyfðir undir smásjá.

Undir áhrifum frá tónlist og dansi

Þegar meistarinn var spurður um áhrifavalda úr öðrum listgreinum sagðist hann vera stöðugt undir miklum áhrifum frá tónlist og tónlistarfólki. Að hans mati er eitthvað tærara við tónlistargerð þar sem tónlistarfólk getur búið til verk á sjálfstæðann hátt, án þess að þola áhrif eða yfirgang annara, og fylgt eigin innsæi og löngunum fram í fingurgóma. Því næst nefndi hann dans og danssmíði sem eitt það hugrakkasta listform sem hann gat hugsað sér. Dansverk er algjörlega og eingöngu lifandi í núinu sagði Aronofsky. Hann lýsti því sem einhverju ótrúlega fallegu að velja þetta listform sem atvinnu því það er nánast dæmt til að búa til lítinn sem engann pening fyrir listafólkið.

Afar fjölmennt var á viðburðinum og sátu margir á gólfinu eða stóðu upp við glugga. Eftir því sem Aronofsky deildi meira með gestum af reynslu sinni var augljóst að allt það unga kvikmyndagerðarfólk sem hafði mætt væri að soga inn alla þá vitneskju er meistarinn hafði fram að færa. Fyrir neðan má svo sjá brot frá spjallinu.

(Þessi grein birtist upprunalega á student.is.)

[goodrhymester-blog]

Music Horizons (Sete Star Sept, Brutal Blues & Grit Teeth)

P { margin-bottom: 0.08in; }

This shall be the first input to a new column, a regular as such I hope, called Music Horizons. This is a translation to the English language from the same article in Icelandic which is my mother tongue. The title of this column sounds much more clever in Icelandic and I feel an explanation is needed. A horizon in Icelandic is sjóndeildarhringur (the half circle at the edge of your vision). The first part of the word is vision (sjón). The word for a tone, in musical terms, is tónn. When this word is then used at the beginning of a longer word it declines into tón – it looses one n. Here comes the funny part: that makes it rhyme with the before mentioned sjón. Still with me? Now, I replace sjón (vision) with tón (tone) in the Icelandic word for horizon and I get Tóndeildarhringur. The meaning of this made up word would be a horizon of music if you will.

This column will therefore touch upon new music, old music, extreme music, weird music and any music that could be fitting as something creative that possibly helps to expand one's musical horizon. Now if you have stuck with me this far I thank you. An introduction such as this is only needed once and I can move on to writing to you of my experience of a house show in Reykjavík not so long ago.

It was a Wednesday. Judging by first appearances it was as regular as Wednesdays come. I learned that a house show was taking place and starting rather early. I got there at only a few minutes past 5 in the afternoon and learned shortly thereafter that the early start was because the children in the house had their bedtime scheduled at 8 pm. So the bands on the bill started heavy and fast right on time.

The host of this concert was a young drummer from (amongst other bands) an extreme band called World Narcosis. He not only provided his home but also introduced us to the two foreign bands on the bill. World Narcosis need their own article as I witnessed drumming greatness and an epic concert of theirs earlier this summer.

First up that evening were an Icelandic hardcore band called Grit Teeth. This four piece plays incredibly entertaining and raw hardcore music. This band is currently recording their first studio album and judging by the power they bring in every concert it will be a gentle monster; sneaking up on you with its dry steps, surprising you with a heavy as thunder riff and shake you in a joyous rhythm until you can't get the smile off your face.

GRIT TEETH by GRIT TEETH

Next up were Brutal Blues from Norway. That country has long been known for some the world's most extreme heavy music and although very different from the Bergen black metal of the 90's Brutal Blues brought a fierce extremity to the stage. Let it be noted that the stage was half of a 15 m2 cellar floor. Commonly referred to as grindcore or noisecore the tonal space that this duo created was immense. Armed with only a drum set and a guitar this Norwegian duo ripped the ears apart and kept, very noticably, the eyes of the audience wide open as they watched the drummer attack the drum set so fast it felt like watching slow motion.

Brutal Blues by Brutal Blues

Last on to the cellar floor were another duo. Sete Star Sept is an extreme music partnership hailing from Japan. The drummer, Kiyasu, started taking his clothes off and it was clear he knew he had to. The singer, Kae, took the microphone and approached an old organ that stood near to the audience and up against the wall. Feedback and noise starting escalating through the system as Kae improvised (seemingly) a few notes on the organ. Then, like that type of punch you are not expecting, the music started and Kae started screaming. Her deep growls and higher screams started to bite at my face like tiny rodents. In a good way though. As Kiyasu kept going, fast and hard, Kae grabbed her bass and kept on going with them. There was a blast that didn't stop until the end. The intensity of not only the music but Kae's twirling and glaring eyes and the swirling black hair exterminating the drum set made for an unforgettable experience. The energy was mad.

Punk and hardcore shows are generally a wonderful place to be. One could be traveling through unfamiliar lands and cultures and if there is a hardcore show in town one can then rest assured that inside there will be a small group of human beings welcoming you no matter your skin color, sexual orientation, beliefs or dietary choices. All is welcome at shows like this and all is love. I often approach bands after these concerts to inform them I had a splendid time and to thank them for taking their time to be creative. It is another wonder of these shows – the closeness.

This concert was different. I suddenly found myself on the street. The concert was over and I was slowly but firmly heading back to my car. I felt confused. Someone had crashed their hands into my chest, grabbed a hold of my heart and pumped it in rhythm to extreme sounds. I spoke to no one after this show. I just felt like going home to gather my thoughts.

A song off of Sete Star Sept's 'Visceral Tavern' album is called The event was like an evil dream and I can not but agree with them.

Sacrifice by SETE STAR SEPT

[goodrhymester-blog]

Tóndeildarhringurinn (Sete Star Sept, Brutal Blues og Grit Teeth)

Þetta skal vera fyrsta innlegg í þennann sérstaka dálk síðunnar sem kallast Tóndeildarhringurinn. Hér mun ég skrifa um tónlist og sem ég víkka tóndeildarhring minn, eins og ég kýs að kalla það, vonast ég til að geta deilt tónlist með þeim er lesa þessi skrif (ef einhver skyldi lesa þetta).

Í gær (miðvikudaginn 14. september) fór ég á svokallaða hústónleika (house show). Þetta þýðir einfaldlega að tónleikarnir fóru fram í heimahúsi í stað hins hefbundna tónleikastaðar. Það var trommarinn hinnar íslensku hljómsveitar World Narcosis sem stóð fyrir tónleikunum en erlendu hljómsveitirnar tvær sem komu fram spiluðu einnig kvöldið áður á barnum Dillon.

Fyrrnefndur trommari, sem, ásamt hljómsveit, þarfnast umfjöllunar í annarri grein, umbreytti kjallararými í tónleikastað frá klukkan 17:30 og til 20:00. Eins og þungarokkurum er von og vísa stóðust tímasetningar að fullu enda var komin tími til að svæfa börnin í húsinu klukkan átta. Á undan erlendu böndunum spiluðu Grit Teeth. Þessi harðkjarna hljómsveit spilar ákaflega skemmtilegt og paunkað rokk. Það er einhver hráleiki sem liggur yfir hröðum tónunum sem hljómsveitin framkallar og í kjölfarið birtir yfir á afar velkominn máta þegar meðlimir henda inn á milli hægum og þungum ‘riffum’ og allskyns fjöri.

GRIT TEETH by GRIT TEETH

Næsta band á ‘svið’, eða réttara sagt á kjallaragólfið, var Brutal Blues. Þessi hljómsveit, sem samanstendur af trommara og gítarleikara, kom með ógurlega brjálað grindcore í farteskinu. Gítarleikarinn læsti vinstri hendinni í þvergrip og renndi henni svo upp og niður háls gítarsins á, að því er virtist, hljóðhraða. Trommarinn lamdi á meðan svo hratt og fast á trommusettið að ég átti í stökustu erfiðleikum með að fylgjast með. Krafturinn, sem þessir tveir menn framkölluðu, var hrikalegur og í raun ótrúlegt hvernig þeir gátu framkallað jafnmikið tónrými með þetta lítið af tólum.

Brutal Blues by Brutal Blues

Síðust til að spila fyrir okkur var annað tvíeyki sem kallar sig Sete Star Sept. Þau komu með svipaða sturlun og Brutal Blues en alla leið frá Japan. Kae heitir söngkonan, en hún spilar einnig á bassa og á trommum er svo Kiyasu. Á meðan Kiyasu klæddi sig úr fötunum og stillti örlítið trommusettið gerði Kae sig klára. Óhljóð byrjuðu að óma hærra og hærra og Kae spilaði nokkrar ljúfar nótur á gamalt organ sem var við hlið sviðsins. Svo eins og kjaftshögg í miðbænum þegar þú síst átt von á því öskrar Kae. Það var eitthvað yfirnáttúrulegt við framkomu hennar. Eitthvað við augun í henni, hvernig líkaminn hennar kipptist til þegar hún öskraði. Það var í raun magnað að ég skuli hafa getað litið af henni til að fylgjast með brjálæðinu sem var í gangi við trommusettið. Orkan var þvílík. Harðkjarna- og paunktónleikar gefa áheyrendum ákveðna nánd sem erfitt er að finna á öðruvísi tónleikum. Fólkinu í salnum gefst kostur á að ryðjast inn í rými tónlistarfólksins og öskra í hljóðnemann þeirra. Syngja með, upplifa saman. Oftast er það mjög velkomið, sérstaklega þegar söngvarinn er þreyttur orðinn, og ef ekki þá henda þeir viðkomandi á kærleiksríkann máta aftur út í öngþveitið. Oftar en ekki gef ég mig á tal við hljómsveitarmeðlimi og þakka fyrir skemmtunina, fyrir að búa til æðislega tónlist og stundum bara til að segja hæ. Þessir tónleikar voru öðrvísi. Ég þarf eflaust að finna tímaskot til að skrifa hljómsveitunum tveim stutt skilaboð og þakka fyrir mig. Því um leið og Sete Star Sept höfðu borað höndum sínum inn í brjósthol mitt, gripið utan um hjartað og byrjað að kreista það í takt við tóndrunurnar rankaði ég við mér úti á götu, gangandi hægt en örugglega í átt að bílnum mínum. Ég gat ekki talað við neinn. Ég þurfti eingöngu að komast í skjól og reyna að ná áttum. Þvílík var upplifun mín. Eitt lag þeirra af plötunni 'Visceral Tavern' (2013) ber titilinn 'The event was like an evil dream' og ég get ekki annað en verið sammála.

Beast World, by SETE STAR SEPT

[goodrhymester-blog]

cursed are dead

1

He screams. He tells us a story. The last time, it seems, for him and his friends. Three little candles are lit so we can be able to see him. Some get more. He needs no more. I watch him as he pinches the muscles in his stomach, bends downwards as if he will go a full, never ending spiral and then spews out air, spit and words. My heart vibrates with his fury. He's over there but I feel he's here, inside me, grabbing a hold of my ribs from within my body with both arms, shaking the cage like a mad gorilla. All this transcends into a flicker of my eye. His friends are more quiet. One stands in the corner and has done so since they came. He has his back turned to us and he wears the shadow of the wall like a cape. A sad superman. The other two just exist. Barely.

I've been waiting for a long time to share a space with these men. To see them, a few feet in front of me, watch them grab a handful of air molecules, lean back and then feel a dash of fresh vibrations being thrown into my face by ink filled arms.

It is the grand finale. The death of giants. As the dark clouds of hatred break down the doors and tear their way through the small crowd gathered here. The people stand no chance. The dark clouds turn each and every person in the room into a still creature. I don't understand. My body had been charging for half a year to experience this fire but now, being here, feeling the flames gently burn the tip of my hands, my mind tells me not to move. I just stand. Numb. Last song.

“Take the microphone my friend, I am leaving”

He says as he passes his tool to an observer. While the observer starts screaming he finds a point to look at which can keep him from making eye contact with anyone and he follows that point out through the front door. I turn my head as he passes, watch it all fall apart and then tell my wife and friends that we're leaving. When we get out he's sitting there, back up against the wall.

2

“"father?" what are you? and what am i? son of the glint in your eye. bastard son of all your impure thoughts.”

(from Nineteen Seventy For off of “One”, 2003)

One was the name of their first work. A dear friend of mine told me: “Check this out. Listen.” So I did. And everything went dark. I had a tremendously difficult time understanding what it was I was listening to. I had never heard anything like it before. On first glance his words seemed almost evil. But I read on and I listened more. And more. The voice was so distorted and yet I saw the words so clearly. I kept listening, hoping one day I would be able to be there when they play. Then as I grew to love music more deeply than before I suddenly found myself in Amsterdam, in a strange place, alone. After a while I was not alone anymore. I had found love. New friends. All of whom joined me in a small place in the downtown of the city on that day. A few weeks earlier I had gotten to know group of young natives, musicians, who were to play some songs on that night. So the day before the night that it all perished I got a message from one of them about what had happened. In Germany, the band played their second to last show of the European tour. After the concert someone stole some things and placed the last knife gently into an already soar body. My new Dutch musician friend sent me a message:

“Tell your friends, tell everyone to come... show support... this might be the end.”

We got there early. ‘Just in case’ I told the others. There was no need. When we arrived the band was sitting on the sidewalk outside the venue, waiting for someone to open the doors. Just us and them. And I saw that they were us just as much as we were them. We talked. Us and them. Frustration and sadness. It all mirrored on the street. The feelings bounced back and forth off of our bodies, through us and them, some stuck to the house and gave it a missed shine, others bounced down the street in front of traffic and the rest slowly evaporated up into the air.

3

It was a strange sensation, to calmly walk away from my favorite band, turn my back towards them and move through the small crowd. I was seeing them live for the first time and yet, as they play their last song of night with the help of a stranger screaming, I headed towards the front door. When we came outside he was sitting there.

“Are you okay?” I asked him.

There was nothing to say. It was all too strange. Too ludicrous. A band named Cursed finally caught up with their own poetry.  He might have just wanted to be alone. And we were leaving. Maybe one day in the future there will be the time and place to wonder. To talk.

“For what it's worth, you made an impact.” I told him.

It’s true. Somehow by being creative and sharing their love for something with me changed my life. He stood up and gave me a hug. And like that the vibrations stopped. The gentle monster that had been grabbing and shaking my rib cage from the inside for the past years was gone. Quiet.

“I remember the songs the saved me. And the words that came so easy. And the pulpits that sprang up beneath our feet. And it never even crossed our minds the words could ever be wrong.”

(from R.I.P. off of “Two”, 2005)

4

“Don’t want to bite the hand that feeds – I want to fucking break it off.”

(from Friends In The Music Business off of “III: Architects of Troubled Sleep”, 2008)

Relentless. On a global scale this band was tiny. To me they were giants. To me they were amazing creators. Luckily, moments only last a moment. I still have the music. I still play it. And it is still as powerful as the first time I heard it. The little things are often what leave the most behind. 

And even if in that form they are now gone ghosts, they still exist out there, lurking in the shadows, jamming with others, feeding of this sick world and making music about it.

One project dies, literally on stage, and from its ashes another stage welcomes stomping feet, dripping sweat and gushing spits. On the 5th of August this year a new record was released. The band, SECT, contains that same uncompromising voice as I watched scream all those years ago. This music is fearless, very angry. Our world is disease ridden. Mostly by white, greedy men. SECT are aware of this and they take no prisoners on their quest for a better world.

Do check them out:

SECT by SECT

5

“line 'em up and point the blame, us and them one and the same. line 'em up and point the blame, and you'll be gone when the lights come on”

(from God and Country (Some Folks Inherit Star-Spangled Eyes) off of “One”, 2003)

And he was gone when the lights came on.

[goodrhymester-blog]

Privilege

Last 17th of March I turned 33 years old. I was born at exactly 5 minutes to seven in the morning. The procedure went pretty well as far as I know. I took a bit long to start showing sign of life, according to a one page letter my mother wrote to me shortly after, but when it finally happened the delivery nurse said to me: “Thank you my dear.” That was it. Since that moment I have had an incredibly privileged life. It can actually be argued that I could not have been born a more privileged person; European, Icelandic, white and male. That last one is the raisin at the end of the hot dog as we say in Icelandic.

One of the birthday gifts I received from two of my friends was a newspaper. Looking closer at the slightly faded front page I saw the date of the day I was born: 17th of March, 1983. It was a fascinating thing to hold in my hands. An actual paper in my hands depicting some of the world order at the same moment as I was drawing my firsts breaths in this world. The front page image caught my attention right of the start. A black and white photograph showing women running away from what quickly looked as a chaotic situation. Below it read: Palestinian women running away from teargas attacks of the Israeli army.

A crushing realization hit me like a bully sitting knees first on my chest; everything seems to be exactly the same today in Palestine on another birthday of mine as it was 33 years ago. The only difference is that now the photographs are in color.

To say that I can not accept people into my country that for the length of my life have survived through shit like this is impossible. My fellow countrymen who believe we should be careful about helping people that need help after having been subject to the easiest life anyone can experience on this planet is ignorant and repulsive.

The argument that Iceland is for Icelanders does not work. Unless you can prove that you have spent a lifetime of protecting this land. If not, you have no right whatsoever to say what can be done on this land and who can enter it. That right must be earned.

Muqata'a (boikott) is a musician from Palestine. He has by default birth location earned the chance for his music to be heard. It should be heard. It’s simply proper hip hop, as much as anything else. Let’s try get our heads out of the sand and put our fears aside for a moment. Everyone is the same everywhere. Everywhere we all have one nose, two eyes and a heart. And everywhere we make amazing art.