Ah… şimdi işin asıl komik ve rezil kısmına geliyoruz. 😳
Koridorda herkes burun desenli şortu ve rengârenk ayak izlerini tartışıyor, ben ise orada durup kendi utancımı sindirmeye çalışıyordum. Kanatlarımı kapatıyor, kuyruğumdaki yıldızlı fiyonk sallanmasın diye dikkat ediyordum. Ama artık iş işten geçmişti; gizlenemiyordum.
Öğretmen, şortu elinde tutarak etrafına baktı:
“Peki, bu kiminmiş bakalım?”
Öğrenciler birbirine bakıyor, kahkaha ve fısıltılar karışıyordu.
Bir öğrenci cesaretini topladı ve dedi ki:
“Bence… bu şort… koridorda iz bırakan pençelerle aynı kişi olmalı!”
“Yani Daddy mi?” diye bağırdı bir başkası.
Ben o an tamamen donakaldım. Yüzüm öyle kızardı ki, kulaklarım neredeyse kulaklık gibi sarkmış gibi hissettim. Ayaklarım hâlâ boyalıydı, bileklerime kadar renk bulaşmıştı. Kanatlarım biraz titredi, ama kuyruk sallanmasın diye bütün gücümü topladım.
Öğretmen şortu kaldırıp biraz uzaktan baktı. Ardından ağır bir nefes aldı:
“Görünüşe göre, evet… bu şort Daddy’ye ait.”
Sınıftaki bazı öğrenciler kahkahadan yerlere yuvarlandı. Bazıları ise şaşkın gözlerle bana bakıyordu.
“Bakın bakın! Renkli pençelerin sahibi de buymuş!”
Bir grup öğrenci eğilip yerdeki ayak izlerini takip etmeye başladı. İzler koridorun başından sonuna kadar uzanıyordu. Her iz, benim rezil boyama etkinliğimin kanıtıydı.
O sırada ben içimden kendime lanet okuyordum:
“Ahhh… madem renk körlüğüm yüzünden gökyüzünü yeşil boyadım, madem boyama etkinliğinde bütün koridoru renkli bir felakete çevirdim… şimdi de burun desenli şortum ortaya çıktı… bu gün gerçekten benim günüm değil.”
Ama işin en komik kısmı şuydu:
Kuyruğumdaki yıldızlı zilli fiyonk sallanıyor ve her hareketimde “Tıng! Tıng tıng!” sesi geliyordu. Sanki koridoru kahkahalarla birlikte kendi ritmimle süslüyordu.
Midemin içinde gizli dijital saatim hafif bir bip sesi çıkardı:
Ama kimse fark etmedi, çünkü öğrenciler çok meşguldü. Ayak izleri, burun desenli şort ve benim utanç dolu halim o kadar komikti ki, kimse dijital saati fark edemedi.
Bir süre sessizlik oldu. Ardından bazı öğrenciler fısıldayarak birbirlerine gösterdi:
“Bu… gerçekten Daddy’nin şortu.”
“Ve izler… kesinlikle onun ayak izleri!”
“Bu renk körü müydü yoksa? O yüzden mi her şey böyle karıştı?”
O anda bütün olay bir dedektiflik oyunu gibi görünüyordu. Ama herkes kahkahadan kırılırken, ben koridorun diğer ucunda başımı ellerimle kapatıyordum.
Ve işte böyle, burun desenli şort ve renkli pençe izlerinin sahibi net bir şekilde ortaya çıkmıştı: ben, Daddy. 😳🐾🎨👃🦇🔔
İstersen, sana bunu hâline getirebilirim.
tangentwithtanner
andulkaphoto
gracieabrams
blakekathryn
amandla
baratheonpilled
pixelskylines
dailybridgerton