Her şeyden herkesten uzaklaşmış bir insanım ben. Artık dokunmuyorum insanlara, hissetmiyorum ölü bedenlerini. Ağızlarından çıkanları işitmiyorum. Önceden yalan da olsa gülerdim bazı şeylere, artık gülmek bile gelmiyor içimden. Artık yoruldum ve tükendim. Kaç kez öldüm bilmiyorum, kaç kez öldürdüm insanları yüreğimde. Bir şehre yeni başlamak gibi bir şey bu. Tüm taraflarıyla tanımak istersin, tüm ayrıntılarıyla. Fakat insanlar, betonsu yapılar gibi, üzerime devriliyor. Tanıdıkça, kaybediyorum hepsini. Yakınımdayken yok oluyorlar. Kim ister böyle hissetmek? İnsanlardan nefret etmek? İnsan ne ister, insanca yaşamaktan başka?
















