Kilka dni temu odszed艂 m贸j kot. By艂 moim najlepszym przyjacielem, moja rodzina! Gdy nikogo przy mnie nie bylo on zawsze byl! Nikt nie byl mi tak bliski. Mia艂 tylko 4 lata a juz mi go odebrano! Kocham go ca艂ym sercem! P艂acz臋 ca艂y czas. Nie umiem si臋 pozbiera膰. Odebrano mi cz膮stk臋 mnie. Nie umiem 偶y膰, funkcjonowa膰. Juz nic nie b臋dzie jak dawniej. Czuj臋 tylko pustk臋, a jednak ogromny b贸l zjada mnie od 艣rodka...
Obwiniam si臋 caly czas za to 偶e sie nie pozegnalam. Codzinnie chodz臋 tam gdzie zosta艂 pochowany i rozmawiam. Najgorsze s膮 noce gdzie zawsze jego miejsce by艂o ko艂o mnie na 艂贸偶ku. A go nie ma.
Pisalam z moj膮 przyjaci贸艂ka o tym. A ja nigdy z nikim nie pisze o moich problemach bo strasznie tego nie lubi臋 ale zrobi艂am to i to by艂 ostatni raz jak to zrobilam. Jest moja przyjaciolka, uwielbiam ja ale us艂ysza艂am inne slowa ni偶 oczekiwa艂am, poniewa偶 zacz臋艂a porownywac od razu do swojej sytuacji 偶e kiedy艣 mia艂a podobnie itp. A nast臋pnie napisa艂a mi 偶e "艣mier膰 jest normalna". Ja rozumiem 偶e nie ka偶dy potrafi pociesza膰, ale nie to raczej chce us艂ysze膰 osoba w ogromnej 偶a艂obie, kt贸ra p艂acz臋. Za to ja jestem osob膮 kt贸ra wszystkim pomaga, pociesza. Ostatnio us艂ysza艂am od znajomego kt贸rego znam tylko z widzenia ze nawet wygladam na tak膮 do kt贸rej mo偶na zg艂osi膰 sie o pomoc i pocieszenie...
Nie mniej nie wiem czy wyjde z tego bez szwanku. I tak wiem to tylko kot, ale on byl mi bli偶szy ni偶 rodzic z dzieckiem...
Nie wiem czy kto艣 to przeczyta艂, ale Wybaczcie za taki nawa艂 smutku.
areudirty
stormborns
germansingergirl
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
titsay
origamiaround
