Gdybym miał możność pod prąd życia swego
Wrócić do źródeł, skąd pierwsze łzy biegą
I pierwszy uśmiech - to bym rzeki godzin
Nie zechciał cofnąć do własnych narodzin,
Jeno bym kazał jej płynąć jak płynie,
Aż się zatraci w nieznanej głębinie.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
I czymże Śmierć jest? - spokoju odmętem?
Całością tego, czegośmy fragmentem?
Bo byt jest wizją: dla mnie byt jedyny
To to, co widzę wśród istnień gęstwiny.
Zmarłymi przeto - nieobecnych zowiem,
Którzy nam mącą spokój lęków mrowiem
I rozwieszają całuny, i w krótki
Nasz odpoczynek sączą wspomnień smutki.
Tak, nieobecni to zmarli... dlatego
Że nasze oczy już ich nie dostrzegą
I że są inni, chłodni. - A jeżeli
Ci pamiętani nas nie zapomnieli?
Wówczas rubieże te, które nas straszą,
Muszą wydawać się im śmiercią naszą.
Ale co pewna, to, że my i oni
Mamy w nicości wspólnej zniknąć toni.
Czy ci mieszkańcy podziemia są zatem
Tylko milionem zwłok, próchnicy płatem?
Prochem stuleci rozsypanym wszędzie,
Gdziekolwiek człowiek szedł albo iść będzie?
Czy też w swych niemych grodach nie usnęli
I każdy mieszka z osobna w swej celi?
Czy mają własną mowę? i podziemne
Poczucie bytu - skupione i ciemne,
Jakie się miewa samotną północą? ...
Dokąd odeszli? rodzili się po co?
Oni są, Ziemio, twą dziatwą, my sami -
Jeno na twojej powierzchni bańkami,
A w grobie leży klucz ogromy, rdzawy,
Od bram wiodących do twej dzierżawy,
Którą bym w duchu chciał zwiedzić, by w cieniu
Ujrzeć, co czeka po ziemskim istnieniu
Te wielkie serca, które jak świeczniki
Były ludzkości.
pixelskylines
andulkaphoto
gummygunk
gracieabrams
theartofmadeline
kianamaiart
amandla
gamechangershow
ellievsbear
izzy806
