LEVEN & HET LEVEN

Lydia is mijn naam en daar kan ik ook niks aan doen verder eigenlijk.

[hetalfabet-blog]

Food

[hetalfabet-blog]

Het staren naar je handen kan je mening erover drastisch veranderen. 

[sherlcokc]

hhhwrraaaaoooarrrhh

[hetalfabet-blog]

Haha! Clever.

[hetalfabet-blog]

Virus

Uuche uch. Uhu uch. Uch uche uh uch. Ache uch achhhhe. Uchhhhhe uchhhhe ucchhhhhh. Uch. Uch ACH. UCH UCH UCH UCH. Nou zeg. HahahaUCH UCH CUCHCHCUCH. Ggggggg uuuche uch. Sorry hoor UCH UCH UCHE UCHE UCHE UUUCH. GGGGGGG jeuk aan m'n keel, sorry. 

De oer-hoester in mij komt naar boven. Het is een virus, overduidelijk, geen gezond mens hoest zo. Aan tafel is het vooral vervelend. Maar in gezelschap van niet-gezinsleden al helemaal. Ik irriteer me aan mezelf, net zo erg ik me soms aan andere hoesters of kuchers kan irriteren. 

Ik zucht altijd bewust net iets te hard als er mensen non-stop lopen te hoesten of kuchen, iets veel irritanters kan ik me gewoon bijna niet voorstellen. Vooral in de bus.

Daarom blijf ik maar gewoon in huis (nu is dat sowieso het meest verstandige denk ik), zodat niemand zich aan mij kan ergeren, zodat ik me straks wel weer gewoon kan irriteren aan kuchers en hoesters zonder dat ze zeggen: ja hallo, jij hoest ook wel een busreis HEEEEEL hard. Want nee, dat doe ik niet. Ik blijf gewoon in bed liggen. 

In bed liggen om steeds met mijn geoer-hoest mijn dagdromen over Benedict Cumberbatch als Sherlock Holmes te onderbreken.

[hetalfabet-blog]

Een hele gave manier van spelen met licht en schaduw dit. En oh zo strak! 

[hetalfabet-blog]

head of a deity

i don't have a clue what his name is

[hetalfabet-blog]

Een roodborst met rolschaatsen. Mooie blauwe.

[mposada]

(7887Le) 2012 Mitch Posada

[hetalfabet-blog]

Monets achtertuin in pixels

[hetalfabet-blog]

Een extreme uitzending van verzamelaars

Dingen die ik zou moeten weggooien of verwijderen, bewaar ik en dingen die ik bewaar en niet weggooi zou ik eigenlijk moeten verwijderen. Uit mijn leven. Nu vraag ik me af, zijn de dingen die ik dus bewaar dáárom juist goed om te bewaren? 

Soms gooi ik dingen weg met pijn in mijn hart. Is dat dan dwaas?

Hey filosofen uit de oudheid! Help me out here! Ik heb thee en koffie en ook bessenjenever.

Dat vind ik zelf heel vies. Niet de thee en koffie! Wel de jenever.

Maar een wijze les kunnen we hier wel uit trekken:

Als je nooit iets weggooit...

word je zo iemand die door z'n dingen heen moet zwemmen. En dan kom je hoogstwaarschijnlijk een keer op een uitzending van een programma dat Extreme Verzamelaars heet. En dat moet je maar willen.

[visual-poetry]

by david shrigley (+)

[visual-poetry]

[visual-poetry]

»square poem« by bob cobbing (+)

[hetalfabet-blog]

hieruit blijkt, een vierkant is inspiratie

[hetalfabet-blog]

Dit grenst aan het ontroerende. 

[hetalfabet-blog]

Mijn angst bleek niet relevant

IK LEEF

Gister ben ik in totaal maar een klein halfuurtje buiten geweest (alle buiten-momenten van de dag bij elkaar opgeteld), maar het was een immens avontuur. 

Jullie weten natuurlijk allemaal dat het behoorlijk winderig was. Het buiten van huis naar werk lopen leek logischer dan in deze wind te fietsen. Dat was het ook denk ik. Toch was het wandelen een hele uitdaging. En toen ik me vooroverleunend als een diagonale streep in het landschap probeerde te verplaatsen kreeg ik -hard lachend, ik had namelijk het gevoel dat het er heel grappig uit moest zien- allerlei flashbacks.

Ik waande me weer in de straten van The Windy City (niet te verwarren met Chicago, ik heb het hier over het Nieuw Zeelandse Wellington), waar dergelijke weersomstandigheden als normaal gezien worden. Daar huppelen mensen verbluft en labiel grinnikend rond als het windstil is. Zo reageerde ik namelijk toen ik daar strijdend tegen de wind letterlijk bijna met m'n neus op de grond moest lopen, met labiel gegrinnik. Dat was heerlijk. Wind is leuk. De wind in je haar. (Maar ik had gister een broodje pindakaas mee naar buiten, want ik was wat laat. En je raadt het al.. pindakaas > haar > wind > pindakaas > haar.. Je snapt me, dat was vies)

Maar opeens was ik weer terug in The Windy City (niet te verwarren met Wellington of Chicago, ik heb het hier over het oerhollandse Vollenhove) en was ik omringd door halve bomen en afgerukte dingen en bladeren, overal bladeren! En ik dacht, am I going to outlive this storm? Iets dergelijks, maar dan waarschijnlijk niet. Ik was in elk geval best bang. 

En de angst dat er wellicht een eikeltje op mijn hoofd zou kunnen vallen, de angst die ik zaterdag ervoer onder het fietsen, en die toen zo reëel had geleken, bleek opeens niet meer zo relevant.

[inflict-light-wounds]

[hetalfabet-blog]

Dit is een beetje vreemd!

[hakmeetstak-deactivated20140924]

Baby you can drive my car 

[hetalfabet-blog]

What more can I say? 

[hetalfabet-blog]

Een klassieker

                                         Carry on my wayward son! 

Die eerste zin timmert het lied meteen zo diep in je ziel dat je er wel van móét houden. Het knalt erin! CARRY ON MY WAYWARD SON.  De harmonie.. het is perfect. Eigenlijk maakt die eerste zin, die ene smetteloze samenklank het lied. Dat is vaak zo, maar bij dit nummer is het ook echt zo erg het geval dat ik bepaalde gevoelens krijg.. 

Heb ik een zonnesteek? 

I wouldn't be surprised if I did. In elk geval begin ik een beetje door te slaan. Eigenlijk sloeg ik al door toen ik hieraan begon. Hahoahiehiaheihaaaaaaa! (Let vooral niet op dat eerste citaatje dat ik eigenlijk wilde centreren, maar niet wist met welk knopje en dus uiteindelijk maar gewoon met een paar spaties naar voren heb gewerkt. Blijkt hieruit dat ik een amateur ben? Of bestaat de centreer-functie daadwerkelijk niet in Tumblr?)

Het is te laat en vooral te warm om nog meet (domme typfout, jammer dat Tumblr nou net dit woord benadrukt met een nep-link-ding) intensieve typbewegingen te maken. Kan...niet...bewegen...zonder...excessief....zweten... AAH. En ondertussen heb ik het stukje evenwichtigheid in mijn leven van repeat af gehaald zodat Simon en Garfunkel ook nog even wat van zich kunnen laten horen. Hiermee sluit in dan ook af [En dan moet je nu raden van welk nummer deze zin is]:

Half of the time we're gone, but we don't know where and we don't know where... 

Als je het meteen weet, en alleen jijzelf weet of je het meteen wist, moet je ook weten dat ik je écht mag. 

Carry on my wayward sohohohon, there'll be peace when you are dohone.

[hetalfabet-blog]

Een digitale doodle van hoe ik mijn glorieuze mok koffie in de morgenstond ervoer.