The In Between

17

[hmerologion]

Είναι στις ποιο σκοτεινές στιγμές μας που πρέπει να εστιάσουμε,για να δούμε το φως

[hmerologion]

[hmerologion]

Κι έφυγε.

Όπως φεύγουν όλα σ’αυτον τον κόσμο

Τα πλοία…

Τα όνειρα…

Τα πουλιά…

Οι δακρυσμένοι Αυγούστοι…

[hmerologion]

[hmerologion]

[hmerologion]

να ‘ρθει σε μια νύχτα που δεν θα ξημερώσει,εύχομαι έτσι να ‘ρθει , να μείνω αιώνια να περιμένω στο σκοτάδι και να ‘χω την ελπίδα της πρωινής Αυγής να μου κρατάει συντροφιά

[hmerologion]

[hmerologion]

Η μοναξιά είναι ένα καθαρό ρούχο, καθώς πλένεται είτε με την υπερηφάνεια είτε με την απόγνωση.

[hmerologion]

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,

αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με

όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,

κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,

κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…..

[hmerologion]

Ήταν σαν δυο παράλληλες πάντα κοντά, ποτέ μαζί..

[hmerologion]

Μην ακούς τι λεν,

όλα τελειώνουν από μνήμη

κόσμοι, αφηγήσεις, πάθη, έρωτες

όλα από μνήμη

με κουρασμένα θραύσματα ποιημάτων

να περιμένουν τις ζωές

γεμάτα τέλος κι από αρχή ενός ρόδου

τίποτα. Να, φερειπείν,

στον κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα

κάθε δειλινού

που θα ακινητήσει μια στιγμή το ποίημα

εκείνο το: τω φόβω εκρύβη

προκύπτει σχεδόν μέσα μας αυτόματα.

 

Εκφράσεις, Ενδυμίων, 2014. Λαλιωτης Βασίλης

[hmerologion]

Ώσπου τέλος ένιωσα κι ας παν μ'ελεγαν τρελό οτι απο ενα τίποτα γίνεται ο παράδεισος.

Οδ.ελυτης

[hmerologion]

Αν με κάνεις να νιώθω κάτι θα σε λέω τέχνη

[hmerologion]

Μονο γιατί μέ κράτησες στάχερια σου

Μία νύχτα καί μέ φιλήσες στό στόμα,

μόνο γι' αυτό είμαι ώραια σάν κρίνο ολάνοιχτο

κι έχω ένα ρίγος στήν ψυχή μου ακόμα,

μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου.

Μαρια Πολυδούρη

[hmerologion]

Πολλα προβληματα θα λυνοταν αν μιλουσαμε ο ενας στον αλλον και οχι ο ενας για τον αλλον ....

[hmerologion]

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες εκείνων που πέθαναν,ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρα μας ομιλούνε κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας- σα μουσική,την νύχτα,μακρινή, που σβήνει.

Κ.Π Καβαφης ❤️

[hmerologion]