Ik, Michiel

Over alles, niets en een beetje

[ikmichiel]

Het bestaan is zinloos. Bestaan is dat niet.

[ikmichiel]

De Bühne

-Maart 2026

Men had Meneer er nooit hoeven weg te slaan. Hij had een aangeboren angst voor het podium, de spotlights, het middel-punt, centrum, kern, brandpunt, spil, in de kijker te staan, te kijk gezet worden - eventueel te kakken gezet worden. Mond- en klauwzeer. Verstijfd, klam, kortademig en bezweet.

En toch.

En toch, Meneer. In alle keuzes die hij eerder maakte, bleek de drang naar de Bühne slechts half verholen. Het was misschien niet de aantrekking van het middelpunt, maar de angst die ermee gepaard ging. Geen aangeboren zelfhaat - al was die uiteraard wel steeds aanwezig, maar het gevoel te leven. Het hart in de keel voelen kloppen, de spanning die door de armen en benen raasde. Het innerlijk vloeken, doch stiekem trots wezend, op zichzelf.

The show must go on. Gewapend met woorden en een reputatie die voorop te paard liep. Het veelkoppig monster dat Publiek heet te lijf. En garde! Om dan bitterzoet terug te denken aan alle keren dat Meneer frontaal op de bek ging.

Kortje, klaar.

[ikmichiel]

Grief is the Price we pay for Love

[ikmichiel]

Niemand zag hoe ik elke dag om vijf uur opstond. Hoe ik er een work-out van maar liefst twee uur in propte. Hoe ik alchocol, suiker en vetten aan me voorbij liet gaan. Vijftien kilometer liep, en als eerste in het zwembad dook. Hoe ik door boeken en yoga aan mijn mentaal welzijn werkte. En hoe diep ik ging om te bereiken wat ik bereiken zou. Niemand kan zeggen dat hij dat ooit gezien had. Omdat ik al die dingen nooit gedaan had. Of ooit zou doen. - MichielMotivation

[ikmichiel]

Mooie mensen zijn vaak een stuk minder intimiderend zodra ze hun mond openen.

[ikmichiel]

De ogen ijl, de mond wijd

Sulfur maakt zich meester,

als een walm die zich

rond het bed vormt

Volgens Dante mag

de hel - met drie letters

van help - dan wel één

groot vuur en vlam

wezen

Toch kan ik met

zekerheid stellen dat

die ijskoud, kil, nat

en donker

is.

[ikmichiel]

Of er een titel stond? Net niet.

-Januari 2026

Werkelijk alles was altijd beter dan het kopke bij het blokken te houden. Steeds had dit digitale vodje zijn weg tot Meneer gevonden als er weer eens ge-stu-deerd diende te worden, volledig zelf gekozen, uiteraard. Zelf gezocht, jong. Of het nu om architectuur, journalistiek, politiek, recht, filosofie of weer één of andere taal ging... Meneer was zelden tot nooit content. Het bestond niet. Het kon en mócht niet. Dat sloeg namelijk terug op de allereerste tekst hier, de onstaansgeschiedenis van deze lange treurzang zelf, alweer dertien jaren - niet jaar - geleden. Het gaf poeha, om dat woord eens te gebruiken. Branie - nog zo'n woord dat te weinig opgeworpen werd. Telkens er gebezigd diende te worden, zorgde Meneer ervoor dat hij bezig was. Hij was het aan zichzelf verschuldigd. Hij zou nooit nog de paria zijn, nooit het kneusje van de zalm, het wolfje met de gebroken poot die de roedel toch maar enkel ophield.

Tijdreizend naar die allereerste post, vier bureau's geleden, zou hij tegen zichzelf zeggen dat het wel goed zou komen. "Stop het dan nooit?", zou zijn jongere zelf vragen. Meneer zou liegen en zeggen dat het genoeg zou zijn. Dat de studies met de nodige ongemakken, edoch met glans zouden afgewerkt worden. Dat de meer-dan-droomjob zich toevallig zou aanbieden. Dat er gewoon op het juiste moment in het diepe donker gesprongen zou moeten worden. En toch zou Meneer zelf met nog véél meer vragen zitten dan zijn jongere Ik, Michiel. Misschien was het wel nooit genoeg. Was het net-niet. Voldoening kon niet zijn, tenminste niet professioneel. Er zou altijd geklaagd, gesakkerd ende gejengeld moeten worden. Om meer te bereiken. Om hogerop te gaan. De vrienden zouden als pellen rond één of andere vrucht wegwaaien. Niet allemaal, natuurlijk. Misschien was Meneer wel een slechte vriend, zo bedacht hij zich. Hij dacht vaak. Te vaak, en nog vaker dan nodig was. Va'ke, dat ook. Hoe langer, hoe meer. De cickel van het leven was behoorlijk rond. Wat er nu nog bij kwam, was extra time. Hij had zijn afspraak met de geschiedenis gemist. En die keer dat hij tóch geschiedenis had kunnen schrijven, was hij zijn pen vergeten. Net niet. Niet dat anderen daar zo over dachten. En nochtans was het altijd belangrijk wat anderen dachten. Zo klein was hij wel. Maar voor zichzelf was het niet genoeg, en zou het nooit genoeg zijn. Nu niet, later niet.

Het Frans drukte die tijd trouwens beter uit. L'avenir, à venir: dat wat zal komen, maar nooit bereikt kan worden. Toe-komende tijd. Meneer zou er nooit geraken. Net als al die anderen die hem voorgingen en na zouden gaan. Dju, toch.

[ikmichiel]

Dertien is een praktische maat. Lang genoeg om iets kwijt te raken, kort genoeg om te doen alsof je het nog weet.

Ik kwam haar laatst weer tegen. Niet fysiek - zo werkt dat niet meer - maar als ruis. In een herinnering die zich niet laat updaten. Ze stond daar nog precies zoals toen: op dezelfde hoek van dezelfde zin, wachtend tot iemand hem afmaakt. Sommige mensen bewaren hun verleden niet; ze blijven erin wonen.

Ik ben verder gegaan. Dat klinkt opschepperig, maar het is vooral logistiek. Werk, kinderen, een huis met een gang die altijd licht nodig heeft. Het soort leven dat zichzelf uitlegt zonder dat je erbij hoeft te zijn. Tijd is daar geen vijand maar personeel: hij regelt dingen, schuift door, ruimt op.

Zij bleef vragen stellen. Jarenlang. Eerst hard, dan zacht, dan via omwegen. Alsof er ergens een vergeten versie van mij lag die nog antwoord verschuldigd was. Maar ik archiveer mijn vorige levens. Niet uit wreedheid, eerder uit efficiëntie.

Wat mensen “gebruik” noemen, noem ik vaak een misverstand over richting. Twee mensen kijken niet altijd dezelfde kant op, zelfs niet wanneer ze naast elkaar staan. Dat maakt de één niet schuldig en de ander niet heilig. Het maakt het vooral voorbijgaand.

Soms denk ik dat stilstand zich vermomt als trouw. Dat het zich presenteert als volhouden, als vasthouden, als diepgang zelfs. Maar wie lang genoeg blijft staan, wordt decor. Onopgemerkt, maar altijd zichtbaar voor wie weigert verder te lopen.

Ik heb geleerd dat vooruitgang geen bewijsstuk nodig heeft. Ze toont zich vanzelf: in stemmen aan tafel, in agenda’s die te vol zijn om terug te bladeren, in het ontbreken van vragen waarop je ooit dacht te moeten antwoorden.

Misschien is dat de echte afstand tussen toen en nu. Niet wat er gebeurd is, maar wie er nog op wacht.

[ikmichiel]

Hier stond geen titel

-November 2025

Het was al - of nog maar - twintig na zeven 's ochtends, ergens op een vakantiedomein aan de rand van bos aan het Veerse Meer. Meneer had werkelijk geen oog dichtgedaan, al had hij wel al de moed weten te verzamelen om zijn wekelijkse zondagavondwerk af te ronden alvorens de zon op kwam.

Uit het bos steeg een dikke mist op. Helaas moest Meneer hier abrupt eindindigen nadat de heks ten tonele verscheen. ...---...

[ikmichiel]

Aan mijn Grootouders

-Oktober 2025

Geen vaste tijd om naar bed te gaan, geen limiet op koekjes of snoep.

Geen laat-ditjes, geen doe-datjes.

Eindeloos ravotten, modder tussen vingers, rennen door parken en pleinen, klimmen op de vesten.

Dat extra snoepje, die stiekeme kauwgom, dat ene speeltje dat al zo lang op je lag te wachten.

De wijze raad, de zachte levenslessen,

de warmte van knuffels, van koffie met een stuk taart erbij.

Het eerste sipje wijn, het laatste klatske stiekem van het glas.

Voor de tv, kijkend naar de koers, naar landschappen en de commentaar.

Kampen van dekens onder de keukentafel, vol fantasie en geheimen.

Reisalbums en verhalen, geschiedenissen die prikkelden, die me voerden naar wie ik nu ben.

Een centje in de hand, verborgen voor mama en papa: "Voor een crèmeke, maar zet ook een stukje op het spaarboekje."

Van alles wat mijn grootouders leerden, was het mooiste misschien, me voor te bereiden op de eindigheid van het leven, met liefde, speelsheid en een hart vol herinneringen.

[ikmichiel]

Familie.

[ikmichiel]

Kribbels

-September 2025

Ondertussen was Meneer begonnen met het verzamelen van hersenspinsels - kribbels, zo je wil - in zijn telefoon, louter en alleen omdat hij die altijd bij zich had. Zijn digitale notablockje diende als aanzet om 'nu eindelijk eens' aan te vangen met het schrijven van een boek. Het was ondertussen eind september, en er stonden al drieëndertig jaren op de teller. Holy shit.

Begin dit jaar had hij zich voorgenomen om wat vaker te lezen. Punctueel als hij was, sommigen verweten hem zelfs dwangmatigheid, hield hij nauwgezet bij welke boeken dat waren, en over hoeveel pagina's die beschikten. De teller stond voorlopig op eenentwintig boeken ter waarde van 5726 pagina's - geen bladzijden. Ach, nieuwjaarsresoluties. Vorig jaar liep hij nog de Ten Miles. Als er maar cijfers en lijstjes bij betrokken waren.

Over enkele uren zou hij een verplicht nummertje tot een slecht eind brengen. Een examen Frans B2 'voor het werk'. Hoe was hij, verdomme, daar weer in beland? Merde.

Net daarom misschien was het best om af te ronden zoals hij dat vaker deed na het klavierkribbelen: abrupt.

[ikmichiel]

If you spell absolutely nothing backwards, you get gnihton yletulosba which means absolutely nothing.

[ikmichiel]

Je weet dat het een mooie avond wordt wanneer de ober jouw mes vervangt door een steakmes.

[ikmichiel]

Sinds een kleine week zijn we dichter bij 2050 dan bij 2000. De tijd glijdt als zand door onze vingers. Een stille stroom die ongemerkt lijkt te versnellen.

[ikmichiel]

Voorlopig zou hij nog even niets schrijven.

[ikmichiel]

Liefde stopt niet bij de dood, maar laat zich slechts anders zien.