Chalk Box: Life Stories in a Box

Anything goes. Especially if it's about life.

[imyourgela]

What If?

Habang naghahanap ako ng scanned copy ng passport sized picture sa external drive ko, nakita ko sa files ang isang word format document na pinamagatang “What If?” Nacurious ako kung ano’ng nilalaman ng document dahil hindi ko talaga maalala na isinulat ko iyon. I don’t really remember writing this, but it was dated August 8, 2015. Halos mag-iisang taon na. At hindi ko rin talaga maalala kung ano ang pinanggagalingan ng sulating ito. Gayunpaman, masaya ring basahin ang bittersweet message ng kwento. enjoy! :)

So here it is:

What If?

 Huwag mong babasahin ito kung hindi ka handang magmahal.

Lalong-lalo na kung hindi ka handang masaktan.

  Buwan ng Agosto. Tipikal na panahon ng pagbubukas ng klase. Nakita kita. Wala  namang espesyal o magical na kaganapan. Hindi tulad ng mga napapanood sa pelikula na biglang nag-i-slow motion at hinahangin ang buhok. Hindi tulad sa mga teleserye na magkakabanggaan at tutulungan mo akong pulutin ang mga nalaglag na aklat tapos magkakadikit ang ating mga kamay at slow motion ulit, mapapatitig tayo sa isa’t isa at maiilang. Iiwas ka ng tingin kunwari pero magpapakilala rin sa huli. Walang ganun. Walang spark kumbaga. Tamang nakaupo ka sa tipikal na tambayan ng mga estudyante at tamang dumaan ako sa harapan mo. Ganun lang. Pero hindi ko inaasahan na ang pagkikita palang iyon ang magiging simula ng lahat ng karanasang magtuturo ng napakaraming aral sa buhay.

  Setyembre. Magka-org pala tayo. Pero magkaibang linya. Performing Arts ka, Production Team ako. Magkaibang-magkaiba. Pero ang bottom line pa rin, magkasama tayo sa iisang organisasyon. Ibig sabihin, madalas tayong magkikita, madalas magkakasama, madalas magkakausap at madalas magkakasabay. Dahil sa mga pagkakataong iyon, nakilala natin ang isa’t isa.

  Ang dating pagkikita sa loob ng org ay nasundan ng pagkikita sa labas. Ang pagtitext tungkol  sa gawain ng organisasyon ay naging tungkol sa pangungumusta at pakikipagkwentuhan. Ang pag-uwi nang sabay ay naging madalas hanggang sa naging bahagi na ng sistema ang paghihintayan. Ang dating ngitian sa tuwing magkakasalubong o magkakatabi sa upuan ay naging matutunog na tawanan at halakhakan. Ang dating pagkain nang sabay kasama ang mga kaibigan ay naging pagkain nang ang magkasama na lamang ay tayong dalawa. Ang dating akbayan o apiran ay naging maingat na paghahawakan ng kamay. Maraming nagbago. Sa akin at sa iyo. Bagaman pareho nating alam na tayo’y nabubuhay sa magkaiba at magkataliwas na mundo.

  Sa kabila ng lahat ng pagkakaiba natin, pinilit nating maging sapat sa isa’t isa. Sinubukan mong pasukin ang mundo ko. Inalam mo ang mga hilig ko. Inunawa ang lahat ng kahinaan at pagkukulang ko. Inintindi ang mga bagay na hindi kainti-intindi sa akin. Tinanggap pati ang mga bagay na hindi katanggap-tanggap: ang paghihilik kapag natutulog, ang pagtawa nang malakas, ang katakawan, ang katamaran maligo minsan, ang pagiging isip-bata, ang pagiging selosa nang wala sa lugar. Kumain ka ng mga paborito kong pagkain kahit ayaw mo dahil nandidiri ka sa street food. Natuto kang kumain ng kwek-kwek at fishball sa gilid ng daan. Sinamahan mo ako sa mga paborito kong lugar. Nakipagsiksikan sa Divisoria. Nakisimba sa Quiapo. Nakinig ka sa mga sintimyento ko sa buhay. Nakitawa ka, nakiiyak, nakiramay, nakisama, nakipagtawanan, nakipagtalo, nakipag-away, nagmahal.

  Sinubukan ko ring pumasok sa mundo mo. Inalam ang mga hilig mo. Inunawa ang mga bagay na mahirap unawain sa iyo. Inintindi ang pagiging masungit at tahimik mo. Tinanggap ang mga bagay na boring sa iyo: ang pagiging OCD mo, ang pagiging iritable mo kapag magulo ang mga bagay-bagay, ang pagsusungit mo sa mga waiter at crew, ang pagiging kuripot, ang pagbili ng mga mamahaling gamit na hindi mo naman kailangan minsan, ang pagiging seloso. Kumain din ako ng mga paborito mong pagkain, sumama sa mga lugar na gusto mong puntahan, nakinig ng iyong musika, nangarap kasama ka, nakitawa, nakiiyak, nakipagtalo, nakisaya, nakibahagi sa tagumpay, nakipag-away, nakipaglaban, nagmahal.

  Masaya naman tayo sa mundong ginawa natin para sa isa’t isa. Ang mga suliraning ating pinagdadaanan ay matagumpay nating nalalampasan. Habang tumatagal ay lumalalim ang ating pagmamahalan. Walang hadlang sa atin. Walang sagabal. Pareho tayong tapat. Pareho tayo ng daang tinatahak. Sabi nila, iyon daw talaga ang ideyal na pag-ibig, iyon bang hindi kayo nakatingin sa isa’t isa bagkus ay nakatingin kayo sa iisang direksyon dahil doon kayo papunta pareho. Perfect na perfect talaga tayo sa isa’t isa. Ngunit katulad din ng prinsipyo ng daigdig, nothing is permanent but change.

  Hanggang unti-unting nagbago ang lahat. Nawalan ng tunog ang masayang halakhak. Nawalan ng oras para magkita at magsama. Naging responsibilidad ang pagkakaroon ng relasyon. Nagbago ang mga prayoridad. Nagbago ang mga pagpapahalaga. Nawala ang lambing, nawala ang pag-aalala, nawala ang saya kapag magkasama. Nanlalamig na ang dating init ng pagmamahalan. Naging sunod-sunod ang away, hanggang sa wala ng away kundi nagkikimkim na lang ng sakit at sama ng loob sa isa’t isa. Nagbago ang mga pangarap. Nawala ang pagkukwentuhan, nawala ang mga simpleng paghahawakan ng kamay at panakaw na paghahalikan, nawala ang mahihigpit na yakap. Nawala ka. Nawala ako.

  Pareho tayong naligaw. Pareho tayong nasaktan. Pareho tayong nagmamahal pa rin. Pero pareho rin tayong naging duwag para ipaglaban ang dapat sana’y direksyon na sabay nating tutunguhin. Pareho tayong nanahimik habang pinapanood ang pagkawasak ng bawat isa. Pareho tayong umid ang bibig at tiklop ang sarili habang pinapanood ang paglayo ng bawat isa. Pareho tayong tahimik habang dinudurog ang ating mga puso ng sakit at panghihinayang. Pareho tayong bumitaw kahit alam nating kaya pa namang humawak. Pareho tayong sumuko kahit na alam nating kaya pa namang lumaban. Pareho tayong ma-pride. Pareho tayong umiyak at nasaktan. Pareho tayong walang ginawa para sa taong mahal na mahal natin.

  Mahabang panahon na ang lumipas. Ngunit kapag naiisip ko ang mga bagay na hindi natin nagawa, napakaraming tanong ang nabubuo sa akin. May magbabago kaya kung pareho nating ginawa ang mga bagay na alam nating tama? May magbabago kaya kung pareho tayong naghanap ng daan pabalik sa isa’t isa? Kung pareho tayong naghintay sa pagbabalik ng isa? Kung pareho tayong hindi sumuko basta-basta? O sadya bang ito talaga ang itinadhana?

   Agosto 8, 2015

Al Khuwair 33

[imyourgela]

Sampung Bagay na Natutunan ko sa Pagiging OFW

Una,

Dapat malinaw sa iyo ang dahilan,

layunin at paraan ng iyong paglisan.

Hindi lang dahil gusto mong takasan ang iyong mga utang;

O dahil mas cool ang mga pambackground mo sa Instagram.

Hindi lang para makasakay sa eroplano

at makapaglakbay nang malayo.

Dapat alam mo ang mga bagay at tao

na sa paglisan mo ay iyong isasakripisyo.

  Pangalawa,

Dapat handa ka sa mga pagbabago.

Oo, magbabago ang takbo ng mga oras mo.

Magbabago ang timpla ng pagkain mo.

Magbabago ang ayos ng pananamit mo.

Magbabago ang pananalita mo.

Magbabago ang amoy mo.

Magbabago ang pananaw mo.

Magbabago ka, sa ayaw mo man o sa gusto.

Kaya dapat handa ka sa mga pagbabagong ito,

dapat handa kang yakapin ang mga ito,

tanggapin mo ito nang buong-buo,

at handa kang papasukin sa sistema mo,

dahil kung hindi, mawawalang-saysay ang mga sakripisyo mo.

  Pangatlo,

Dapat maging matapang ka.

Walang lugar ang pagiging mahina.

Kailangan mong maging matapang kahit natatakot ka.

Kailangan mong maging matapang kahit mag-isa ka.

Kailangan mong maging matapang kahit pagod ka na.

Kailangan mong maging matapang kahit nahihirapan ka na.

Kailangan mong maging matapang kahit suko ka na.

Dahil kapag pinili mong umalis para sa maalwang buhay,

Walang lugar ang pagiging mahina.

Ang pakikipagsapalaran sa ibang bayan ay parang isang sugal.

Kung gusto mong manalo, itataya mo ang lahat,

kaya iwawaksi mo ang iyong mga takot at papalitan ng tapang.

  Pang-apat,

Huwag kang susuko.

May mga araw na makakaramdam ka ng pagkabigo.

May mga panahon na ika’y nagugupo,

maaaring ng karamdaman o ng pangungulila sa pamilya mo,

ngunit hindi dapat ito magiging dahilan ng iyong pagsuko.

Lagi mong iisipin ang unang bagay na naghatid sa iyo sa lugar na ito:

ang mga dahilan, layunin at pangarap ng iyong paglayo.

  Panlima,

Kailangan mong maging matatag.

Maraming unos ang sa iyo’y hahampas.

Maraming balita mula sa Pilipinas:

bagyo, sunog, lindol – walang makalalagpas!

Ngunit ang balitang pinakamasakit

ay mawalan ng magulang sa gitna ng iyong pagtitiis.

Nang ibalita sa aking patay na si tatay,

Durog na durog ang aking kalooban.

Gusto kong bawiin ang lahat ng panahon

na inilagi ko sa malayong nayon.

Gusto kong tumangis at magpalahaw,

ngunit hindi maaari, kailangang magpakatapang,

Kailangan kong maging matatag

Dahil ako ang naiwang sandigan ni nanay.

At gaya nga ng pangatlong aral,

Kailangan mong maging matapang kahit hinang-hina ka na.

Hindi ka maaaring umatras o sumuko,

Walang lugar ang pagiging mahina, sa tulad kong OFW.

  Kaya ang pang-anim,

Matututo kang maging maingat.

Mula sa mga kagamitang materyal,

Relasyon, kaibigan at kasamahan.

Pag-iingatan mo rin ang iyong kalusugan,

kasabay ng pag-iingat sa reputasyon mo’t pangalan.

Totoo, marami tayong kababayan:

Umalis nang propesyunal, puta ang kinalabasan.

Sa paghahangad ng madaliang pagyaman,

kaluluwa’t katawan ang ginagawang puhunan.

Kaya dapat doble ingat sa mga desisyon

at alamin ang hangga ng iyong limitasyon.

  Lagi mo ring tatandaan ang pampito:

Maraming mapagsamantala at manloloko.

Sasamantalahin ang inyong layo,

Matututong magbalatkayo.

Pupunuin ka ng kasinungalingan,

Susuyuin ka ng kataksilan,

Pilit ikukubli ang kawalanghiyaan,

Pilit pagtatakpan ang kalaswaan.

Maraming ulupong sa mundong ito,

Minsan hindi mo alam, sila pala’y nakalingkis sa iyo.

  Kaya ang pangwalo,

Dapat maging matalino.

Kilalanin ang mga taong pagkakatiwalaan mo.

Hindi lahat ng nakangiti at magiliw sa iyo,

ay siyang tunay na kaibigang masasandalan mo.

Nakalulungkot talaga ang katotohanang

kapwa-Pilipino ang nagsisiraan,

walang pakundangan kung maghilahan,

naghahanap-damay sa pusali at putikan.

  Pangsiyam,

Makukuntento ka.

Makikita mo na ang bawat biyaya ay mahalaga;

Na ang bawat hirap ay may katumbas na saya;

Na ang mga sakripisyo ay may kalakip na tuwa.

Oo, makukuntento ka.

Kahit sa maliliit na bagay, mapapasaya ka.

Marinig mo ang boses nila, ok ka na.

Makita mo sa video call, mapapangiti ka na.

Makabili ka ng pasalubong, kuntento ka na.

Makaipon ka ng salapi, malaking biyaya na.

  Makukuntento ka,

at matututo kang magpasalamat

sa mga biyayang mayroon ka at salat sa iba.

Makukuntento ka,

at iisipin mong masaya rin pala

kahit sampung buwan kang nangungulila

sa iniwan mong bayan at pamilya.

Tutal ang lahat ng ito’y iyong ginagawa

para sa kapakanan at kaginhawaan nila.

  Pansampu at pinakaimportante:

Makikilala mo ang Diyos.

Iyong pagkakakilala na higit pa sa pagsisimba.

Iyong pagkakakilalang may koneksyon sa inyong dalawa.

Iyong pagkakakilalang may lalim at bisa,

may tuwa at ligaya,

may pagkapit at pagtitiwala.

  Sapagkat sa mga oras na natatakot ka at nag-iisa,

sa mga oras na tahimik kang nagluluksa,

sa mga panahong nagtatanong ka at nagtataka,

sa mga pagkakataong nasasaktan ka,

sa mga oras na masaya ka ngunit wala kang kasama,

sa mga oras na gusto mong magkwento pero wala sila,

sa mga tagpo na nakahanap ka ng kapayapaan…

Doon mo Siya matatagpuan.

Sapagkat sa lahat ng mga panahong iyon,

wala kang ibang makakapitan kundi ang iyong pananampalataya,

walang ibang sasagip kundi Siya, ang Manlilikha.

  Kaya, kung akala ng marami

na ang pagiging OFW ay madali,

mag-isip muna nang mabuti,

limiin muna ang sarili, kung kakayaning magwagi.

Mahirap ang mga hamon,

Magbabago ang mga panahon,

Oo, magbabago ang lahat…

Kahit na ang panginoring matagal mo nang tinatanaw.

Lahat, magbabago, kaya kailangan ng matibay na puso.

-plumangdugo

Marso 21, 2016

[imyourgela]

For My Students

Today, I will not teach. No, I will not discuss about nouns or phonemes. No, I will not discuss about grammar or formal themes. No, I won’t discuss any Math or Physics, or anything that’ll make your knees tremble, I will not discuss about your grades; how it seemed severely damaged, like when you crumpled a piece of paper and you positioned yourself three meters away from the trash can, ready to throw it up or dunk it like Michael Jordan! No! I will not discuss anything about school stuff that’ll make you more stress. I know how it feels to be a student. I know how you struggles every day: waking up as your alarm goes off, convincing yourself that school is fun, reminding yourself that you’re a morning person even though you’re not. I know how it feels to be a student. I know how hard it is to fill your tiny little brain with loads of information from every important person, from every part of the world, from every writings on the books, from every writings on the board. I know how tough it is to understand every lesson, to understand why we need to find all the X’s and to solve for all the Y’s, to memorize the dates of our history, the names of our every heroes, of every presidents that contributed something to the United Nation and to the world, or was it really Neil Armstrong who first landed to the moon? I know how you brawls every day and every night, to contain all the information that you heard, that you write, into your tiny little brain. I know how it feels to be a student. I know how stressful it is when you’re trying really hard to listen to your teachers as they delivered the lesson, yet you don’t get a single thing out of it. I know how scary it is to face the Periodical exams, so much so to face the result of your tests, and more so the result of your final grade. The final grade which will sum up the sweat, blood and tears that you sacrificed for three months. I know how terrifying it is to show up to your parents, followed by your explanation why you only got this. I know not all parents are the same. Some will understand, some will not that much. Some will just say “okay, maybe next time.” But some will say “why are you so dumb?” Some will hug you tight and reassure you that it’s alright, while some will give you disappointed sight. I know that you will be broken, and some will cover up with a smile. Some will just shrug, keep it inside and continue with life. But, hey, I want to say something to your face. I want you to know that you cannot be measured with numbers and A’s. I want you to know that you are a universe, or a canvass, or a book, or a google – humanized. I want you to know that every time you looked at me with awe, you always open a door for me to explore. That every time you giggle or shout, or every time you raised your hand and open your mouth and you speak, you always bring me to a different world of story and at its peak. That every time you share something about yourself to me or to others, you always connect me down there, in the deeper part of your heart. That every time I see you struggle, it always make me believe that you can. That every time I witness your heart break, it always make me feel I’m important. That every time you run to me, because mom and dad couldn’t understand, it always make me feel I’m still alive. I want you to know that you are here, despite your number in my class, you are here. I want you to know that even if you’re falling apart, or failing, or dwindling, still you cannot be measured with ranks. I want you to know that whether you scored A, P, AP, D or B in the card, you still matter, you’re still important. I want you to know that being a student is hard and no other life is harder than that, But no one in this world could tell what you will become. So don’t you ever stop! Today, I will not teach. I won’t discuss facts from your books, nor will I ask you to memorize some poems. But I will talk to you, and go beyond your heart… To tell you, don’t you ever get tired! Just go on, storms will passed. Anyway it is just the beginning, more battle to come. I believe you’ll be somebody, nothing is impossible, I can prove it 100% right! Today, I will not teach you facts. Because I believe, some days are good if you learned something about life. -Plumangdugo October 19, 2015 12:28 am

[imyourgela]

“Ayoko sanang itapon ang mga alaala,

Ngunit wala nang silbi pa ang mga gunita.

Kung ang dulot lang ng pagsulyap ay kirot at pagluha,

Hayaan mo nang ang mga ito’y maiwan

sa likod ng lente ng kamera kong tangan.”

-plumangdugo, Setyembre 16, 2015

[imyourgela]

...

sa bawat araw na lumilipas

hindi ko mapigilan ang pag-alpas

ng mga alaalang kupas,

nanlilimahid at puro gasgas.

sa bawat oras na nasasayang

tunay akong nanghihinayang,

kung sana’y maibabalik ko lang

aalisin ko ang lahat ng harang.

sa bawat minutong nagdaan

na ikaw ang nasa isipan

alaala mo’y nagsasalimbayan

at sa diwa ko’y nakikisalo’t nakikiramdam.

bakit ganito ang dulot mo?

may kasalanan ba ako sa iyo?

bakit sakit ang sukli mo

sa lahat ng inalay ko?

bakit naging mahina

ang mga pangako mo’t salita?

bakit hinayaan mong mawala

kung tunay ang iyong pagsinta?

[imyourgela]

done with the 2nd day of class. smile pa rin kahit haggard. :) (at Philippine School Sultanate Of Oman)

[imyourgela]

weekend night is chillin' night while doing paperworks. #lifeofateacher #lessonplan

[imyourgela]

honest hearts produce honest actions. (at Philippine School Sultanate Of Oman)

[imyourgela]

[imyourgela]

at Al Taimur Mosque

[imyourgela]

my heart, it beats. beats for only you...

[jellyweeds]

ako’y nangangarap at umaasa pa rin na ika’y magbibigay ng dahilan ng pag bangon at ng muling pag ngiti dahil ako’y, hanggang ngayong alas tres ng hating gabi, ay umiibig pa rin ng walang kapagod pagod at walang pagbabago sabihin mo saakin kung nakasasama lang sa akin ang pag babakasakali at paghihintay na mag bago ang iyong pag tingin dahil ako’y nalulunod, at umaasa na hahawakan mo ang aking mga kamay at sasabayan ako sa pag agos ng tubig ako’y umiibig pa rin kahit anong oras na ng hating gabi at sa aking kaalaman, ako’y walang balak tumigil

-a.i, hating gabi (via jellyweeds)

[imyourgela]

"if you're just brave enough to face the risks to be with me...

are you willing to give away your shield and run in the rain with me?

would you be there when i jump off the cliff?

would you be the refuge when i'm a casualty in the war?

would you notice me when i'm finally gone?"

-plumangdugo

22215

[imyourgela]

Tatay's Last Cheers!

DEATH is inevitable. When it arrives and knocks on your door, you have no escape. You cannot hide under your bed, or inside the closet, or ran away. You can do nothing but to face it, and to accept it. That is why it's really important to be always ready, and to make sure that you lived your life without regrets.

I know death would visit me or any of my loved ones. But I did not expect it to come too soon. I am quite not prepared, but am half ready for it. When I received an unusual call from Nanay last Sunday evening, I know something's terribly wrong. And true enough, it's about Tatay. Nanay said he's fighting, he's struggling, he's trying to get his life back from death. I know, thousand miles away, that Tatay won't just give up like that. He's my own version of Manny Pacquiao; strong, brave, and loves life of any form. I know, if given a chance, Tatay would give anything, in exchange of just one more day to live. But I also know, despite the bravery and courage that he tried to show to Nanay, he's already weak. It's sweet yet heartbreaking to know that during the time that death take his life, his heart still beats. No other functioning organs except his heart. It still beats, as if saying to Nanay that forever still and do exists. It still beats, as if saying to Nanay that even though he's "technically dead", he will live on as long as our hearts beat. He will live on as long as we remember him and as long as we still love him.

I still hear the beeping of his machine when I tried to talk to him over the phone. I know he won't respond to me but I also know that he's listening when I spoke to him. I know he just wants an assurance that we will all be okay on our own. So I did the biggest decision of my life - to let go of Tatay and let death take him away. 

If it's only for me, of course I can be selfish and push Tatay to fight. I want him to still live. But, love will never be selfish. I was not able to see his struggles but I know how terrible his situation during that time. That's why I said my usual line to him when we're talking every Friday, "Tay, kung hindi kaya, huwag pipilitin ha? Hindi ka na boksingero..." I did not know that this same line will be my final advice to the man I love the most. And that's it. 

After that phone call, the doctor said they only have five shots to give to Tatay. Which means, last 15 minutes of his life. When I heard that, I surrender him to God. If there will be a miracle and if that's not yet his time, then be it. But if it's already his time, who am I to interfere God's plan? And true enough, after 15 minutes, Nanay called again to say that Tatay bid his final goodbye. 

I didn't like to think that it's a sad story because it's not. Yes, Tatay might not be around anymore, but he will forever lives in us. I didn't feel so much sadness nor grieve, because I know that we did a lot of happy memories together. It's not so hard for me to accept his death, because I know I didn't have any regret. I was given a lot of chance to show him how much I love him, and I consumed it well. I served him, respect him, love him, take good care of him, spoiled him, make him laugh, share with him my happiness, kiss and hug him a lot, and I let him be part of every bit of who I am right now. I have nothing more to ask but a peaceful journey of Tatay to the afterlife.

And now, three more hours to go and I'll get to see Tatay for the last time. I'll pay him my last respect in the coming days of his wake. I still bring his chocolates as he requested the last time that we talked. And I also bring my recent award which I dedicate to Tatay and Nanay. I know for the last time, he will be proud of me in heaven.

Our parents would not be around forever. There will always be a time that they will need to leave us. So while you still have both of your parents with you, folks, don't waste your time. Show them how much you love them, kiss them always, create good and happy memories together, make them happy, let them live the remaining days of their life to the fullest with you, don't hurt them, make them proud. So when the time comes that you have to part ways, you'll never have any regrets. 

I will miss you, Tatay. But I know deep in my heart that you will forever guide me, wherever you are. I want you to know that you will always be my first love, that you will always be my Manny Pacquiao, that no one will replace your place in my heart. I will always remember you as the hyper, funny, sweet and loving man as you used to be. Von boyage, my father. See you in the afterlife, when my own time comes. I love you, 'Tay! 

Life is too short. So make sure that when you live it, you live it not only to the fullest, but without any regrets. 

*written on my flight back to Manila last December 24, 2014

[iamfreleleng]

Sweet right :) Blessed and loved ♡

[imyourgela]

this is a good reminder to all the ladies out there. :)

[imyourgela]

past tense yes, i wish i could. i wish i could go back in time where we could start anew. i wish i could rewind everything and correct all the mistakes that've been made. i wish we had a second chance to meet again for the first time, and start all over again for the last time.

[imyourgela]

make me fall in love with you, if you can.