“Pulcher animus" no more @istipaneng - Tumblr Blog

Sht

Salamat at dumating ka.

Ikaw ang nagligtas sa akin, mahal.

Nag-iba ang mga gabi, hindi na sila malungkot.

Nag-iba rin ang mga umaga, hindi na ako nababagot.

Pinaiyak mo ako ngayong gabi.

Heto ang aking tula,

Na minsang akong iniwan,

At ngayo'y nahanap ko na sila.

Katulad ng buhay at saya na patuloy kong hahanapin kasama ka.

Salamat sa mga gabi at sa mga araw at sa mga susunod pa.

Salamat sa mga luhang papatak dahil mahal kita.

I wish to love you WHOLLY, by, where I can hold you tight whenever I want to because holding back feels like my ribcage would explode and FREELY that kissing you and hugging you would not make us feel scared that someone we know might be watching.

And I can only wish.

I love you and I'm choosing this.

I can embrace the anxiety, now that I'm embracing you.

We got this, sinta.

We may be blanketed by uncertainty, but this love is powerful enough to progress to the future, together, even if we're blindfolded.

Baka nasasaktan ka.

You've let someone read your thoughts expecting for some understanding and a little attention. No. You expected so much attention. But, you are JUST another self-centered person.

You let someone read me. You tell someone my name. Now, give me another. GIVE ME ANOTHER FUCKIN NAME.

Code 7 down, sorry self. Sorry, Sephi.

You can't get rid of me. Fuck you.

I know. I'm sorry. Tanga ako at bobo.

Oh anong naitulong ng pag-amin mong tanga at bobo ka? Wala 'di ba? Tapos magsasakit-sakitan ka ngayon. Puta ka.

Oo. Salamat sa pagpapaalala. Malaking matabang puta. Na hindi makausad kasi nandiyan ka. Tigilan mo na ako. Putangina ka. Lubayan mo na ako.

Tanga ka. Ikaw ay ako. Ako ay ikaw. Sige, iyak lang. Diyan ka magaling e.

Hindi katulad ng bida sa The Little Prince, wala akong natatandaang pangarap na sinubok ipakita sa iba dahil doon ko gustong ipakilala ang sarili ko. Ang natatandaan ko lang ay mga araw ng pag-aaral, walang katapusang pag-aaral. Pinili ka. Kailangan mong husayan, kailangang hindi sila matalo sa pagpili sa 'yo. Pero sino ba ang nanalo? Nanalo ba ako? May ilang bihirang pagkakataong nag-uwi ako ng medalya pero nanalo ba talaga ako? E bakit parang bumigat lang ang tingin nila sa mga dapat ko pang makuha sa susunod? Grade 4 nang magdesisyon akong magtuos, kahit hindi ko 'yon alam. Marami raw pera do'n at kailangan kong magkapera para sa pamilya. Iyon na simula pagkabata, kailangan maging accountant para sa pamilya. Ngayon ko lang napagtanto na wala pala akong pangarap para sa sarili ko.

Nagkaisip lang ako noong unang taon sa kolehiyo. Halos tatlong taon din akong napuno ng ideya at pag-asa dahil sa unibersidad at sa simbahan. Ngayon, kasama ko pa rin ang turo ng unibersidad at simbahan pero bakit wala na akong pag-asa? Kahit ideya at kamalayan ay iniwan na rin ako?