"Te veel lucht in een ballon en hij gaat stuk." - Typhoon: Zo Niet Mij
cherry valley forever
Not today Justin
Peter Solarz
NASA
we're not kids anymore.
TVSTRANGERTHINGS
Three Goblin Art

tannertan36
No title available
wallacepolsom

Janaina Medeiros
hello vonnie

blake kathryn
🪼
Today's Document
sheepfilms
Jules of Nature
Cosmic Funnies

ellievsbear

oozey mess

seen from Romania
seen from Austria

seen from Malaysia

seen from Türkiye

seen from Netherlands
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Türkiye
seen from United States
seen from Mexico

seen from Sweden
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
@izziethoughts
"Te veel lucht in een ballon en hij gaat stuk." - Typhoon: Zo Niet Mij
Ik doe nog te veel omdat het moet en niet omdat ik het leuk vind.
Ik zie de wond van jouw woorden nog altijd terug in de spiegel
Liefde is een wedstrijd en degene die het meest voelt verliest. (Altijd.)
Hanna Bervoets - Alles wat er was
Windstil
Met al mijn kracht trap ik op de trappers tot ik geen lucht meer krijg en oververhit raak
Ik blijf maar fietsen en fietsen
Tot ik besef dat ik zelf de tegenwind maak
“Ik wil hard leven en geen spijt hebben. Ik wil veel doen in weinig tijd, ik wil voelen dat ik besta en mijn longen laten branden. Ik wil schreeuwen en drinken en vallen om vervolgens weer op te staan en door te rennen. Maar ik ben onhandig, ik struikel veel te snel en van schreeuwen word ik hees. Mijn hoofd loopt vaak over en ik ben soms zo moe dat ik dagen slaap. Ik wil een tsunami zijn, maar ben meestal niet meer dan een kleine regenplas.”
— F.A.L (18-12-2017)
we gaan niet meer terug
naar hoe we ooit waren
zullen we dan worden
wat we nog nooit
zijn geweest
Niemand vertelt je dat het vechten nooit stopt. Actief ingaan tegen alles wat jou als mens kapot maakte, mag dan misschien een automatisme geworden zijn, maar het vergt niet minder energie dan vroeger. Elke dag opnieuw moet je ervoor kiezen om niet te verglijden in destructieve gewoontes en negatieve gedachtestromen. Er is geen dag waar je niet doodop bent van proberen.
“Zij wilde dood omdat het leven haar niet bracht wat ze droomde. Omdat ze heel diep kon voelen. Omdat ze niet meer kon. Ik geloof nog altijd: zij wilde niet per se dood, zij wilde niet dit leven, niet dit hoofd, niet dit gehavende hart. Dat is echt iets anders. Er viel nog zoveel te proberen.”
- Griet Op de Beeck, Vele hemels boven de zevende
Uit de hand gelopen grapje
Ik weet ook niet wat het is Je gespierde lichaam, je krulletjes wellicht Het feit dat ik je na één dag al mis Of de liefde waarmee je me verlicht
De manier waarop je me aankijkt En zenuwen die dan komen Hoe alles zo goed lijkt Niets meer te voorkomen
Omstandigheden verre van ideaal Maar nieuwschierigheid die overwon Je verraste mij totaal Dat ik het met jou zo leuk hebben kon
Ik heb lang op de rem getrapt Maar we zijn als een trein ontspoord Als een aapje uit de kooi ontsnapt Alle principes overboord
Het is te laat Alles wat ik blufte wil ik niet meer Maar wat kan het nog kwaad Als ik enkel jou wil Keer op keer
'Geen zorgen, ik laat je niet vallen'
En soms, als ik het gevoel heb dat ik het allemaal niet meer ga redden, als de wereld niet meer aan mijn voeten staat maar ergens boven mijn hoofd lijkt te bungelen, als ik de controle verlies terwijl ik die zo graag heb, als mijn hoofd ontploft door enkel negatieve gedachten en ik langzaam maar zeker steeds dieper val, dan weet jij me altijd te vinden, me altijd te vangen, en dat vind ik eng, maar ook fijner dan ooit.
Tango
Op ieder punt van de dag zou ik jou bij je hand willen pakken en je de passen van mijn favoriete dans willen leren. We zullen dansen op de muziek van de maan en we zullen staan voor de lust waarin de oorsprong zich heeft bevonden maar we dansen niet in een bordeel maar in ons huis. Ons huis, ons huis ons alles. De plek waar ik je leerde kennen, vond, kwijtraakte en opnieuw vond. De plek waar ik geluk vond waar ik altijd nog de weg naar terug zou weten de plek die mijn thuisbasis is. We horen arrogant te kijken en doen dat dus maar toch voel ik je onzekerheid onder een laagje machogedrag. Je zou me harder mogen aanpakken tegen me schreeuwen of me duidelijker een duwtje in de goede richting kunnen geven, maar toch zetten we geen pas verkeerd. Mijn hand op jouw hand rustend doet me beseffen dat onze lichamen voor elkaar zijn gemaakt. Mijn hoofd op jouw arm borst of buik het maakt niet uit maar hoe ik ook steun op jou het voelt goed. Maar ook weer niet, want ik weet dat ik niet mag steunen. Steunen zorgt er voor dat het zwaartepunt over het oppervlakte verschuift en dingen kapot zullen gaan en ik zal te laat zijn om er nog maar iets van te kunnen opvangen. Dus ik leun nergens op. Maar ik wankel wel. Mijn evenwicht is te slecht alle onverwachtse klappen van het bestaan op te vangen dus soms val ik, bijna, want jij vangt me altijd op. Onze lichamen zijn de plus en de min en jij draagt goud en ik draag zilver dus daarom zijn we elkaars type niet maar werkt het toch heel goed. Het werkt beter dan ooit. Zo goed dat ik het liefst ieder moment van de dag met jou spendeer, naar je kijk, naar je luister, samen op de scooter zit om naar niets heen te rijden, pasta maken, prison break kijken, zwemmen of achter elkaar aan rennen met een theedoek. We weten dat we elkaar geen pijn zullen doen, toch blijft het spannend. Ik vind het doodeng mijn hart en kwetsbaarheid aan je te geven, maar ik kan niet meer anders. Ik wil je, ik houd van je, ik ben verliefd op je. En het voelt verdomd goed. Ik was even op vakantie, maar heb de weg naar huis weer gevonden. En die zal ik nooit meer vergeten.
Lieve lieve jij, er is nog één ding dat aan ons ontbreekt en nog zo veel liefde die ik aan jou zou willen geven. Daarom wil ik je vragen; mag ik van jou de dans?
Thuisbasis
We zitten op mijn bank en ik heb mijn benen op jouw schoot. Niemand mocht eerder zo mijn voeten masseren. Zo, dat ik de zondes en stappen van het boevenpad vannacht bijna vergeet en ik lijk even een nieuw persoon met nieuwe voeten. Ik kijk in mijn als alles functionerende kamer en plots erger ik mij aan hoe langwerpig het is ingericht. Zal het aan de kamer liggen dat ik in een tunnelvisie ben geraakt? Of zal het de benauwde gangen met de verfspuitbuslucht zijn die mij te veel aan jou deden geven? Ik weet het niet, maar ik wil terug. Ik wil altijd alleen maar godverdomme terug zoals jij dat vandaag deed. Je liet de ramen beslaan alleen deze keken niet uit op Schiphol en dus vraag ik me af hoe het uitzicht was. En of je er van hebt genoten. Jij praat, ik troost je, maar de biecht ontbreekt. Alsof wij niet bestaan. Eigenlijk wil ik nu gewoon dat je oprot maar ik voel te hoge verantwoordelijkheid en trots en misschien toch wel een klein beetje liefde. Maar liefde zal nooit ruimte krijgen om op te bloeien tussen twee mensen die niet volledig kunnen openstaan naar elkaar. Ik vraag me af of er een betere bloei was geweest als we wel dinsdag naar het tuincentrum waren gegaan. Tussen de planten zal ik jou dan de grootste leugen ooit vertellen en dat is dat ik gelukkig ben als jij dat bent. Ik hoop dat je dan ziet dat ik lief ben en dat je weet dat ik het ook allemaal ingewikkeld vind en ik hoop dat je me niet vergeet aangezien je vaak niet zo goed oplet. Ik hoop dat je van me houdt. Maar er is een blokkade die ik niet kan verwijderen en haar naam is één letter verwijderd van een palindroom en misschien erger ik mij daarom wel aan haar. Maar dat is oneerlijk, zij is ook enkel maar zoekende. Eigenlijk is dat waar we allemaal maar mee bezig zijn. Met zoeken. Wat als het te goed verstopt zit? Wat als je 'Verzamelen!' herhaaldelijk irritant blijft roepen zoals vroeger bij tien tellen in de rimboe, maar er niets op je af komt? Wat als het is gestolen? Misschien is daar waar rust begint. Misschien zou ik dan wel vooruit willen.
‘Ik vind de rook mooi
Liegen kon ik toch nooit, tegen jou
Niet tegen jou
Ik snap het ook hoor
Ik ben zo'n gestoorde vrouw
Tegen jou
Maar zie je niet
Zie je niet, zie je niet
Dat ik aan je hand hang
En je ogen af zie dwalen
Je kan me dit niet maken
Ik hou van jou, ik hou van jou
Ik hou van jou, ik hou van jou nog steeds
Please vergeef me wat je toen deed
Please herinner wat ik goed deed’
what if we kissed. under the saturn and jupiter conjunction
We hakken knopen door maar blijven hangen aan de losse eindjes.
'Want ergens tussen haat en liefde
Zit iets explosiefs, en
Je kan niet voor altijd doen alsof het niet bestaat
Ik wil ons niet verlaten
Dus we moeten praten
Tussen licht en donker, net voordat hij ondergaat
Straks in de schemering komt het beslissende moment
En ik weet niet waarom
Moeten we samen zijn? Ik denk wellicht'