Soul-ed out.

jad·ed /ˈjādəd Tired typically after having had too much of something.

[jadedparaluman]

[jadedparaluman]

On some days I miss you, on some days I don't.

[jadedparaluman]

End of this chapter.

[jadedparaluman]

1:38am and I don't know if I'm torn or just wondering how things drastically change.

[jadedparaluman]

Those.

In that moment, I suddenly can't fight the urge to tell the good memories I had with you. All those good times. Those smiles. Those sparks. Those eyes. Those hands. Those songs. Those petty fights. Those foods. Those letters. Those gifts. Those those. And a lot of those. These are those that I still hold on to.

[jadedparaluman]

My mistake, my bad. Sorry.

[jadedparaluman]

[jadedparaluman]

Don’t wait for a text back, you’re not getting one, stop checking. Do something productive. Don’t waste your time waiting for a reply from someone who won’t matter to you in a year from now.

[jadedparaluman]

Why?

Bakit nga ba hanggang ngayon eh di ko siya tinatantanan? I mean, pwede namang ilet go o basta na lang umalis eh, pero bakit nga ba hindi? Ganto kasi un.

Una, siya lang kasi ung nagbibigay ng ganung klaseng atensyon. Siya ung nagtotolerate ng mga katangahan at kaartehan ko. Di siya nagagalit sakin. -,- At, at the end of the day, siya ung alam kong andyang para makinig saking mga walang kwentang kwento at kahit na di kami nagpapansinan, alam mong may nagkoconnect sa inyo eh. 

No need to elaborate pa, nasabi na ng mga yan lahat.

Siya eh.

[jadedparaluman]

Nagkatext ulit kami ng kung pano kami before, way way before, bago nangyari ang mga katangahan, ung chill lang, masaya ganun. Natuwa ako sa fact na un pero nalungkot, kase parang once in a blue moon na lang un. Hahaha. Ewan pero naiiyak ako dahil walang wala na talagang pag-asa ang lahat. Thankful na lang ako kase at least kahit papano nagiging 'okay' kami.

[jadedparaluman]

[jadedparaluman]

[jadedparaluman]

Visit Original Link

And I hate to say I love you When it's so hard for me And I hate to say I want you When you make it so clear You don't want me I'd never ask you cause deep down I'm certain I know what you'd say You'd say I'm sorry believe me I love you but not in that way And I hate to say I need you I'm so reliant I'm so dependant I'm such a fool When you're not there I find myself singing the blues Can't bear Can't face the truth You will never know that feeling You will never see through these eyes I'd never ask you Cause deep down I'm certain I know what you'd say You'd say I'm sorry Believe me I love you But not in that way You'd say I'm sorry Believe me I love you But not in that way

[jadedparaluman]

Gaano kaaccurate tong picture na to sakin? Puta, itong ito un eh para sa akin dahil nga tanga ako, pero of course, kung siya ang tatanungin, sasabihin lang nun eh ginagawa ko lang lahat ng bagay na big deal at hahahah friends syempre. Pota ako.

[jadedparaluman]

[jadedparaluman]

I used to think I was tough, but then I realized I wasn’t. I was fragile and I wore thick fucking armor. And I hurt people so they couldn’t hurt me. And I thought that was what being tough was, but it isn’t.

- James Frey

[jadedparaluman]

Sayang. Sawa. Tama na.

Let me break it down to you.

Sayang dahil parang ngayon sobrang normal na lang namin.  Sayang dahil parang wala na lang ako sa kanya. Kumbaga un na ung literal na strangers with memories. Sayang dahil siguro may nilet go akong chance. Sayang dahil may mga bagay na nawala na lang sa di malamang dahilan. Sayang dahil di ko man lang nakitang magkakaganito. Sayang dahil di ko ata siya nabigyan ng importansya. Sayang dahil wala na siya.  

Di ko alam, natatanga tuloy ako, dahil ko na naman ata? Ako na naman. Ako na laging wala nang ginawang tama. Oo alam ko naman eh. Lagi akong nagtataray, nagsusuplada, siguro nga pagod na, kahit ako naman siguro sa kalagayan niya eh. Pero un lang naman nakikita nila eh. Hehe. Di naman nila nakikita ung mga bagay na ginagawa ko talaga, ung mga deep down, na di ko naman kelangan ipagkalandakan. Kaya okay lang. Pero naiintinidihan ko naman eh. Wala un sakin, masakit lang talaga. 

Sawang sawa na ako sumiksik. Sawang sawa na akong pagsabihan nila na tanga. Sawang sawa na akong maging second best. Sawang sawa na ako sa paulit ulit na nangyayare. Sawang sawa na ako masaktan. Sawang sawa na ako sa lahat ng patungkol sa kanya.

Pagod na ako. Di ko na kaya pa. Siguro hanggang dun na lang ako. Na may limitasyon naman pala ako. Na kelangan ko muna magpahinga pero alam kong maeexceed ko pa ung limitations ko. Alam kong kaya ko ang mga bagay, kahit ano pa yan. Pero rest muna talaga sa lahat.

Tama na sa pagiisip sa kanya. Tama na sa pagaantay ng text niya. Tama na sa paghahanap kung may worth ako sa kanya. Tama na ang self-pity. Tama na sa pagasa na babalik kami sa dati. Tama na sa 11:11. Tama na sa pagtingin sa stars. Tama na sa lahat ng magpapaalala sa kanya. Tama na kay Dexter.

Kailangan ko nang tapusin lahat. Tama na. Ayoko na. Suko na ako. Eto na siguro ung time na itanong sa sarili ko ang "What's the point in trying?" I should end this drama. Pota bat ba ako naiyak habang ginagawa to. Tangina. Ayoko na tama na. Di ko na kayang ituloy to. Basta naisa isa ko na. Puta. :'(