Έτσι θέλω να κυλά η ζωή..σαν τα απογεύματα στην γιαγιά. Γαλήνια και σχεδόν νοσταλγικά.

gracie abrams

No title available
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
No title available
cherry valley forever
Lint Roller? I Barely Know Her
occasionally subtle

ellievsbear
𓃗
untitled
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

Kiana Khansmith
Fai_Ryy
ojovivo
No title available

Origami Around
Phantogram Three
d e v o n
tumblr dot com
Claire Keane
seen from United States

seen from United States
seen from Philippines
seen from United States

seen from Pakistan
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Singapore
seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Philippines
seen from Brazil
seen from United States

seen from India
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Vietnam
seen from Iraq
@justaswagittarius
Έτσι θέλω να κυλά η ζωή..σαν τα απογεύματα στην γιαγιά. Γαλήνια και σχεδόν νοσταλγικά.
«Καθίσαμε απέναντι.
Τα δικά μου πιόνια ήταν σύννεφα.
Τα δικά του σίδερο και αίμα.
Αυτός είχε τα μαύρα.
Σκληροί, γυαλιστεροί οι πύργοι του
επιτέθηκαν με ορμή
ενώ η βασίλισσά μου
ξεντυνόταν στο σκοτάδι.
Ήταν καλός αντίπαλος,
προέβλεπε κάθε μου κίνηση
πριν καλά καλά ακόμα την σκεφτώ,
κι εγώ παρ’ όλα αυτά την έκανα,
με την ήρεμη εγκατάλειψη αυτού
που βαδίζει στο χαμό του.
Ίσως τελικά να με γοήτευε
το πόσο γρήγορα εξόντωσε τους στρατιώτες μου
τους αξιωματικούς, τους πύργους, τα οχυρά,
τις γέφυρες, τον βασιλιά τον ίδιο,
πόσο εύκολα διαπέρασε, εισχώρησε και άλωσε βασίλεια ολόκληρα αρχαίας σιωπής
και πώς τελικά αιχμαλώτισε εκείνη τη μικρή βασίλισσα από νεραϊδοκλωστή
που τόσο της άρεσε να διαφεύγει με πειρατικά καράβια στις χώρες του ποτέ.
Ναι, ομολογώ ότι γνώριζα από πριν πως θα νικήσει. Άλλωστε, γι’ αυτό έπαιξα μαζί του.
Γιατί, έστω και μια φορά, μες στη ζωή,
αξίζει κανείς να παίξει για να χάσει.»
Χλόη Κουτσουμπέλη, Παρτίδα σκάκι
Λένε πως οι καλλιτέχνες είναι είτε κομμουνιστές είτε ομοφυλόφιλοι. Εγώ πάντως δεν είμαι κομμουνιστής…
Μάνος Χατζιδάκις, 1925-1994, Έλληνας μουσικοσυνθέτης
Έκθεση Πύλη στο πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο
Το ποίημα Περιμένοντας τους Βαρβάρους, δεν έχει εφαρμογή μόνο σε επίπεδο κοινωνίας, αλλά και σε ατομικό επίπεδο, καθώς εκφράζει την ανάγκη που αισθάνονται κάποτε οι άνθρωποι που έχουν γεμίσει τη ζωή τους με υποχρεώσεις κι ευθύνες, να επιστρέψουν σε μια πρότερη κατάσταση όπου η ζωή ήταν ανέμελη, χωρίς ευθύνες και όπου ο άνθρωπος μπορούσε πραγματικά να απολαύσει την κάθε στιγμή. Μια παρόμοια ανάγκη έχουν και οι πνευματικοί άνθρωποι που έχουν περάσει τη ζωή τους μελετώντας, και θέλουν κάποτε να γυρίσουν σε μια κατάσταση απλότητας και άγνοιας, όπου κάθε τι μοιάζει νέο και ανεξερεύνητο, σε μια κατάσταση δηλαδή όπου μπορούν να νιώσουν ξανά την έκπληξη μπροστά στα μυστήρια της ζωής.
Γίναν τα κομμάτια μια καινούργια αρχή
μες την αλλαγή βλέπω μ’ άλλα μάτια
όλα είναι ίδια αν δε τ’ αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας
κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά
μέσα απ’ τη δικιά σου τη ματιά.
‘Μεσ’ από το βάθος των καλών καιρών,
Οι αγάπες μας πίκρα μας χαιρετάνε.’