İnsanın hareketlerini, söylediklerini sürekli tartarak yaşaması büyük bir iç yıkım tezahürü biliyor musunuz?
Kendi alanında kendine bile dar geliyorsun. Daralıyorsun. Kendini sevemiyorsun, sevmeye layık göremiyorsun çünkü kimse seni genişletmiyor, ferahlatmıyor. Hep kendini düzelmesi gereken bir bozukluk olarak tanımlıyorsun. Ve bu çarpık bakış açın her şeyinden çok onaylanıp pekiştiriliyor.
Ne yöne dönsen hep bir kaza yaşanacak korkusuyla daha büyük kazalar yaşıyor, yaşatıyorsun. Üstelik bu zincirleme kazalar; senin çok dikkat etmenden, sosyalleşirken parmak ucunda yürümenden kaynaklı bocalama değil de kayıtsızlık kaynaklı ileri gitme zannediliyor. Yaşam, bir anlaşılamama öyküsünün kördüğümüne dönüşüyor.
İnsan, performans sanatçısına dönüşen personalarını üzerinden ehhhhh diyerek atıp en edeplice “Düşündüm ve sorun sizde.” diyebilmeli. İnsan kendini yeterince suçladıktan sonra artık en edebiyatsızca DEFOLUN diyebilmeli.
Gerçekten birini sevseydiniz onun “öz tartısını” elinden alırdınız. Birini sevseydiniz ona hep değerlendirilecek bir obje olarak yaklaşmaz, jürilik taslamazdınız. Sevdiklerinizi tahammül edilecek bir meczup olarak görmez, ona tahammül eden yüksek kişilik kibiriyle onlara yaklaşmazdınız. Dostluğu, yakınlığı bir yardım, bağış, iyilik, ihsan olarak görmezdiniz.
andulkaphoto
jacobvanloon
annaxmalina
blakekathryn
turnnoffyourmind
ellievsbear
