Karlı Bir Gece

Kar ve gece. Birbirlerine yakışan ender şeylerden...

[karlibirgece]

Nerede kalmıştım, kimdim ben?

Birkaç aylık aranın sonunda tekrardan burada, hislerimi yazmak üzere bulunuyorum. Oldukça yoğun, bedenin sabit kaldığı ancak duyguların ve hislerin bu yoğun tempoda savrulduğu bir sürecin içerisinden bildiriyorum.

Öncelikle hayatımda bazı değişiklikler oldu. Ama bu öylesine gelip geçmedi, arkasında bazı duygusal şeyler de bıraktı. Uzun süre sonra birisine gerçek anlamda bir şey hissetmek ilginç, mutlu ve motive ediciymiş. Ancak ben bunun karanlık kısmında, bir daha göremeyeceğim, iletişim kuramayacağımı bildiğim bir kısımdayım. Ne yazık ki cesur olamadım ve yüz yüze derinlemesine tanışamadım. Uzun süre sonra birinden hoşlanıp bunu yaşamak oldukça üzüyor. Bu gönül işlerinde kafam oldukça karışık. Beni bekleyen biri var mı, yok mu, hiç emin olamıyorum.

Kariyer anlamında da artık farklı kapıları tıklatmanın, farklı yollarda yürümenin iyi olacağını düşünüyorum. Bunun için yurt dışı opsiyonlarını araştırıyor ve başvuracak uygun bir an ve iş arıyorum. Bu keyfi bir süreç değil de beni oldukça üzen, yılların emeğinin gözümün önünde, iyi niyetli olmayan kimselerce heba edilmesi sonucunda almış olduğum bir karar. Tabi beni bekleyen biri (en azından ben öyle düşünüyorum) de uzaklarda olunca, belki bu sefer birlikte olunca uzun uzun vakit geçirebiliriz diye düşününce yurt dışına çıkma fikri daha da cazip geliyor. Zira bu şekilde yılda bir kez denk gelirsek, o ilişkiden kimse için hayır gelmez; zaten ona ilişki de diyemeyiz.

Kafam ne kadar karışık görüyorsunuz değil mi? Gerçek anlamda kimden hoşlandığımı bile %100 oranında saptayamadım. Zaten günlerim büyük bir mutsuzluk, bitkinlik ve hayal kırıklığının yüzüme yansımasıyla geçiyor. Umarım bu hissi bu karanlık havalar veriyordur. Güneşli günleri görmeye gerçekten çok ihtiyacım var.

[muptezzel]

Sevmeyi çok iyi bilirim, sevilmenin ise acemisiyim.

[karlibirgece]

Hafif puslu bir pencere

Evimden uzakta, ama yine evimde bir gece. Bana ayrılmış olan odanın camından baktığım zaman, desenli tülün ardında uzakta, sarı renkte uzaktaki yerleşim yerinin ateş böceği gibi kımıldayan ışıklarını bulanık bir şekilde görüyorum. Bulanık, çünkü benim için normalde henüz erken olan bir saatte yatağıma geçtim, gözlüğümü çıkardım, yapmam gereken birkaç ufak işi yaptım ve Tumblr'a, biraz sizinle dertleşmeye geldim. Nedense bunu söylediğimde burnumun direği sızladı, gözlerim ufaktan doldu.

Bugün sizinle ne konuda dertleşmek istiyorum? Aslında o kadar şey var ki, nereden başlasam bilemiyorum. Öncelikle, yakın gelecekte neler olacak bilmiyorum. Çalışma hayatımda istemediğim bazı nedenlerden dolayı önümü çok parlak göremiyorum. Bende hata olmadığı bariz belli ama bilirsiniz, yan yana dizilmiş bilyelerden birisi hareket ederse diğerleri de eder. O misal, başkalarının aksiyonları ben işimi her ne kadar iyi yaparsam yapayım etkiliyor, etkileyecek.

İkinci olarak ise, bu yılın başından beri bu sefer oldu, sonunda benimle ilgilenen, seven biri dediğim kişiyle günlerdir konuşmuyoruz. Ben yazmadığım süreçte bana yazmadı bile. Yalnızca birkaç sosyal medya hikâyeme yanıt verdi, verdiğim yanıtlara herhangi bir etkileşim göstermedi bile.

Üçüncüsü ise, yorgunum, gerçekten yorgunum. Bu fiziksel bir yorgunluk değil, ruhsal, zihinsel. Bu yorgunluğum insanlarla olan ilişkilerimi de etkiliyor. Arkadaşlarımın mesajlarına geç yanıt veriyor, onların isteklerini sallıyorum. Oysa ben hiçbir zaman böyle biri olmamıştım, benden her isteği olana var gücümle koşmuştum.

Günlerdir kafamda şu iki cümle dönüp dolaşıyor: "Yardıma ihtiyacım var ve burada yalnızım." "Bunların üstesinden geleceğim, her zaman olduğu gibi, yalnız bir şekilde." Açıkçası bilmiyorum, her iki cümle de doğru olabilir ancak ilkine inancım sonsuz. Gerçekten karanlık bir okyanusta boğuluyorum ve sesimi duyan, elimi tutan kimse yok. Yalnızım. Her zaman ihtiyaç duyulduğu an elimi uzatan ben, şu an tutacak bir el bulamıyorum. Doğru tarif edip etmediğimden bile emin olamadığım bir duygular silsilesi içerisindeyim.

Şimdi söyleme sırası sizde. Sizce ne yapmalıyım?

[karlibirgece]

Bitmişim ben

Başlıkta da dediğim gibi, bitmişim ben. Bitmek burada kendi anlamıyla, tükenmek olarak. Yanıldığım duygular, sosyal hayat, ekonomi, aile ilişkileri ve daha fazlası. Hepsi bir kalemtıraş gibi açtı beni. Kimse de durup ne oluyor diye sormadı. Kalemi eline alan açmaya devam etti.

Son günlerde kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Son birkaç aydır her şey güzel gitmiş, uzun süredir kendimde hissedemediğim sağlıklı yaşama hissini tekrardan hissetmeye başlamıştım. Ancak şu an bu sihir yok oldu. Tekrardan eskisi gibi berbat, gözden çıkarılmış ve yitip gitmiş hissediyorum. İştahım kesildi, sürekli düşünce halindeyim ve çevremdeki insanların artık gözünde bir şey olmadığımı düşünüyorum. Haksız da sayılmam, dizilerdeki konuk oyuncular gibi, insanların hayatlarında birkaç bölüm ya var ya yokum. Sonrası yok, hiç bilinmiyormuşum gibi.

Gerçekten hatrı sayılır bir süre sonra bir şeyler hissettim derken bu sefer yine karşı taraftan uzak dur sinyalini yedim. Bu zaten benim içimi en acıtanı oldu. Hem ne kadar saf niyetli biri olduğumu, hem de insanların gözünde çok bir şey olmadığımı anladım.

Ne yapsam bilmiyorum. En basit çözüm olarak aklıma ortalardan kaybolmak geliyor. Hem ben, hem de onlar rahat eder diye düşünüyorum. Onlar kendi yollarına, ben kendi yoluma...

[karlibirgece]

Ben miyim kötü?

İnsan, dostluk ve duygusal ilişkiler bu hayattaki kırmızı çizgim diyebilirim. Bunlar ne yazık ki geçmişte yaşadığım bazı şeylerden dolayı oldukça değer verdiğim, beni hayata bağlayan şeylerden. Ancak ben bunun üzerine titredikçe ne yazık ki karşı taraftan bir şey göremiyorum. Arkadaşım, dostum diye düşündüğüm insanların beni çemberleri dışında bariz bir şekilde bırakması bana oldukça dokunuyor. Tamam, kültürler, dil, yetişme biçimleri ve yaşam tarzları farklı olabilir ancak bana yapmayın bari. Yani demek istediğim şu, ben bir şey mi yaptım da bana böyle yapıyorsunuz? Hayır. Şu ana kadar hayatımda tek bir insana bile kötülük yapmamış, onun yerine kötülüğü daima kendime yapmış biriyim. Örneğin bana değer vermeyen, arkadaşım sandığım bu insanlara gösterdiğim çaba. Sanırım bir yerden sonra beni istemeyeni ben de istemem, zorunda kalmadıkça da konuşmam deyip kestirip atmak gerekiyor.

Ancak dediğim gibi, benim için oldukça önemli olan bu çizgileri öyle yazdığım gibi kolayca kesip atamıyorum. Şimdi soruyorum, ben miyim kötü?

[karlibirgece]

“Gündüz rüyası bu afife…”

-Gündüz Rüyası, MFÖ

[karlibirgece]

Başlıksız

Aklıma herhangi bir başlık gelmedi. Çünkü oldukça karışık duygular içerisindeyim. Her neyse, her zamanki gibi anlatmaya başlayayım. Şimdi, öncelikle acaba işimde iyi değil miyim diye düşünüyorum. Zira bugün yapacağım bir sunumda heyecanıma yenik düştüm ve sunum yapacağım dilde biraz sorun yaşadım. Bunun üzerine benim yalnızca sayfaları çevirmem istendi. Açıkçası bu tarz şeyler beni oldukça üzmekte. Çünkü ilerleyen dakikalarda rahatlayacağımı, konuyu rahatça anlatacağımı ben zaten kendim biliyorum. Ancak böyle yapılması benim hem şevkimi kırıyor, hem de gerçek anlamda üzüyor. Bulunduğum ortamdan ötürü kimseye üzüntümü yansıtmamaya çalışıyorum, çünkü arkadaşıma ve bulunduğum çevreye oldukça değer veriyorum. Ayrıca bilirsiniz, ben her zaman içimde yaşar buraya yazarım.

Acaba başka bir iş mi seçmeliyim? Bu zamana kadar başardıklarımın hepsi toplumun beni mutlu hissettirmek için şişirmesi miydi diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Şimdi ne oldu, insanlar dil bilmediğimi, kötü bir eğitmen olduğumu düşünecekler ve gelecekteki sunum tekliflerime mesafeli yaklaşacaklar.

Belki de bu tarz ufak şeyler diğer insanları üzmeyecek, etkilemeyecek şeyler beni oldukça üzüyor ve derinden etkiliyor. Sadece paylaşmak istedim.

[karlibirgece]

Neden geçmişi izlemeyi sever insan?

Hepimiz aynı değil miyiz? Geçmişi anmak, geçmiş anılarda kaybolmak... Bize nedense hep bir huzur verir. O anda nefes almayı hayal etmek, bedenen şu anda olmak ancak ruhen o anda olmak. Acaba şu anın tadını çıkartmak yerine neden geçmişteyiz? Şu an başarısız mıyız, kendimize haksızlık mı ediyoruz, yoksa o zamanki çevreyi mi özlüyoruz?

Bana soracak olursanız, ben o zamanların değerini şimdi anlıyorum. Başımda dolanan sorumlulukların olmadığı, sağlıklı, tüm sevdiklerimin yanımda olduğu zamanlar. Keşke diyorum elimde bir kamera olsaydı, o zamana bir daha dönemeyeceğimi bildiğim için kaydetseydim. En azından belki bu şekilde istediğim zaman orada bulunabilirdim. Kaybettiklerimiz, sevdiğimiz şeyler, o an yediğimiz, içtiğimiz şeyler... Hepsi sonsuza kadar dijital ortamda beni bekleseydi. Hayat böyle işte, belki de bir on yıl sonra bugünü özleyeceğim.

Peki kural böyleyse, neden ben şu anın tadını çıkaramıyorum?

Kaybettiklerim anısına; insanların içinde belli etmesem de sizleri özlüyorum...

Selenique

Eyes of Wonder, R(sleep) · Connections · Song · 2024

[karlibirgece]

Nasıl geçiyor?

Nasıl da geçiyor zaman. Bugün buraya koyduğumuz şey, yarın burada olmuyor. Yarın da bir diğeri ertesi gün orada olmuyor. Bu böyle aralıksız sürüp gidiyor...

Benim kafamdaki düşünceler ve dertler de aynı böyle. Her gün bir başkasıyla uğraşmak, uykularımı bile isteye kaçırmak artık çok normal oldu. Tabi bunlar olurken daima aklımın bir köşesinde ara vermek, biraz her şeyden uzak kalma isteği her zaman mevcut. Ancak bazı sorumluluklar maalesef buna müsait değil. Çünkü takip etmezsem ipin ucunu kaçıracağım.

Peki ne yapayım? Siz verin şu karlıya bir akıl artık. Aslında yanıtı sanki yazıda gizli; bugün buraya koyduğum şey yarın burada olmuyor...

[karlibirgece]

Umut dediğin çok kırılgan

Kimimizin umut, kimimizin ümit, kimimizin de ideallerim ve daha bir sürü sözcükler ifade ettiği şey... Hepsinin de ortak noktası aslında oldukça kırılgan olmaları değil midir? Benimki o kadar ince ki, birisi üflese bile kırılabiliyor. Bundan oldukça rahatsız olsam da yapabileceğim başka bir şey yok gibi gözüküyor.

Ne zaman biraz düze çıktım, nefes alıyorum desem saçma sapan, belki de kimsenin canını sıkmayacağı şeyler benim canımı sıkmaya başlıyor. Resmen bir mıknatıs gibi üzerime çekiyorum. Keşke diğer insanlar gibi vurdumduymaz birisi olabilseydim.

Dostum, biliyor musun? Elimi şöyle geriye doğru uzatıp, avcumun içiyle boşluğu kendime gösterdiğim zaman arkamda hiçbir şey bulamıyorum. Bunca yolu tek başıma geldiğimi fark ediyorum.

Biliyorum yine her paragraf ayrı bir telden çaldı gibi ancak içimden böyle yazmak geldi. İçimdeki duygular bu paragraflar gibi değişken ve çalkantılı...

[karlibirgece]

Bir şeyler mi değişiyor?

En olmayacak yerde, en olmayacak şekilde birine denk gelip ona tutulmak nasıl bir his diye sorarlarsa Karlı bir geceye yönlendirin derim.

Hayat tüm hızıyla, öyle ya da böyle akarken birden meydana çıktı. Ancak büyük konuştuğum bir nokta var; ben uzak mesafe ilişkisine asla sıcak bakmıyorum demiştim. İnsana tükürdüğünü böyle yalatırlar işte. Bana karşı bir hissi var mı yüzde yüz emin değilim ancak bir şeyler olduğu belli. Acaba bu benim hayatımda bir dönüm noktası mı olacak diye düşünmüyor değilim. Hep birlikte göreceğiz.

Umarım yıllardır yanıtını beklediğim sorunun yanıtı sensindir.

[laviniapricity]

“Dokunsalar, ağlayacaksın..

Ama hiç dokunmuyorlar..”

[uyumakonusalimmm]

[karlibirgece]

Aslında herkes kendiyle ilgileniyor; kimsenin umrumda değilim.

[karlibirgece]

Şaşırtıcı...

A a... Ne kadar şaşırtıcı, aynı gün içinde ikinci kere bir yazı yazıyorum. İnsanlar ne için yaşar, ne için yer, ne için büyür ve ömürlerini neye adarlar. Hiç düşündünüz mü? Benimkisini söylemem gerekirse, ben her zaman sağlık, başarı ve huzurlu, sakin bir hayat hedefledim. Hedeflerimde kısmen başarılı olsam da içimde halen bir şeylerin eksik olduğuna dair bir düşünce bulutu mevcut. Gecenin bu vaktinde, yarın sabahki uçuşuna hazır olmak için uyumadan bekleyen ben, hayatı her zaman garanti altında yaşamak istiyor. Ama bilirsiniz ki hayatta hiçbir şeyin garantisi yoktur.

Bir arkadaşımın evinde şu an güzel bir ortamda, sessizce bu yazıyı yazıyor olsam bile aslında evimi özledim. Ne bileyim, insan uzaklaşınca anlıyor evinin kıymetini. Burayı da bir nevi evim gibi görüyor ve yazıyorum. Çünkü burayı herkes değil, yalnızca ne aradığını bilen, tam da bu cümleleri anlayacak insanlar bulabilir. Keşke buradaki bir insanla anlık olarak konuşup dertleşme imkanım olsaydı diye iç geçiriyorum. Hem benim için, hem de karşımdaki için ilginç olabilirdi. Laptopımın şarjı umarım uzun süre gider, çünkü şu anda yalnız hissetmeme sebep olan şey bu.

İçimde şöyle bir his var. Karlı bir gecede, evimde battaniyemin altında bilgisayarda yazı yazarken, bir yandan da sıcak bir çay içsem. Ne bir kaygı, ne bir sorun yer alsa o an zihnimde. Herhangi bir yere yetişme veya bir işi, dosyayı yetiştirme telaşı olmadan. Eminim ki bu bana çok iyi gelirdi...

[karlibirgece]

Ben, yine benim...

Ben yine benim. Yıllardır içimde olan, geçmişini daima özleyen, geleceği umutla bekleyen ancak bir o kadar da endişeleri olan ben. Her şeyi endişe ederek yaşamak oldukça zor. Bunu her gün, her dakika yaşamaksa daha da zor. Neden böyle oluyor bilmiyorum ancak yaşamımı bu endişelerle devam ettirmek bana bir haksızlık gibi geliyor. Dışarıda baktığımda insanların hiçbir şey umrunda değil. Oysa bana bakarsanız kimsenin umrunda olmayacak şeyler benim için hayat meselesi olabiliyor. Peki nereye kadar gidecek bu, kurtuluşu yok mu, bir çözümü veya bu yolda destek olacak birileri yok mu? Bazen kendi kendime diyorum ki; ah be, neden böyle yapıyor da günlerini kendine zehir ediyorsun. Ancak elimde değil ki, istemsizce oluyor yani.

Hayatta en korktuğum ve çekindiğim şeyler başarısızlık ve sağlık sorunları. Bunları yaşamaktan oldukça korkuyorum. Mesela yarın yaklaşık 1 hafta sürecek bir yurt dışı seyahatim öncesinde şu anda, arkadaşımın evinde otururken birden bir sorunum varmış gibi hissettim. Bu beni durduk yere, zaten başka sebeplerden dolayı huzursuzken daha da huzursuz etti. Çünkü başıma bir şey gelirse ne yapacağımı bilmiyorum. Gideceğim yer evimden uzak, kendi doktorum hariç bir başka doktora da müdahale ettiremem.

İşte dostum, gördüğün gibi benim hayatım böyle saçma sapan, durduk yere bozulan morallerle dolu. Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum. Diyebilirsin ki Karlı Gece, umrunda olmasın, yokmuş gibi davran ama olmuyor işte. Ama illaki bir çözüm bulacağız ya, böyle sürmesinin mümkünatı yok çünkü. Yıllardır gerek ara ara, gerekse sık sık buraya bir şeyler karaladığım oluyor. Okunuyor mu bilmiyorum ama Tumblr'da yalnız olmadığım, çok kalabalık olmasa da benle aynı duyguları, aynı melankoliyi yaşayan birkaç insanın olduğunu bilmek huzur veriyor. Burası bir ev gibi hissettiriyor. Biraz saçmalamış, olayları bağımsız parça parça yazmış olabilirim ancak içimdekileri olduğu gibi aktarmak istedim. Bir sonraki yazım ne zaman olacak bilmiyorum ama görüşmek üzere...

[cicekligokyuzu]

[karlibirgece]

Umarım…