Ben yazdım, sen gördün. Ne hissettiğimi nasıl hissetmem gerektiğini bilmediğim zaman. Dönüşüm bu mu? Kabuk kırmak? Ne diyor. verdiğin değeri alamadığını düsündüğün zaman naparsın? Kaçar mısın. Ben, ne zaman yapabileceğimi bilmeden hep isteyip hiç kaçamadım. Savaşmak, çok mu güçlüydüm? Bu güç gösterisi değildi, acizlik gösterisiydi. Kendimi o kadar ikna etmişim, yanlıs, yapmamalıymışım. E peki ağlarken. Var mıydı seninle ağlayacak olan. Acılar tektir, tek kişilik. Mutluluk çift derler ya, ı-ıh değil. Orda yine teksin. Cünkü cünküsü yok. Bir hikaye yazmak istedim. Sanki o ben değildim. Ben ben değildim hicbir zaman, bence olmazdım olamazdım. E iyiler cennette gidecekse, cehennemin atesi beni yeterince yordu. Şimdi bu cehennemden gitmek için intihar etsem, günah mı? E kul hakkı, ben kendimi yaşatarak kendi kul hakkıma girmedim mi? Neyse meshur bir cümle var. Çokta inançlı biri sayılmam belki ama eğer ordaysan ve beni duyuyorsan, beni kurtar burdan.
