BEN BOŞ BİR BİRA ŞİŞESİYİM
Dün evden 11de çıktım, alsancağa gittim, çiziviç ve bira aldım. Çimlere oturdum, eskiz defterimi çıkardım bu üçünü yaparken utanmadan sigaramı da yaktım. "Aa" dedim sonra "ramazandayız dimi lan?" Etrafıma baktım, cevap verecek kimse yoktu. "Evet abi ramazandayız" birayı ve çiziyi bitirdim çantamı alıp bir bira daha almaya gitmiştim döndüğümde fotoğraflarını çekmek üzere bıraktığım bira şişesi ve çizi paketi yoktu. Fakat orada unuttuğum rotring 0.3 kalem hala orada duruyordu. Çantadan eskiz defterimi çıkardım, cebimden de silgi ve uç kutusunu, biramı açıp yerdeki rotringe baktım ve şöyle dedim kendi kendime "ulan boş bira şişesi 25 krş, dolu bira şişesi 3.75, rotring 0.3 7,5 tl, dolu 0.3 uç kutusu 1." Vay amına koyim vs derken bir iç çatışma yaşadım, çatışmada bazı düşüncelerimi yitirdim. Bir süre daha eskiz aldım. Saat mümkün değil ilerlemiyordu. Onlarca tehdit ve dadında bırakılmış dayakla saati 13.32 yapmayı başarabildim. Çantamın üzerinden sürünerek çimlerin üzerine indim götümün çamur olma ihtimalini farkedince hemen sıçradım. çantamı taktım iyice esnedim. Çiftlerin yanına uğrarken izlediğim falcı teyzenin bana doğru yaklaştığını görünce hemen irkildim, hızlı adımlarla kıbrıs caddesine çıkan bir ara sokağa girdim. 1 tl hediye kontörüm vardı yarısıyla Merte mesaj attım, cevap vermedi. Param azdı, beni saat 6ya 7ye kadar idare edecek birşeyler yapmalıydım. Tabii ki çay içecektim. Çay içebileceğim çok fazla yer vardı. Çayın en fazla 1 tl olabileceği bir mekanın tam önünden geçerken durdum. Telefonumu çıkardım, baktım Mertten hala mesaj yoktu. Ha dedim denize giriyordur. Şarkıyı değiştirdim, kulaklığın tekini çıkardım yaz tatilinde çalışmak için oraya girdiği belli olan bir çocuğa sordum "Çayınız var mı?" "Var ağbey buyur"
Kıbrış şehitlerinde, yaptığı çeşme kumrularıyla gündeme gelmek isteyen, doğulu birisinin işlettiği mekanın aralarında yarım metre boşluk olmak üzere kafenin önüne 2şerli dizilmiş masalarının ortasından yürüyerek en uçtaki masaya geçtim. Çayım geldi, soğuktu. (Benim için bile soğuk olan çay asya ve avrupanın en soğuk çayıdır) Sigara pakedini cebimden çıkarmak için yeltendim, telefonu çıkardım. Baktım, Mertten mesaj yoktu. Keyfim kaçtı. Sigaramı çıkarttım, yaktım, içtim dumanı hiç burnumdan vermedim. Gerek duymadım çünkü. Ağzım var oradan ver işte dedim kendime. Tembihledim sıkı sıkı burundan verme diye. O kadar yavaş geçti ki zaman bi ara herşeyi saymaya başladım. 2 dakikada kaç insan geçtiğini saydım mesela. 126 farklı insan geçti. Not ettim telefonuma, unutmamak için. Unutmadım da. Zaten neyi telefonuma not etsem onu unutmam. Alarm kurunca da alarmdan 5 dakika önce kalktığım olur. Böyle de niteliksiz bilgilerim var.
Çizim yaparken garsonların ikisiyle, bir kaç asker, bir iş adamı ile tanıştım. Hatta iş adamı abiye sordum abi dedim sen niye kumrunu burada yiyorsun dedim çok mu iyi buranın kumrusu? dedim "Yahu yok amına koyim yarrak gibi lan kuru sosisleri koyuyorlar önümüze şirketin anlaşması var ondan geliyom" dedi. Güldüm ben buna. Gün boyunca bi tek buna güldüm. Mizah dergilerine bile gülmedim. Keyfim kaçmıştı. Keyfim yoktu. Keyfimin anasının amı sikilmişti. Saate bakmak için telefonu her çıkarışımda Mertten mesaj gelmediğini görüyordum. 4. çayımı içmemin üzerinden rahat yarım saat geçmişti. Kalktım. Standart cafelere çay kakalama oyunuyla 3 çay parası ödedim.
Yürüyordum bir kitapçının önünden geçtim, biraz ilerledim. Aniden bir deli gibi kendimi yan yatırarak U dönüşü yaptım. Kitapçıya girene kadar yaptığım şeye güldüm. Girerken kendimi uyardım "ciddi ol!" dedim. "Burası bir kütüphane sayılır." Ciddi oldum.
Saatlerce kitap okudum. En çok da Doğan Hasol'un Anılar kuşlar gibidir kitabını okudum. Arka kapağındaki kitabın adını tamamlayan 'dal ister konacak' yazısı çok anlamlı gelmişti. Uzunca okudum kitabı. Okurken de saate ve mesajlara baktım bol bol. Doğan abi kitapta savaş günlerindeki anılarından falan bahsediyor. İyice melonkolik oldum iyice mayalı hamur gibi saldım kendimi. Kasvetler kovaladı. Bir mizah dergisi aldım ve çıktım kitapçıdan. Eve dönmek üzere durağa doğru gidiyordum, cebimde titreşim hissettim, telefonuma baktım 1 yeni mesaj. "Hah dedim tamam. Kardeşim hiç takmaz olur mu beni? Görmemiş ondanmış işte bak." Bir sevinçle telefonun kilidini açtım, mesaj bildirimi ekranda belirdi, Gönderen: AVEA.
Yazıyı yazdığımın ertesi günü mesajın merte gitmediğini öğrendim. rezillik. utanç içindeyim.
andulkaphoto
romaincrisis
gracieabrams
2087
areudirty