İnsan. Ne olduğu, kim olduğu, hangi amaçları olduğu ve bu amaçların ne yönde olduğunun asırlarca sorgulandığı varlık.. İnsan hakkında kabul edilen tek gerçek herhalde düşünebilen bir varlık olmasıdır. Tabi düşünebilen bir varlığın bu kadar hata yapması da ayrı bir ironi. İşte buradan, yani hatadan yola çıkmalıyız belki de. İnsan ve hata.. Birbirini tamamlayan iki şey. Hz. Adem'in çocukları olarak düşündüğümüzde insanin hata üzerine dünyada yaşadığını görürüz. Dolaylı olarak 'insan'ın felsefesi de budur belki. Hata yapmak, tekrar yapmak, tekrar tekrar.. Ta ki ders çıkarana kadar. Buna da tecrübe diyoruz. Peki hata nasıl yapılır? İnsan 'düşünen' bir varlık dediğimize göre düşünceyle olur herhalde. Ha ama bi dakika durun, içeride bir yerlerde, derinlerde bir ses var. Fısıltı gibi. Sessiz ama güçlü. Gerçeği olduğu gibi söyleyen, hani çoğu zaman bastırmaya çalıştığımız, duymazdan geldiğimiz hatta o sese söylemek istediklerimizi başkalarına anlatmaya çalıştığımız, başkalarında görmek istediğimiz şey. Evet, evet düşündüğünüz şey, vicdan. Kelime anlamını bildiğimiz, herkeste olması gerektiğini her fırsatta dile getirdiğimiz ancak bir türlü farkına varamadığımız, fısıltılarına kulak kapadığımız ve gerçeklerinden kaçtığımız iç sesimiz. Yani kendimiz. En doğal ve en saf halimiz. Dışarı çıkarken evde bıraktığımız, insanlara oynarken sahte 'ben'liklerimizle gizlediğimiz en makyajsız halimiz. Bize bizi unutturan bir nesile sahibiz. Bizler kendimizi bulma gayesinde kendimizi parça parça kaybeden bir nesiliz. Peki neden? Hata yapmaktan mi korkuyoruz, yoksa yaptığımız hataları ne için yaptığımızdan mı çekiniyoruz? Biz, biz olduğumuz için mi bütün bu hataları yapıyoruz yoksa başka biri olmak için mi bu hatalara çanak tutuyoruz? Ya da vicdanımızın mı sesini kısmaya çalışıyoruz bu hatalar ile? Kim bilir.. Yahut bir gün kazanırsa eger vicdan, belki toplayabiliriz ardımızdan savurduğumuz benliklerimizi.
romaincrisis
yousharknotpass
turnnoffyourmind