Kippenvelheerlijk @kippenvelheerlijk - Tumblr Blog

Ik ben Eva, en daarmee is eigenlijk alles gezegd.

Na het plassen opent ze het gordijn en kruipt ze terug onder het deken, om weg te zakken in een plek die zich ergens tussen dromen en wakker worden bevindt. Daar, op die plek, zegt ze sorry tegen haar ex- lief voor hoe de dingen gelopen zijn. Hoort ze haar grootvader bulderend lachen. Leert ze haar ouders beter kennen. Wandelt ze met haar hond in het bos. Ligt haar kat te spinnen op haar schoot. Eet ze wat ze wil. Kiest ze voor zichzelf.

Er zal altijd wel iemand zijn om tegen te kunnen zwijgen.

Wanneer stille stemmen op kousenvoeten de deur uitgaan.

In de zonsondergang huist vanavond een kleine zwarte vlek. Voorheen lag hij te slapen naast de brievenbus, in zetels, aan zwembaden uit heel de buurt, in het zachte gras of op de schoot van alle mensen die hem graag zagen.

In de oranjeroze schakeringen ontwar ik zijn omtrekken. Ik spring om hem nog één keer dicht tegen mij aan te trekken en mijn hand verdwijnt tussen in oranje gloed gedipte zwarte haren.

(iets om hopelijk snel ooit misschien nog af te maken)

Alsof er een dikke vrouw bovenop mijn hart zit en ondertussen nog een spie rijsttaart binnensteekt.

Verdriet is een mooi woord. Het grijpt je zachtjes bij de keel en blijft grip houden. Een kortsluiting in de wereldvrede. Een niemandsland waar de mijnen nooit echt ontploffen, maar altijd bijna. Het op de loer liggende lurkende loeder. Een monster waarvan je zelfs nooit dacht dat die onder je bed kon zitten.

De teller die voor eeuwig op eenentwintig blijft staan. De ongeoorloofde dood. De vergooide jeugd. Het gemiste talent. Ge zou voor minder kwaad zijn.

Het is nog nooit zo mooi geweest als nu.

Hopeloos klonk nog nooit zo mooi als naast verliefd.

“Liefde is niet mooi. Echte liefde althans toch niet. Dat is rommelig en pijnlijk. Dat voelt als uw kleine teen tegen de tafelpoot stoten.”

Ergens in een verloren decembernacht schreef ik deze woorden en geloofde ik ze. De hoop op een zorgeloze liefde die als ademen zou voelen, was vervlogen. Ik legde mij erbij neer en besliste dat het oké was. Mijn angst voor middelmatig verlangen maakte plaats voor aanvaarding en ik stortte mij in zijn armen, want dat hoorde er blijkbaar bij. Ik wist dat ik daar niet wilde zijn, maar het leven gaat nu eenmaal zo, zei ik tegen mezelf. Voorbereidend op een toekomst vol tenen stoten en struikelen over onzichtbare drempels kwam ik u tegen. De zon brak door de wolken en daalde als een pluisje van een paardenbloem neer op mijn hand. Ik blies het in het rond en het belandde in mijn haar, waar het samen met uw vingers de eigenlijke betekenis van liefde vond. Met diezelfde vingers kneep ge in uw vel om te controleren of ge droomde. Ik niet. Als dit een droom was, bleef ik nog even hier. Zou dat kunnen?

Liefde <3

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Kippenvelheerlijk