Arend

Fotograficzne polowania na ulotne chwile, na to, co przemija. Światłoczułe podróże w nieznane. To co mnie otacza widziane przez szklane oko.

[kosmoarend]

Pojazd napędzany siłą ludzkich mięśni, jaka oszczędność na paliwie. Dziwaczne, a zarazem przyciągające wzrok połączenie roweru z połową karoserii malucha. Ekscentryczny, ale ciekawy pomysł na przyciągnięcie klienta, który może zechce takim czymś się przejechać.

[kosmoarend]

Skarby zamknięte w starej walizce

[kosmoarend]

Groźna ściana

[kosmoarend]

Gipsowa czaszka, trochę zapomniana, znaleziona wśród innych rekwizytów w uczelnianym studiu.

Ma w sobie to coś. Przypomina o naszym końcu wędrówki, po tym dość pokręcony, dziwnym świecie. Przypomina o śmierci.

Przy okazji gipsowa czaszka pełni rolę skarbonki, można w niej uzbierać na coś trochę pieniędzy. Może w niej będziemy lokować fundusz na nasz pogrzeb. Upiorne myśli. 

[kosmoarend]

Gdzieś tam może kryć się coś tajemniczego, skrytego w cieniu. Zapomniane miejsce. Trzeba tylko spróbować przedrzeć się powoli przez zarośla i zabrać ze sobą coś ostrego. Tak na wszelki wypadek.

[kosmoarend]

Ktoś próbował „zjeść” truskawkę.

[kosmoarend]

Słodkie ciasteczko o nadzieniu fotograficznym. Film powstał kilka lat temu. Był pokazywany w paru miejscach, dla małej publiczności. Później trafił do mojego archiwum. I trochę tam poleżał. Przez ten czas nazbierał trochę kurzu. Słodka opowieść o fotografii, wciąż zjadliwa. Po wydobyciu filmu, to, co się na nim nazbierało, zostało wytarte szmatką. Dokładnie obejrzany. Zero oznak starości, zero pleśni. Można spróbować znów pokazać słodki film o fotografii.

[kosmoarend]

Resztki tego co kiedyś było czyimś domem. Rozkładające się, cuchnące elementy budynku, upiornie świadczą o czymś co się zakończyło. Już niedługo nie będzie śladów, że coś w tym miejscu się znajdywało.

Jakby spojrzeć na to, przez jakieś okulary. Nałożyć filtr, na tą rozbiórkę. Spojrzeć przez coś, co doda trochę kolorów do tej szarości przemijania. 

Zakładam okulary z filtrem. Przez nie już nie widać rozkładu, śmierci czegoś co kiedyś było powszechnością w mieście.

Widzę przez nie, nie stertę drewna, wymieszaną z resztkami pozostawionego wewnątrz wyposażania domu, szkła z okien, tynku, tapety i czegoś co przypomina trzcinę. Widzę dziwaczne, kolorowe działo sztuki, tworzącą coś co cieszy oko, niż zasmuca. Niecodzienne arcydzieło dla przechodniów, stworzone przez pokręconego artystę.

Gdy się ściągnie magiczne okulary, wciąż ma się przed sobą resztki budynku.  W tym miejscu stał budynek drewniany. Przyglądając się elementom drewnianym można na nich dostrzec nad palnie. Wcześniej musiał palić się. Pewnie to przyczyniło się do przyspieszania rozbiórki. Pożar naruszył konstrukcję, przez co stała się mniej stabilna.

Kolejny drewniak znikną z przestrzeni miejskiej.

[kosmoarend]

Trzymałem w ręku niewielką, przypadkową znalezioną fotografię i zastanawiałem się czy jest warta zatrzymania. Czy jest w niej coś wyjątkowego? Przypatrywałem się tajemniczej kobiecie. Milczała. Miałem ochotę wyrzucić starą, pogniecioną fotografię. Nie było w niej nic niezwykłego. Zwykły portret, jak robi się do dokumentów.

Kobieta wciąż spoglądała na mnie. Nic o niej nie wiedziałem. Już byłem bliski pozbycia się tego zdjęcia. Tym czynem przestało by istnieć, uległoby destrukcji.

Ale znalazłem coś co skłoniło mnie do zatrzymania małej, zniszczonej fotografii. Zazwyczaj gdy patrzymy na zdjęcie, skupiamy się na tym co zostało uwiecznione na nim.

Zajrzałam na ciemniejszą stronę odbitki, odwróciłem ją. Przyjrzałem się temu, co jest z tyłu. Przeważnie nie znajdujemy tu nic. Druga strona zdjęcia pozostaje pusta. Nic na niej się nie umieszcza. W moim przypadku było odwrotnie. Dzięki czemu zaczęła się budować mała historia osoby, która została uwieczniana na fotografii.

Z tego co udało mi się odczytać, można wysnuć wnioski. Kobieta podarowała swoje zdjęcie komuś, kto był dla niej ważny. Dowiadujemy się też jak ma na imię i kiedy został napisany tekst na odwrocie. Wiemy też komu dała odbitkę.

Małe niewinne zdjęcia, znalezione przypadkiem. Z tych zagnieceń wyłoniła się historia, która sprawiła, że fotografię zatrzymałem i schowałem do domowego archiwum. Coś co uchroniło ją przed dalszym zapomnieniem.

[kosmoarend]

Wygląda jak małe, rozświetlone w nocy miasteczko. Nie mieszkają w nim żywi. Pomieszkują bardziej tacy sztywni. Pogrążani w śnie wiecznym w drewnianym pudełku. 1 listopada odwiedzaliśmy licznie groby zmarłych, zapalaliśmy symbolicznie na ich mogiłach znicze. Światełko pamięci o bliskim, który żył gdzieś wśród nas. Cmentarz stał się miejscem nie tylko odwiedzin miejsc pochówków zmarłych, ale też w tym czasie spotykaliśmy się z żywi, z członkami naszych rodzin. Niekiedy dawno niewidzianymi. Za jakiś czas kiedy śmierć, kościstą ręką zapuka do naszych drzwi dołączymy do cmentarnych sztywniaków, utulimy głowę do snu. I nas będą w tym dniu odwiedzać, zapalać znicz. Światełko pamięci utworzyło iluzję rozświetlonego miasteczka, małą wyspę, gdzie spoczywają zmarli, w ciut przyciasnym lokum. 

[kosmoarend]

Wybieramy różne ścieżki życia. Wszystko zależy od naszych chęci, od tego jak postrzegamy świat. Oni postanowili być bliżej Boga, być bliżej księży i służyć do mszy. Promocja lektorska odbyła się w parafii Św. Antoniego z Padwy w Mińsku Mazowieckim.  

[kosmoarend]

Co roku 1 listopada organizowana jest kwesta cmentarna przez Towarzystwo Przyjaciół Mińska Mazowieckiego. Dzięki tej inicjatywie restaurowane są stare nagrobki, znajdujące się na cmentarzu w Mińsku Mazowieckim. Można w prosty sposób włączyć się w tą akcję. Wystarczy wrzucić symboliczny grosz do puszki, trzymanej przez osobę kwestującą na cmentarzu.

[kosmoarend]

Ciąg dalszy o geocaching’u.

Można szukać ukrytych skarbów, albo samu je ukrywać. Dając drobne wskazówki gdzie są one, żeby inni mogli je odkryć.

Próba zakładania własnych skrytek w przestrzeni miejskiej, w mieście Mińsk Mazowiecki. Mikro-podróże w miejsca, które  można udać się na spacer i coś zobaczyć, przeżyć mikro-przygodę. Pierwsza skrytka założona jest w Muzeum Ziemi Mińskiej.

Pałac Łubieńskiej. Tutaj można na chwilę zatrzymać się, usiać na ławce, pobyć w spokojnym i cichym miejscu lub zajrzeć do Muzeum Ziemi Mińskiej. Można zobaczyć stałe wystawy lub tymczasowe. Kiedyś ten teren i pałacyk był trochę zaniedbany. W budynku mieszkało kilka osób. Nie było takiego „ładnego” ogrodu. Teren porastały liczne krzaki i drzewa, po których chętnie wspinały się dzieciaki. Wśród mieszkańców był pan, który miał psa, wilczura, który chętnie bawił się i wyruszał w małe wędrówki. Była też pani, która za bardzo nie lubiła kiedy dzieci głośno bawiły się. Był pan, który lubił palić papierosa, przy otwartym oknie i obserwował co dzieje się na zewnątrz. Z czasem w jednym z pomieszczeń siedzibę znalazło Towarzystwo Przyjaciół Mińska Mazowieckiego.  

W budynku później założyli Muzeum Ziemi Mińskiej. Dzięki temu pałacyk został odnowiony, teraz ktoś o niego dba i tętni kulturalnym życiem.

Ciekawą ciekawostką jest brama. Gdy się na nią spojrzy można w niej dostrzec odwrócony krzyż.

Zakładanie skrytek ma na celu pokazanie w nietypowy sposób tego, co kryje się w moim rodzinnym mieście - Mińsk Mazowiecki. Takie mikro-podróże w nieznane miejsca.

[kosmoarend]

Spalinowe potwory. Stare samochody uratowane przed zniszczeniem, zapomnieniem. Przerdzewiała skorupa i podniszczone wnętrze zostało odnowione. Silnik naprawiony, przywrócony do użyteczności. Spalinowe potwory, okiełznane stały się dumą właścicieli, osób, które lubią starą motoryzację. W ich autach czasami można dostrzec smaczki, jakieś ozdoby upiększające samochód.

[kosmoarend]

Budynek był ledwo widoczny z ulicy, przez krzaki i drzewa rosnące wokół niego. Teren był ogrodzony metalową siatką. Żeby dostać się do budynku, trzeba było przejść przez dziurę w siatce.

Po przejściu paru metrów, można było zobaczyć część budynku. Ruiny dużego pomieszczenia. Dach już się rozpadł.

Rozglądanie się po ruinach przerwała kobieta, która wyłoniła się z ciemnego korytarza. Była ubrana w spodnie jeansowe i w nijaki, szary podkoszulek, trochę przybrudzony, czymś poplamiony. Ciemne włosy miała w nieładzie. Nic nie mówiła, tylko przyglądała się. W jej oczach można było dostrzec pustkę.

Po chwili obojętnego stania zniknęła w ciemnym korytarzu. Zachowała się jak zjawa, strzegąca starego budynku.

[kosmoarend]

Grupka osób, w różnym wieku, grająca na różnych instrumentach, wspólnie utworzyła „maszynkę”, z której wydobywała się muzyka. Cztery orkiestry, prezentowały swoje umiejętności na 7 festiwalu Orkiestr Dętych w Mińsku Mazowieckim.

Występ dopełniał pokaz mażoretek.

[kosmoarend]

Mikro-spacer po Mińsku Mazowieckim. Kilka kadrów, budynków, które zanikają z przestrzeni miejskiej. Chodź są wyjątki, można jeszcze zobaczyć wciąż tętniącą życiem w swoich wewnętrzach, architekturę drewnianą.