#1 listopada

[zoyaspoetry]

Listopadowa ławica

Ławica zniczy płynie przez cmentarze,

wszyscy udają, że to światło, a nie pożar sumienia.

Na grobach uczta — chryzantemy, plastiki, wspomnienia podane na zimno.

Niektórzy nawet się uśmiechają,

jakby śmierć była modnym dodatkiem do płaszcza.

Piszę list do tych, co nie wrócą,

chociaż wiem, że nikt nie odpisze.

Zresztą — może i lepiej.

Nie mam już siły tłumaczyć,

że żywi są bardziej martwi niż oni.

[loszycia]

Żaden człowiek nie przygotuje Cię na swoje odejście. A już na pewno nie ten, który nauczył Cię swojej obecności.

~ Katarzyna Wołyniec

[pustazapalniczka]

Będąc na cmentarzu ksiądz wypowiedział słowa które w jakimś stopniu mnie ruszyły :

"A teraz, my wyjdziemy z cmentarza i będziemy żyć dalej, Bóg nam daje jeszcze tą szansę, zmarli już tej szansy nie dostaną, oni już zostaną tu na zawsze, a nam? Nie wiadomo ile jeszcze razy Bóg da tu przyjść"

[that-wildwolf]

*looks at calendar* it's fuckin grobbing time

[zaburzonyswiat]

Listopad włazi do miast. Na dole dzieje się źle.

Coma - Listopad

[sadness-4-world]

Zostały puste pokoje,

pamiątki,

niedopisany list.

Rozpacz długa jak papier,

kilka drobnych,

rozbitych snów

- nie odchodź jeszcze.

Zostały zegary smutne,

telefony zimne,

klamki,

pozamykane drzwi

i oczy otwarte

na ciszę.

Przy stole

wciąż płacze puste krzesło.

- Kaja Kowalewska

01.11.21

[i--want--to--be--your--drug]

I oto nadszedł ten czas, kiedy bardziej niż zwykle zdajemy sobie sprawę, jak ulotne jest życie i z jaką prędkością przemija.

Kiedy bardziej niż zwykle zdajemy sobie sprawę, jak olbrzymią wartość ma obecność.

Kiedy bardziej niż zwykle wspominamy tych, których nie ma już w naszym życiu, lecz wciąż są w sercach i pamięci.

Kiedy bardziej niż zwykle żałujemy, bo wszystko stało się o moment za szybko, a my o moment się spóźniliśmy z uśmiechem, ciepłym słowem, przytulaniem, okazaniem miłości, słowem "kocham" i "dziękuję", bo stale myśleliśmy, że jeszcze mamy czas, że jeszcze zdążymy... Jak nie dziś to jutro, za tydzień, w przyszłym roku.

A jutro, za tydzień, w przyszłym roku stoimy z opuszczoną głową, łzą spływającą po policzku i wyrzutami sumienia, że przecież nie tak to wszystko miało wyglądać...

01 11 20

[warszawskiemozaiki]

Cmentarz Bródnowski