La Maes

Let's discover what life has in store!

[lamaes-blog]

Laatste dag op weg naar huis

[lamaes-blog]

Day 9 - Going back home

De laatste dag met een ritje van 800 km om de dag te vullen. Eerst nog even kijken naar de plaatselijke ijsrace... het is eens iets anders wat gedeukte auto's op het ijs rondjes zien rijden. Na een klein half uurtje was het tijd om te vertrekken en onderweg nog een paar rendiertjes gezien om de vakantie af te sluiten. Geen elanden gezien, het had mooi geweest maar dat maakt de vakantie niet minder geslaagd! Met dank aan Emile om met ons rond te rijden, eten te koken en ons wat wegwijs re maken in Zuid-Lapland!

[lamaes-blog]

Dag 8

[lamaes-blog]

Day 8 - Huskies part II 🐾 en Vilhelmina

Vandaag zijn Bart en ik met de Huskies gaan rijden. Het pad lag er heel goed en snel bij… de hondjes stonden ook heel hevig. Ze waren zelfs een beetje aan het vechten omdat het te lang duurde 🐾. Het was een leuke en mooie rit, alleen zat het bakje wel een beetje ongemakkelijk maar ja je moet er iets voor overhebben. Na deze dolle rit gingen we nog even de plaatselijke kerk bezoeken ⛪️. Alleen een klein probleempje de kerk is maar open van 10 tot 12u dus was het even bekijken langs de buitenkant. Na de kleine detour zijn we verder gereden naar Vilhelmina. Plots stonden er een paar rendieren op de baan… bangelijk 🦌🦌🦌.

In Vilhelmina zijn we huisjes gaan bezoeken van de Sami. Het wegske ernaartoe was wel een beetje stijl en glad. Het uitzicht was fenomenaal en we hebben de zon zien ondergaan 🌄. Na dit bezoekje was het tijd voor een pateke. De plaatselijke specialiteit is semler, met amandelspijs en slagroom. Lekker! Na het kopen van souveniertjes was het tijd om terug naar huis te gaan en nog een beetje te koken.

Morgen is het vroeg dag, en vertrekken we weer voor een rit van 800 km naar de luchthaven ✈️.

[lamaes-blog]

Dag 7 in een notendop

[lamaes-blog]

Day 7 - Betåsen

Vandaag was een rustig dagske. Na een lekker ontbijt met spek en eieren zijn we richting Betåsen gereden, met een detour zodat we de kansen konden verhogen op het spotten van wilde dieren. Eekhoorntjes zien was geen probleem… de rendieren en elanden hadden precies hun koffers gepakt en op verlof vertrokken… na een tijdje kwamen we toch renpaard rendieren tegen in de berm. Het waren mooie exemplaren. Op een paar rotsen nog een paar schoontjes zelf eentje helemaal in het wit. Wilde dieren zien kunnen we nu ook al afchecken van de lijst. Verder op lag er een kunde rendieren te luieren op een meer of rivier (wie zal het zeggen het was bevroren en bedekt met een mooi sneeuwlaag). 🦌🦌🦌 Elanden zijn we niet tegengekomen spijtig maar je moet nog een rede hebben om nog eens terug te komen he 😉

In Betåsen aangekomen zijn Bart en ik een wandeling gaan maken op zoek naar een vervallen steenbakkerij terwijl Fanny en Nathalie nog een beetje met de sneeuwscooter zijn gaan rijden. De omgeving was wederom prachtig, echt de moeite waard om af en toe tot aan je knieën in de sneeuw te zitten ❄️

Toen we terug kwamen van de wandeling zwierde Emile wat worstjes en hamburgers op de grill en we hadden weeral een lekkere maaltijd. Het smaakt toch allemaal anders zo in de natuur… Hihi

Vanavond is er blijkbaar nog een kans om het noorderlicht te zien… dus we zullen nog eens gaan kijken wie weet wat een spektakel wij vandaag te zien krijgen 😝

[lamaes-blog]

[lamaes-blog]

Op jacht naar het noorderlicht

Na een ritje naar de skipiste waren we opzoek naar een plaatsje om het noorderlicht goed te zien, toen Emile en ik plots tussen de bomen een vage groene sliert zagen. Oh zou het dar zijn??? Even proberen een fotootje te maken... en ja hoor we hadden prijs. De bomen stonden een beetje in de weg dus we gingen het wat verder opzoeken. En toen kwamen we aan een open plek waar het toch beter zichtbaar was. Het was een drukke baan en iedereen die passeerde dacht dat we hulp nodig hadden. Emile moest dan telkens even zeggen dat er geen problemen waren en dat we naar het noorderlicht aan het kijken waren. Begonnen die mannen allemaal spontaan te lachen... je hoorde ze denken "die toeristen toch". En plots werd het echt heviger met slierten die in de lucht bewogen. Wel spijtig dat ik mijn statief vergeten was want er was veel wind en om dan je camera stil te houden niet gemakkelijk. Dus we hebben het op beeld maar een beetje wazig. Na een tijdje reden we terug naar huis. Het is toch een aparte ervaring, maar het moet gezegd als je niet bewust op zoek bent naar het noorderlicht valt het niet echt super op en denk je dat het wolkensluiers waren. Allee gisterenavond toch. Aan het huisje aangekomen was mijn honger nog niet gestild en ben ik nog even naar het meer gewandeld. Gewoon even kijken of ik daar misschien nog iets kon zien. Ik ben toch wel een beetje verder het ijs op gegaan en zag een iets vaag over de bomen. Maar aangezien De bomen voor het stadje Åsele stond dacht ik eerst dat het misschien de verlichting van de stad was. Allee toch maar een fotootje trekken. Oh zekerst het is het wel degelijk. En als je dan naar de sterrenhemel keek was ik ook helemaal verkocht... moeilijk te beschrijven en op foto vast te leggen... zoveel sterren niet normaal. De wind kwam meer en meer opzetten en zo midden op een rivier is dat wel wat frisjes. Dan maar terug naar het huisje... en tussen de huisjes Door zag je de sliert beter en beter... ik heb mij dan maar op wat sneeuw genesteld en foto's getrokken. Blij en voldaan richting bed.... hoewel ik toch dacht van "Mmmmmh misschien had ik nog wat verder moeten wandelen en nog wat langer moeten opblijven." Maar ik ben toch blij dat ik nog een stapje in de wereld heb gezet 😊✨

[lamaes-blog]

Het noorderlicht... met de gsm getrokken

[lamaes-blog]

[lamaes-blog]

Day 6 - Een beetje cultuur, een wandeling met de sneeuwschoenen en ijsvissen

Amai wat een verschil zeg, -5 graden en we zijn zelfs tot de 0 graden geraakt. Ne mens begint er spontaan van te zweten zo warm zeg 😂😂😂. In de voormiddag zijn we een beetje cultuur gaan opdoen en zijn we en beetje meer te weten gekomen over de Sami (de echte Lappen). Het ging van hoe ze woonden tot de klederdracht die ze droegen. Het is duidelijk nog een gevoelig onderwerp. Het was leuk en heel interessant, spijtig dat met de grote brand bijna alle huisjes in vlammen zijn opgegaan... buiten de 6 die wij hebben bezocht. In de namiddag was het tijd om te gaan ijsvisssen... het zonneke was ook al door het wolkendek gebroken wat het landschap weer een mooie gloed gaf. Met de sneeuwschoenen zijn we naar een prachtig meer gewandeld. Het was wel een beetje bergop maar het viel al bij al zeer goed mee. Op het meer aangekomen was het tijd om ons plaatsje te zoeken om ons te installeren. En dan een gaatje boren in het ijs... dan heeft Christian onze gids voor mij gedaan... ik was druk in de weer met proberen om de maden aan mijn haakje te hangen. De eerste was er aan voor de moeite en was een beetje spijs maar ik heb er dan nog 2 nieuwe aangehangen en dat ging al wat vlotter... het idee alleen al was toch wa vettig zenne. Hop dan nu naar mijn gaatje in het ijs en wachten. Nu praktisch is dat niet zo'n klein vislijntje... alle visdraad was al snel helemaal in de war. Na het gesukkel met de visdraad tijd voor rust en wachten... pffft om zo te vissen moet ne mens echt wel geduld hebben zenne. Na een poosje voelde ik iets trekken en ik dacht hopla ik heb beet maar de vis was al terug ribbedebie. Allee nog wa wachten en plots was er een vreugde kreet "ik heb beet". Bart had een visje... wel een beetje aan de kleine kant dus dat hebben ze maar terug gegooid. Allee nog wat wachten... en hoppa nu had ik beet. Toch wel ne serieuze vis, maar dan he. Brrrr dat beest had het haakje te ver ingeslikt de slimme dus hij moest er wel aan. Het aperitiefhapje was een feit. Er kwal toch een vlaag van vreugde en fierheid in mij op met mijn allereerste visvangst ooit. En hop ik moest terug zi'ne worm aan mijn haakje hangen. Het ging al een pak beter nu met eentje hing de haak al vol. Ik zwierde mijn haakje weer in het gaatje en ik voelde al terug iets aan den haak trekken. Maar nu was de vis ook weer de pist in. De wind kwam meer opzetten en het werd een pak kouder. Dan viel de beslissing om terug naar de auto te gaan. Het werd ook donker dus een avondwandelingske in het bos. Ikke met mijn visje naar beneden. Weer een geslaagde dag achter de rug! Nu een hapje gaan eten en dan gaan we naar een plaatsje om hopelijk het noorderlicht te zien.

[lamaes-blog]

[lamaes-blog]

Dag 5 - Ritje met de Huskies

[lamaes-blog]

Day 5 - Sledding with the huskies part 1

Vandaag stond het sleeën mat de Huskies op het programma. Daar keken we toch wel met zen allen naar uit. Qua temperatuur was het ook al een pak warmer, nog maar -11 graden. Nu voelde het wat "frisser" maar niet meer koud 😂😂😂 We zijn bijna mee met de locals haha... Eerst nog een workshopke volgen vooraleer er met de hondjes op stap kan gegaan worden. Eerst nog wat hout zagen en kappen voor het vuurtje (ik heb het de mannen laten doen leek mij net iets beter dan zelf dat te doen Hihi), dan was het tijd om de hondjes eten te geven (korreltjes met ne zalm en warm water... de beestjes zijn er zot van). Terwijl de hondjes hun maaltijd wat lieten verteren kregen wij de nodige uitleg hoe alles in zijn werk gaat... dan moesten we beslissen wie er ging zitten en wie mee ging sturen. Vandaag konden er al twee ritjes gebeuren. Emile en Donald vertrokken als eerst met de reukes. Ze waren nog maar net vertrokken en hij stak al in de sneeuw. Gelukkig niets te erg maar het was wel een grappig zicht 😂. Toen ze terug kwamen waren niet alleen de hondjes moe maar ook Emile. Dan was het de beurt aan Fanny en Nathalie om een toertje met de teefjes te maken. Ik ben dan maar in het grill-kot gekropen om wat op te warmen. Aangezien de sneeuw niet al te best was, konden Bart en ik ons toertje vandaag niet doen. Wij komen nog aan de beurt donderdag of vrijdag. Morgen gaan we ijsvissen... spannend!

[lamaes-blog]

Dag 4 in een oogopslag

[lamaes-blog]

Day 4 - Driving around with the snow scooter

Vannacht nog even op wandel geweest, kijken of het poollicht ergens te bespeurden viel… ☄️spijtig genoeg geen geluk. Maar we zullen hopelijk nog een kansje krijgen om het te zien.. fingers crossed!

Een nieuwe dag een nieuw avontuur, vandaag zijn we met de sneeuwscooter gaan rijden… over een avontuur gesproken zeg 😊 extra warmte voorzien, maar ik kan nu al zeggen dat het niet veel heeft geholpen ❄️ We hebben een prachtige rit gemaakt over meren en in de bossen. Het is onmogelijk om dit te beschrijven. Zooooo mooi, niet normaal. Het rijden met de sneeuwscooter ging eerst nog rustig maar tegen dat we op het meer kwamen konden we eens goed gas geven. Onze kaken waren volledig bevroren en we waren nog maar vertrokken. Na het nodige bochten werk en bultjes die we moesten trotseren (Fanny maakt geregeld “oooh” “whieee” en lach geluiden) kwamen aan een enorm meer dat volledig was dichtgevroren. En in het midden van het meer was er een eilandje 🏝 daar gingen we een theetje drinken… klein probleem onze gids was in alle hevigheid de kopjes vergeten. Maar geen nood we hebben een vuurtje gemaakt en konden zo wat opwarmen. Onze voeten en handen waren ijsklompjes… amai ik wist niet dat dat zo pijn kon doen. Wanneer het vuurtje uit was deden we nog een rondje lopen rond het eilandje… want ja dat was nodig om het terug warm te krijgen, gingen we terug richting Huskykennel. Maar eerst nog een ritje op het grote meer! Tegen dat we een derde op de terugweg waren hadden we toch zo iets van “dees moet nie meer, dat het maar snel gedaan is.” En toen kwamen we terug op het meer, het laatste stukje, konden we nog eens goed doortrekken… daar gingen we bijna door de lucht maar door de snelle reflexen die we nog hadden konden we toch nog recht blijven en gingen we gezwind verder. Terug in de Huskykennel aangekomen moesten we nog eerst de scooters afkuisen, moeilijk als je bevroren bent hoor. En dan mochten we ons gaan opwarmen aan het vuur met een lekker theetje. Ik kan eerlijk zeggen dat ik zelfs mijn tenen niet meer kon voelen, alles was bevroren. -22 graden is echt wel heel koud en al zeker als je gaat rijden met de sneeuwscooter, amai mijn oor.

Na het opwarmen toch maar even naar de plaatselijke winkel om hulpmiddeltjes te gaan halen tegen de kou. Daar hadden ze kousen met een soort wol in, daar hebben we maar een paar van gekocht want we moeten nog met de Huskies op stap en gaan ijsvissen… we nemen geen risico’s. Het weerbericht is niet echt te betrouwen (dat is duidelijk overal zo) vandaag ging het ook niet zo koud worden, maar ja het is nu 21u en het is -26 graden. Zot zenne! En dan zeggen die mannen dat het gewoon wa frisser is 😳😳😳

Na het opwarmen aan het haardvuur in het huisje zijn we nog maat eens een spelletje begonnen, deze keer Jungle Speed. Daar krijg je het spontaan warm van. Het was een geslaagde dag, mooie momenten, veel gelachen maar ook veel koud geleden. Wat zal het morgen geven, we kijken er al naar uit!

[lamaes-blog]

En hop dag 3 in een notendop