Δε κάνει χατίρια ο χρόνος. Πέρασαν μήνες και χρόνια. Πέρασαν δύο χρόνια σχεδόν. Ξεκίνησα να γράφω λίγο μετά τα δεκαπέντε και πια κοντεύω τα δεκαοχτώ. Δε θα έχω την ευκαιρία να ζήσω τα δεκαέξι μου ξανά. Δε θα έχω την ευκαιρία να ζήσω τα δεκαεπτά μου ξανά.
Είναι αστείο άμα το σκεφτείς. Είναι αστείο άμα κοιτάξεις πίσω και αναλογιστείς. Τελικά, δε θα ζήσω ποτέ τη ξενοιασιά μα και τα άγχη της πολυπόθητης μα και αιχμηρής μου εφηβείας. Τελικά, δε θα δω ποτέ το χαλαρό χαμόγελο μα και τα βρεγμένα μάτια του εφήμερου έρωτα. Τελικά, δεν έχω να σου πω πολλά. Μονάχα ότι όλα αυτά, τα διάβασα σε παραμύθια, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα η ζωή θα με θυμηθεί και θα με δικαιώσει με ένα αίσιο τέλος.
Δε θέλω να σου πω πράγματα κοινότυπα. Δε θέλω να σου πω πως έχουν όλα τα παραμύθια ένα αίσιο τέλος. Παλεύω χρόνια να γράψω το τέλος αυτό. Παλεύω χρόνια με τις λέξεις. Παλεύω χρόνια με το μελάνι. Παλεύω χρόνια με το χαρτί. Μα είναι σκληρό το χαρτί. Δεν σπάει τις γραμμές του το μελάνι. Δεν σχίζει τα σωθικά του η πένα. Το αφήνω να με τσαλακώνει, αντί να το τσαλακώνω εγώ.
Συνήθιζα να γράφω για πολλούς και σε πολλούς. Στου παραδείσου τις πύλες άφησα συμβολικές επιστολές αλλά και σε σκονισμένους πια φακέλους σφράγισα γράμματα που δεν έστειλα ποτέ. Μα τούτα δε ξέρω γιατί σε άφησα να τα διαβάσεις. Συγχώρεσε με κιόλας άμα σου ανοίχτηκα πιο πολύ από το πρέπον. Απλά δε μου έδωσες ούτε λόγο, ούτε αφορμή να μη σου εμπιστευτώ όλες μου τις αδυναμίες.
Μα στον πατέρα μου, στη μάνα μου δεν άφησα ούτε ένα γράμμα και ας με μεγάλωσαν για να γίνω ο αποστολέας τους. Ξέρεις άλλωστε ότι δεν είχαμε και τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ μας. Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Άλλοι μεγαλώνουν και φεύγουν. Άλλοι. Αλλά όχι κι όλοι. Συγγνώμη μπαμπά, σε απογοήτευσα. Δεν μεγάλωσα αρκετά. Συγγνώμη μαμά, σε στεναχώρησα. Δεν ήμουνα παιδί για σένα όταν το χρειαζόσουν.
Και έμεινες εσύ. Εσύ και εγώ. Γιατί για εσένα συνήθιζα να γράφω στον εαυτό μου. Μετά από δύο χρόνια, δε μετράω πόσα γράμματα αφιέρωσα στο πρόσωπο σου, όμως δε ξέρω πόσα ακόμα έχω την ψυχική δύναμη να αναπαράγω με τις λέξεις. Και όχι γιατί τάχα με κούρασες, με αδίκησες, με στεναχώρησες. Αλλά γιατί με κούρασα, με αδίκησα, με στεναχώρησα. Κάθε φορά αισθάνομαι ότι έχω κάτι καινούριο να σου πω και κάθε φορά καταλήγω στα ίδια κενά λόγια. Τι νόημα έχει πια η διαδρομή;
Αυτό δεν είναι ακόμα ένα γράμμα.
Δεν έχει συντάκτη. Δεν έχει αποστολέα. Έχει μόνο γράμματα. Δεν μου έλεγαν τίποτα, κάποτε, τα γράμματα. Αλλά τώρα γράφω μόνο γράμματα. Έτσι άρχισε πριν δύο χρόνια. Όχι πολλά να θυμάσαι, μα σίγουρα πολλά να διηγηθείς. Δε θα σου εγγυηθώ ότι είναι όμορφη η ζωή. Δεν είναι. Είναι γράμμα χωρίς αποστολέα. Αναρωτιέσαι αν τελικά εσύ είσαι ο παραλήπτης.
izzy806
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
yousharknotpass
gracieabrams
turnnoffyourmind
ellievsbear
origamiaround
