I'd rather be in outer space 🛸
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
occasionally subtle
Not today Justin
Game of Thrones Daily
Monterey Bay Aquarium
ellievsbear
d e v o n
YOU ARE THE REASON
No title available
hello vonnie
gracie abrams
Stranger Things
Lint Roller? I Barely Know Her
Origami Around
oozey mess
RMH
No title available
@theartofmadeline
Xuebing Du
seen from Maldives
seen from Germany
seen from T1
seen from Romania
seen from Brazil
seen from Malaysia
seen from Iraq
seen from Russia
seen from Maldives
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from United States
seen from Canada
seen from United States
seen from Uzbekistan
seen from Malaysia
seen from Singapore
seen from United States
seen from Spain
@lentewoorden
als ik het even niet meer weet
observeer ik hoe stofdeeltjes gedragen worden door stralen ochtendlicht
hoe dauwdruppels parelen op grassprieten alsof de nacht er tranen op heeft laten vallen
zoek ik feitjes op over vuurvliegjes glimwormen en zeevonk
ik wil weten of ik ook licht kan geven in het donker
-lentewoorden
Het was koud genoeg om onze vingers rood te doen tintelen, die middag. ‘Heb je zin in koffie?’ vroeg je. Je wilde een nieuw koffietentje uitproberen. Ik koos voor koffie met een dikke laag schuim, alsof er een wolkje was neergedaald op de kartonnen beker. We warmden onze handen aan de bekers terwijl we door de binnenstad liepen. Het herfstlicht fonkelde op de grachten. Je wenkte me. ‘Kom, dan gaan we deze kant op. Dan lopen we met ons gezicht in de zon.’
-lentewoorden
ik ben een zuchtje wind
mist die zweeft tussen de bomen
mijn gedachten zijn de ochtendnevel
ik denk in onafgemaakte dromen
-lentewoorden
'Zie je de maan?' vroeg je. Ik liep naar het raam, de telefoon tegen mijn oor, en schoof het gordijn opzij.
'Ja' antwoordde ik.
'Zie jij ook die gouden gloed? En die donkere vlekjes aan de onderkant? Het zijn net flonkerende werelddelen.'
Ik glimlachte, hoopte dat die glimlach je door de telefoon heen bereikte.
'Ja' fluisterde ik. 'Ja, ik zie het ook.'
-lentewoorden
weet je nog op onze rug in het zachte gras dwarrelende stofjes in de zon ik verstop mijn handen in mijn mouwen deze dagen naar buiten met een sjaal om
de zwaluwen zijn alweer naar het zuiden vertrokken
-lentewoorden
Over verhuisdozen en de schelpen in mijn vensterbank
Mijn moeder wilde opruimen, had 'spullen van vroeger' in verhuisdozen gedaan en die op de overloop gezet. Ik liep er een aantal keer langs zonder erin te kijken, mijn jeugd zat in die dozen weggestopt en dat gegeven beviel me wel. De dozen bleven dicht op de overloop staan totdat ik op een zondagochtend besloot even te kijken, alsof ik eindelijk de moed had verzameld.
Wat ik vond deed me glimlachen. Het deed pijn, maar op een mooie manier.
Kun je je dat voorstellen, dat pijn een gouden randje kan hebben?
Ik vond briefjes van mijn moeder die ze vaak op het aanrecht legde. Ik vond doosjes met schelpen die ik op vakanties in Zeeland op het strand had verzameld, een map met droogbloemen, fragmentjes vergane zomers. Ik zag middagen aan zee voor me, zoute haren, gillend de branding in rennen, de moeheid na het zwemmen. Ik herinnerde me de bloemenvelden waar ik vroeger met mijn oma picknickte, het kleed dat we neerlegden in het gras, het warme zonlicht dat me even echt kind deed voelen. Ik voelde me haast nooit kind.
Ik vond mijn eerste bladmuziek, stapels oude dagboeken, verjaardagskaarten van mensen die nu niet meer in mijn leven zijn, foto's die ik met wegwerpcameraatjes maakte.
Met het opendoen van de doos, was het alsof dat alles eindelijk weer lucht kreeg. Het door mijn handen laten gaan, deed het verleden en het heden met elkaar samensmelten. Ik hield alles vast, koesterde het. Het was alsof ik mijn kindertijd even omhelsde. De grote brok aan duisternis bleek mooie kleine souvenirs te hebben, kleine glinsteringen.
En dus legde ik de schelpen in de vensterbank van mijn studentenkamer. Zette ik de bladmuziek op mijn muziekstandaard. Zette ik een verjaardagskaart van mijn opa naast mijn bed, plakte ik een droogbloem in mijn agenda, hing een paar oude analoge foto's aan mijn muur.
Vasthouden aan de mooie dingen van mijn jeugd, dat leerde ik die middag. Het werd iets meer oké om die tijd met me mee te dragen.
De schelpen liggen er nu nog steeds, de kaart staat nog steeds naast mijn bed. De foto's hangen nog steeds aan mijn muur.
-lentewoorden
kanovaren onder treurwilgen, jij en ik
-lentewoorden
zal het ooit wennen, denk je?
-lentewoorden
het gevoel waneer je je beseft dat je iemand vasthoudt die jou al heeft losgelaten
voor dat gevoel wil ik een woord
-lentewoorden
oktoberzachtheid
ik neem een schelp mee van elke plek waar ik mijn hart breek
-lentewoorden
Dwarrelen en dwalen
De herfst is er, onmiskenbaar. 's Ochtends wanneer ik wakker word is het eerste wat ik doe met een doek de binnenkant van mijn ramen droogvegen. Het mist in mijn kamer, als in een herfstig woud.
Op de fiets kleuren mijn vingers tintelend rood. De bomen begrijpen dat de kou nadert; moeiteloos afscheid nemend laten ze bun blad gaan. De vlinders sterven en ik heb nu al heimwee naar warm zomerlicht.
Ik zweef een halve meter boven de grond, daal langzaam naar beneden. Ik hoop wortels te schieten, te kunnen landen in nieuwe omgevingen, te voelen dat ik er tussen pas. Voor nu pas ik bij de herfst, wij zijn hetzelfde. We laten los en dwalen. Ik ben een herfstblad meegevoerd door de wind, dwarrelend opweg naar nieuwe aarde, naar verse grond om op te landen. Een tijdje terug wilde ik grond onder mijn voeten, maar herfstblad dwarrelt nu eenmaal even voordat het landt. Ik dwarrel en dwaal en leer ook daar het mooie van in te zien. Van het onderweg zijn.
-lentewoorden
Bloeiende dahlia's in de achtertuin. De eerste foto's met mijn oude fototoestel sinds ik het terugvond.
'Het is goed zo,' zei je
Mijn moeder vertelde het me tijdens het avondeten, dat ze een mailtje had gekregen met de aankondiging van je levenseinde. Ik huilde boven mijn bord pasta. Tomatensaus met tranen.
Van tevoren dacht ik na over hoe ik afscheid van je wilde nemen. Wat zeg je tegen iemand die er enkele dagen later niet meer is? Van wie je zeker weet dat je diegene voor het laatst ziet? Ik wilde de woorden voorbereiden, zodat ik de zekerheid had dat ik wat te zeggen zou hebben als ik voor de laatste keer bij je zou zijn. Ik ben nu eenmaal iemand die overal woorden voor wil hebben. Maar ook iemand die leert dat er voor sommige dingen geen woorden zijn.
De woorden kwamen niet, en toen ik je hand vasthield zweeg ik. Je glimlachte naar me en ik glimlachte terug. En in de draaikolk van verdriet vanbinnen voelde ik een ankerpunt. Een rust, een stilte in de storm. Jouw glimlach en mijn glimlach als antwoord op de jouwe… Dat was genoeg. Geen woord had daar tegenop gekund.
Ik herinner me me wat je laatst tegen me zei. ‘Ik ben niet bang voor de dood en het was een mooi leven. Het is goed zo.’ Je sprak die woorden uit met een rustige, tevreden stem. Ik geloofde elk woord, je meende het.
Ik weet dat ik je zal vinden in de roze randjes van de wolken, in banen zonlicht door de bomen, in je favoriete paddestoelen in de herfst, de straatjes in de stad waar je graag liep. In de kleinste dingen.
-lentewoorden
als loslaten me niet lukt, hoop ik dat ik je steeds wat zachter mis
-lentewoorden
zachtheid
Als iemand vraagt hoe het gaat, moet ik aan jou denken. Aan dat de kleinste dingen me aan jou herinneren, mijn hart uitwringen en me tegelijkertijd doen glimlachen. 'Het gaat eigenlijk wel,' is mijn antwoord dan. Want ik zag je in de zonsopkomst vanochtend, in de wolken als ik naar buiten kijk, in de nerven van ontkiemend blad in de lente, in de vlinder die neerstreek op mijn vensterbank.
-lentewoorden