#zinnen

[stormvanwoorden]

Langzaam, als een droom, vergeet ik jou

[lentewoorden]

'mensen komen en gaan,' zei je, maar ik dacht alleen maar: 'mijn hart is niet gemaakt voor afscheid.'

-lentewoorden

[thingsdavidlikes]

Dolomiti Sunrise by Florian Ziereis https://flic.kr/p/2owJthc

[lapjesman]

Misschien ben ik wel

Een ander

Met jou

In m’n hoofd

Misschien zit ik er naast

Terwijl jij goed zit

Aan de rand van wat we konden beseffen

Ik mis je nu al

Misschien zien we elkaar nooit

Meer weet ik niet

Ik volg m’n gedachte

Terug naar jou

En zeg je gedag

[ikschrijfmetpennen-meestal]

Wat ik bedoel is, dat ik je niet meer ken. Ik kende je hoe je was en uit die herinneringen maak ik een -door mij- eigen gemaakte versie van jou. En die versie bestaat helemaal niet. Die jij van toen, zie ik niet in mijn toekomst leven. Die jij van toen, 5/4 jaar geleden, bestaat niet meer.

Het enigste wat ik weet en wat ik voel, is dat ik je weer eens wil zien. Ongeacht hoe spannend ik dat vind en wat er zal gebeuren. Ik ben benieuwd naar je en ik wil voelen wat ik nou echt bij de bestaande versie van jou voel. De bestaande versie. Jij.

[sterrenzien]

Pauze

Geef me even Zet het leven stil voor mij Alles is constant in beweging en ik weet niet waar ik ben

Bevries het slijten van de dagen Laat mij op mijn schaduw staan Doe mijn zorgen vervagen Ook al zullen ze niet vergaan

Men noemt een minuut soms wel een eeuwigheid Geef mij er dan tien Ik wil hier gewoon eens zijn Ik wil de sterren zien En ik wil herontdekken hoe mooi het leven echt kan zijn Wat een mirakel elke dag is En wat voor wonder het is dat wij bestaan

Laat mij zwemmen in het heden Zonder te verdrinken in het verleden Gooi elke romantisering van de toekomst Nu een ogenblik overboord

Laat mij gewoon eventjes alles aanraken Wat het hier en nu te bieden heeft

[petitjeanofficial]

Hoeveel zinnen heb je nodig, om jezelf uit te leggen?

Stef Bos

[droomloze]

toen het drie uur snachts was, iedereen sliep en ik opeens alles vertelde. alles wat in me zat, alles wat ik had. hoe jij mijn handen vastpakte aan de eettafel, die de groot voor ons was. je ogen rood van tranen, hoe je met me mee hebt gehuild en hoe we elkaar even begrepen. dat ik je pas los liet toen het ochtend was, de nacht voorbij. zoals we elkaar nooit aankijken in het heldere zonlicht, maar niet los kunnen laten in het donker

ik denk dat je de enige bent (tot nu toe)