Battle Chasers: 20 jaar wachten was het waard
Sommige stripreeksen bouwen hun reputatie op met tientallen albums en jarenlang onafgebroken publicaties. Battle Chasers deed bijna het tegenovergestelde. De oorspronkelijke reeks bestond uit een handvol comics en op het slot was het liefst 20 jaar (!) wachten. Toch groeide ze uit tot een van de bekendste Amerikaanse fantasycomics van de late jaren negentig. De nieuwe luxe-bundeling van Dark Dragon Books is een mooie gelegenheid om eens terug te blikken op deze bijzondere serie 👉
Een bont gezelschap avonturiers
Battle Chasers speelt zich af in een fantasiewereld vol monsters, magiërs, luchtschepen, robots en geheimzinnige ruïnes. Het is geen traditionele middeleeuwse wereld. Magie en technologie bestaan er naast elkaar. Alles voelt groter, kleurrijker en uitbundiger dan in veel klassieke fantasyverhalen.
Centraal staat Gully, een jong meisje dat op zoek gaat naar haar verdwenen vader Aramus. Hij laat haar een paar magische handschoenen na. Die geven Gully een enorme kracht, maar maken haar tegelijk tot een doelwit voor mensen die de handschoenen zelf willen bemachtigen.
Joe Madureira
Joe Madureira, aka Joe Mad, begon bijzonder jong aan zijn carrière. Op zijn zestiende werkte hij al als stagiair bij Marvel Comics. In 1994 werd hij de vaste tekenaar van Uncanny X-Men.
Daar groeide Madureira uit tot een van de populairste tekenaars van zijn generatie. Vooral zijn werk aan Age of Apocalypse maakte indruk. Zijn tekenstijl week sterk af van die van veel andere Amerikaanse tekenaars. Hij combineerde de anatomie en dynamiek van superheldencomics met duidelijke invloeden uit manga en anime.
In 1997 verliet hij Uncanny X-Men om een eigen stripreeks te maken: Battle Chasers. Daarin kon hij zonder de beperkingen van een bestaande Marvel-reeks al zijn interesses samenbrengen. De strip bevatte klassieke fantasy, maar ook elementen uit Japanse roleplayinggames, steampunk en avonturengames.
Cliffhanger
Battle Chasers verscheen oorspronkelijk bij Cliffhanger, een nieuwe imprint van het WildStorm van Jim Lee, wat dan weer onderdeel was van Image Comics.
Cliffhanger werd in 1998 opgericht rond drie populaire tekenaars die elk hun eigen reeks mochten ontwikkelen. J. Scott Campbell maakte Danger Girl. Humberto Ramos lanceerde Crimson. Joe Madureira bracht Battle Chasers. Samen vertegenwoordigden ze een nieuwe generatie sterren binnen de Amerikaanse comicwereld. De tekenaar stond niet langer alleen in dienst van een bekende superheld. Zijn naam en stijl werden zelf het belangrijkste verkoopsargument.
Juniorpress sprong al snel op de kar. Reeds enkele maanden na het Amerikaanse debuut van de Cliffhanger-reeksen, verscheen de Nederlandstalige versie.
Een vliegende start
Battle Chasers nummer 1 verscheen in de VS in het voorjaar van 1998 (bij ons dus in 1999) en trok onmiddellijk veel aandacht. Joe Madureira was op dat moment een van de populairste tekenaars in de Amerikaanse stripwereld. Zijn vertrek bij X-Men zorgde dan ook voor hoge verwachtingen.
Op het eerste gezicht bood Battle Chasers alles wat lezers van Joe Mad wilden. De pagina’s stonden vol indrukwekkende monsters, enorme zwaarden, dynamische gevechten en kleurrijke personages. De inkleuring van Liquid! gaf de strip bovendien een glanzende, digitale uitstraling die toen nog vrij nieuw was.
De reeks voelde als een kruising tussen een comic en een Japanse roleplayinggame. De personages reisden door een grote fantasiewereld, bezochten herbergen en steden, verzamelden bondgenoten en raakten verwikkeld in steeds grotere conflicten. De invloed van games als Final Fantasy was duidelijk voelbaar, zonder dat Battle Chasers een kopie van één specifieke reeks werd.
Het verhaal ontwikkelde zich wel vrij langzaam. Madureira nam uitgebreid de tijd om zijn wereld en personages te introduceren. Dat hoefde geen probleem te zijn bij een maandelijkse strip, maar Battle Chasers verscheen alleen allesbehalve maandelijks...
Waar blijft het volgende nummer?
De trage verschijningsfrequentie werd al snel het grootste probleem van de reeks. Tussen sommige nummers zaten verschillende maanden. Voor de Amerikaanse Battle Chasers nummer 7 moesten lezers zelfs ongeveer zestien maanden wachten. Noodgedwongen moest Juniorpress voor de Nederlandstalige versie dus ook wachten op nieuw bronmateriaal. In totaal verschenen tussen 1998 en 2001 slechts 9 reguliere Amerikaanse nummers. Bij ons waren dat 5 nummers. Madureira stond bekend als een perfectionist. Zijn gedetailleerde tekenstijl vroeg veel tijd. Tegelijk raakte hij steeds meer geïnteresseerd in de game-industrie. Daardoor werd Battle Chasers voortdurend uitgesteld, wat natuurlijk frustrerend was voor de lezers.
Van comics naar videogames
De Amerikaanse Battle Chasers nummer 9 verscheen in augustus 2001. Het verhaal was op dat moment nog lang niet afgerond. Integendeel. Het nummer eindigde midden in verschillende verhaallijnen en liet de personages achter op een echte cliffhanger.
Een tiende nummer stond aanvankelijk gepland voor later dat jaar. Het verscheen niet. Madureira richtte zich steeds meer op videogames en richtte samen met David Adams de studio Vigil Games op. Daar was hij nauw betrokken bij Darksiders en Darksiders II. Die games droegen duidelijk zijn visuele stempel.
Niet verwonderlijk dat dit uiteindelijk ook zou leiden tot de game “Battle Chasers: Nightwar”. De game werd in 2015 aangekondigd via Kickstarter en verscheen in 2017. Nightwar was een klassieke turn-based roleplayinggame. Spelers konden onder meer Gully, Garrison, Calibretto, Knolan en Red Monika besturen.
Het spel vertelde geen rechtstreekse bewerking van de oude strips. Het bracht de personages samen voor een nieuw avontuur dat toegankelijk moest zijn voor spelers die de comics nooit hadden gelezen. Tegelijk bleef de sfeer van het origineel opvallend goed bewaard. De wereld, de gevechten en de personages voelden aan alsof de tekeningen van Madureira eindelijk tot leven waren gekomen.
Eindelijk nummer 10
Rond de release van de Nightwar game werd ook eindelijk de publicatie van het 10e nummer van de comic aangekondigd. Toch bleef het nieuwe nummer jarenlang uit. Pas op 14 juni 2023 verscheen Battle Chasers nummer 10 bij Image Comics. Dat was bijna 22 jaar na nummer 9. Het kan haast niet anders of dat moet een record zijn.
Joe Madureira schreef het verhaal, maar nam deze keer niet zelf alle tekeningen voor zijn rekening. De Franse tekenaar Ludo Lullabi verzorgde het binnenwerk. Hij kreeg de moeilijke taak om de reeks voort te zetten zonder dat het visuele verschil te groot werd.
De nieuwe verhaallijn bestond uit drie delen. Nummer 10 verscheen in juni 2023. Nummer 11 volgde in juli. Nummer 12 lag in augustus al in de winkels. Na jaren waarin één nummer soms meer dan een jaar vertraging opliep, kregen lezers plots drie maanden na elkaar een nieuw deel. Uiteraard was er in 2023 al lang geen sprake meer van Juniorpress en werd de Nederlandstalige Battle Chasers reeks aanvankelijk niet verdergezet.
Gelukkig is er Dark Dragon Books, want dankzij hun nieuwe bundeling van Dark Dragon Books kunnen we het volledige verhaal nu wél in het Nederlands lezen. Naast 2 ‘gewone’ bundels brengen ze ook een deluxe hardcover uit met tal van dossierpagina’s, schetsen enz. Een echte aanrader. Wacht niet te lang, want de oplage van de luxe-editie is beperkt tot 150 stuks.
De erfenis van Battle Chasers
Battle Chasers kreeg door de jaren heen ook kritiek. De strip zag er fantastisch uit, maar het verhaal vorderde traag. De eerste negen nummers introduceerden veel personages, locaties en mysteries, zonder voldoende tijd te krijgen om alles uit te werken.
Sommige personages waren bovendien duidelijk gebouwd rond bekende fantasytypes. Garrison was de zwijgzame zwaardvechter. Knolan was de oude magiër. Red Monika was de verleidelijke dief. Calibretto was de zachtaardige reus. Gully was het jonge, onschuldige personage met een verborgen kracht.
Toch werkte die combinatie. Madureira gaf elk personage genoeg charme en visuele persoonlijkheid om boven het stereotype uit te stijgen. Vooral de onderlinge gesprekken maakten de groep leuk.
De invloed van Battle Chasers ligt vooral in de manier waarop de reeks Amerikaanse comics, manga en videogames samenbracht. Manga en anime waren in de jaren negentig al lang geen onbekende begrippen meer in de Verenigde Staten. Toch tekenden maar weinig grote Amerikaanse comicartiesten zo openlijk in een hybride stijl als Madureira. Hij kopieerde geen Japanse tekenaar, maar verwerkte de energie, gezichtsuitdrukkingen en vormgeving van manga in de beeldtaal van de Amerikaanse superheldencomic. Die aanpak beïnvloedde een hele generatie tekenaars en ontwerpers.