Love Begins
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
#extradirty
Doug Jones
Noah Kahan
occasionally subtle
tumblr dot com
Lint Roller? I Barely Know Her
NASA
almost home
★
todays bird
macklin celebrini has autism
No title available
EXPECTATIONS
Claire Keane
🪼
bliss lane
Fieri Frames
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
seen from United States
seen from Costa Rica
seen from Malaysia
seen from Bangladesh
seen from Brazil
seen from Pakistan
seen from Russia
seen from United States
seen from United States
seen from Puerto Rico
seen from Ecuador
seen from Canada
seen from Türkiye
seen from Saudi Arabia
seen from Singapore
seen from T1
seen from Malaysia
seen from Colombia
seen from Malaysia
seen from United States
@lieverland
Boekjes, balpennen en schrijven. Altijd al de rode draad in mijn leven, samen met het roze lint tussen de pagina’s.
Vandaag schreef ik van de dankbaarheid en de positiviteit en de liefde. Nog niet voor mezelf, maar wel voor anderen. En terwijl ik weer enkele stappen op de loopband zette, stond ik opeens zelf ook weer enkele stappen vooruit.
De loopband. Een luxe, ooit gratis gekregen in een weggeefgroep, die na vakkundige installatie maar liefst twee jaar ongebruikt is gebleven. Zo’n gevalletje van ‘had ik maar een loopband, dan liep ik in no time de ten miles’, ken je ‘t? Maar met elk extra laagje stof op de loopband kwam ook telkens een extra laagje vet. En hoe graag ik van de body positivity zou willen zijn, het lukt me niet om te houden van dit lichaam. Dit lichaam met een geest dat zo haar best doet, maar waarbij het allemaal maar niet lijkt te lukken.
Na het zoveelste opzoekwerk krijg ik voor de evenveelste keer hetzelfde resultaat. Beweging is het beste medicijn. Voor dat vetlaagje, depressie en zelfs ADHD. Dus mijn jongste kreeg de iPad en een bakje chips ter afleiding (is dat dan eigenlijk wel verantwoord?) en ik kreeg de loopband aan de praat. En de loopband praatte voor 20 minuten, waarvan ik er 10 liep en 10 wandelde, met dank aan ons Evy.
En na die 20 minuten stapte ik licht euforisch en licht duizelig van die loopband. Want ik had het toch maar weer gedaan. En mijn jongste had het toch ook maar weer gedaan. Want hij liet me maar liefst 16,5 minuut gerust. Vooruitgang op elk vlak dus.
En toen wandelde ik met de hond en raapte ik stront en kon er nog eens een glimlach af. Vooruitgang dus.
Ik probeer maar wat en ik doe maar wat en ik droom maar wat en ik hoop maar wat. Met emoties van hoog naar laag, waar je je niet op kan voorbereiden. Met kinderen die luid, luider, luidst zijn. Die kinderen die ik plat wil knuffelen, maar waarvan ik wil dat ze me gewoon gerust laten. Ik steek mijn handen in de grond in de hoop dat het me doet aarden. Ik plant zaden in de hoop dat mijn ADD-brein even zwijgt. Ik geef water in de hoop dat ik zelf ook mooi rechtop blijf staan.
Ik doe maar wat, probeer maar wat, huil maar wat en lach maar wat. En leef maar wat, zo goed als ik kan.