Antagal ko nang di nakapag-update dito kasi sobrang busy. Di ko maharap magkwento ng mahaba haha. Pero wala namang masyadong ganap sa life except sa pumapag-ibig na naman (la) at frustrations at hinaing ko sa pag-aaral. Fren, nakakapagod. Nakakapagod mag-aral. Sobrang dami kong frustrations since nagstart yung sem na 'to at ngayon pa lang ako medyo namomotivate. Nakakaya ko pa namang mag-aral, mag-effort pero kulang talaga sa motivation. Hinahanap ko yung dating lakas ko nung 1st sem na hindi ko mahanap ngayon. Wala kong ginawa ngayon kundi ang pagkkwestyon ko sa kakayahan ko. Lagi kong tinatanong, "Bakit hindi na ko efficient?", "Asan yung sipag ko dati?", "Bakit hindi ko na makayang makakuha ng mataas na score?", "Bakit hirap akong makapagfocus?". Araw-araw ganyan. Nag-aaral na lang for the sake na makapasa at makakuha ng mataas na score, hindi na para matuto. Ayoko ng ganyan pero kinapitan ko na lang kasi kailangan. Pinilit kong magpaka-""positive"" pero hindi na siya umeepekto. Sinubukan ko ring magpaka-strong pero wala rin. Alam mo yung bawat quiz sasabihin mong, "babawian kita sa susunod", "mag-aaral ako ng advance" pero hindi mo nagagawa. Nasanay kasi yung mga tao sa'kin na mataas nakukuha kong ga resulta. Mataas yung expectations nila sa'kin/sa'min. Hindi dahil sa hindi ko mapantayan yung expectations ng ibang tao kaya ko nalulungkot (siguro may part na rin dun) pero dahil sa kinukumpara ko yung sarili ko nung 1st sem sa ngayon. Alam kong mas masipag/mas effective ako noon kaysa ngayon. Kaya sobrang pinupush ko yung sarili ko na maging ganun ulit pero hindi maganda kinalabasan. "Done but at what cost". Ayoko na, pagod na ko. Kailangan ko nang magpahinga. Gustuhin ko mang magpahinga pero walang oras. Hindi pwede kasi maraming tambak na gawain. Gusto kong pabayaan na lang pero alam ko sa sarili kong hindi ko magagawa yun. Hindi ko na kayang magpakastrong. Alam kong pagod na ko. Bibigay na lang ako sa pagod.. At dumating na nga ko dun sa point na, "Magpahinga ka muna. Hindi mo na kaya." Nappressure ako sa sarili ko lalo na sa isa naming subject na hirap na talaga ko. Sinasabi pa lang ng prof namin yung mga susunod na gagawin hanggang finals, napanghinaan na agad ako ng loob. At ayun na nga, bumuhos na ko. Buti na lang may taong kaya akong intindihin at kayang palakasin yung loob ko. Kailangan ko lang pala umiyak. Kailangan ko lang pala ilabas lahat ng pagod, stress, frustrations at hinanakit na matagal ko nang dinadala. Sobrang naipon na kasi. Hindi rin pala maganda na lagi kang malakas, nagpapaka-positive. Wag mong ipilit kung hindi mo na kaya. Ikaw rin ang mahihirapan. Wala ka ring mapapala. Minsan kailangan din nating bumigay sa pagod na nararamdaman natin. Mahirap man pero kailangan. Kahit kaunting panahon lang, pagbigyan mo rin yung sarili mo na makapagpahinga at wag i-stress/i-pressure ang sarili. Huminga ka muna. Take a step back and re-evaluate. :) Kaya ito ngayon, onti-onti na kong nakakarecover. Katatapos lang ng midterm exams (yung iba) at satisfied naman ako. Thankful ako sa naranasan kong 'to kasi narealize ko na hindi sa lahat ng oras kaya ko. Magpahinga din pag may time. Laban lang. Susuka pero hindi susuko. 😂☺
blakekathryn
snowghoul
baratheonpilled
ellievsbear
gracieabrams
turnnoffyourmind
areudirty
