Liva Journal

krótkie zapiski z dnia short notes from my day короткие заметки дня

[liva-journal]

07.06.2026.

ten blog został usunięty. zakładam go od nowa i wrzucam tu wszystko po kolei, tak jak było. może ktoś mnie jeszcze pamięta. wcześniej miałam tu kilkuset obserwujących, ale trudno. mam na imię liva, mam 18 lat i wracam do robienia tego, co lubiłam najbardziej.

this blog was deleted. i'm starting it again and posting everything in order, the way it used to be. maybe someone still remembers me. i used to have a few hundred followers here, but oh well. my name is liva, i'm 18, and i'm going back to doing what i liked the most.

этот блог был удалён. я создаю его заново и выкладываю всё по порядку, как раньше. может, кто‑то ещё помнит меня. раньше у меня было здесь несколько сотен подписчиков, но ладно. меня зовут лива, мне 18, и я возвращаюсь к тому, что любила больше всего.

[liva-journal]

3.07.2021.

dziś obudziłam się wcześniej niż wszyscy i w domu było tak cicho, że aż nie wiedziałam, co z tym zrobić. usiadłam na podłodze w salonie i zaczęłam przesuwać palcem po mapie, która leżała tam od wczoraj, jakbym mogła sobie wybrać miejsce na jeden dzień. nie wybrałam nic. po prostu patrzyłam na te wszystkie nazwy, które brzmiały jak miejsca z książki, a nie jak coś, gdzie naprawdę można pojechać. potem mama weszła i zapytała, czemu siedzę na podłodze, a ja sama nie wiedziałam, jak jej odpowiedzieć. chyba po prostu lubię takie poranki, kiedy nic nie trzeba robić, a wszystko wydaje się możliwe i trochę śmieszne.

today i woke up earlier than everyone and the house was so quiet i didn’t even know what to do with it. i sat on the living room floor and started sliding my finger across a map that had been lying there since yesterday, like i could pick a place just for one day. i didn’t pick anything. i just looked at all the names that sounded like places from a book and not somewhere you can actually go. then mom walked in and asked why i was sitting on the floor, and i didn’t really know what to tell her. i think i just like mornings when you don’t have to do anything and everything feels possible and a bit funny.

сегодня я проснулась раньше всех, и в доме было так тихо, что я даже не знала, что с этим делать. я села на полу в гостиной и начала водить пальцем по карте, которая лежала там со вчера, как будто могла выбрать место на один день. я ничего не выбрала. просто смотрела на все эти названия, которые звучали как места из книги, а не как что‑то, куда можно поехать. потом мама зашла и спросила, почему я сижу на полу, а я сама не знала, что ей ответить. наверное, я просто люблю такие утра, когда ничего не нужно делать, и всё кажется возможным и чуть смешным.

[liva-journal]

25.06.2021.

dziś musiałam ubrać się „ładnie”, bo zakończenie roku. stałam przed lustrem i próbowałam ogarnąć, czy wyglądam jak ja, czy jak ktoś, kto tylko udaje, że jest poważny. koleżanka napisała, że też czuje się dziwnie w eleganckich rzeczach, więc trochę mnie to uspokoiło. w końcu stwierdziłam, że trudno — założę to, co mama wyprasowała, i po prostu pójdę. i chyba wyszło okej. dalej to ja, tylko w trochę innym wydaniu.

today i had to dress “nicely” because of the end‑of‑year ceremony. i stood in front of the mirror trying to figure out if i looked like myself or like someone pretending to be serious. my friend texted that she feels weird in fancy clothes too, which made me feel a bit better. in the end i just put on what mom ironed and decided to go with it. and i think it turned out fine. still me, just a slightly different version.

сегодня нужно было одеться «красиво», потому что конец учебного года. я стояла перед зеркалом и пыталась понять, похожа ли я на себя или на кого‑то, кто делает вид, что стал серьёзным. подруга написала, что ей тоже странно в нарядной одежде, и мне сразу стало легче. в итоге я просто надела то, что мама погладила, и решила так пойти. кажется, получилось нормально. всё ещё я, только в чуть другом варианте.

[liva-journal]

7.06.2021.

po szkole poszłyśmy z koleżanką na plażę, tak bez powodu. usiadłyśmy blisko wody i gadałyśmy o głupotach, a potem o tym, że za chwilę naprawdę kończymy ósmą. koleżanka mówiła, że czuje się, jakby ktoś nagle przewinął rok do przodu, a ja tylko śmiałam się, że chyba też tak mam. rysowałyśmy patykiem jakieś znaki w piasku, które i tak zaraz zmyła fala. nie wydarzyło się nic wielkiego, ale było jakoś spokojnie i dobrze.

after school we went to the beach for no real reason. we sat close to the water talking about random things, and then about how eighth grade is basically over. she said it feels like someone suddenly skipped a whole year, and i laughed because i kind of feel the same. we drew little shapes in the sand with a stick, and the waves erased them right away. nothing big happened, but it felt calm and good.

после школы мы пошли на пляж просто так, без причины. мы сидели у самой воды и болтали о всякой ерунде, а потом о том, что восьмой класс почти закончился. подруга сказала, что будто кто‑то перемотал год вперёд, а я засмеялась, потому что у меня тоже такое чувство. мы рисовали палочкой какие‑то знаки на песке, и волны сразу их смывали. ничего особенного не произошло, но было спокойно и хорошо.

[liva-journal]

21.05.2021.

wszyscy w klasie gadają ostatnio tylko o tym, że to już prawie koniec. nie o ocenach, nie o egzaminach — tylko o tym, że „zaraz stąd znikniemy”. a ja dzisiaj siedziałam na lekcji i patrzyłam na swoją ławkę, jakby pierwszy raz. ktoś wydrapał na niej serduszko, ktoś inny inicjały, i nagle pomyślałam, że już niedługo nie będę tu siedzieć. dziwne uczucie. nie smutne, nie wesołe, po prostu takie, które trochę zostaje w środku.

everyone in my class keeps talking about how school is almost over. not about grades, not about exams — just “we’re leaving soon”. and today i sat there staring at my desk like i’d never really looked at it before. someone carved a tiny heart into it, someone else their initials, and it suddenly hit me that i won’t be sitting here much longer. weird feeling. not sad, not happy, just something that stays inside for a bit.

все в классе в последнее время говорят только о том, что школа почти закончилась. не про оценки, не про экзамены — просто «мы скоро отсюда уйдём». а я сегодня сидела на уроке и смотрела на свою парту, как будто впервые. кто‑то выцарапал на ней сердечко, кто‑то — инициалы, и вдруг я поняла, что скоро уже не буду здесь сидеть. странное чувство. не грустное, не радостное, просто такое, которое немного остаётся внутри.

[liva-journal]

14.05.2021.

dziś po prostu usiadłam na podłodze w pokoju i zaczęłam malować paznokcie. najpierw u rąk, potem u stóp. czarne. nie wiem czemu akurat ten kolor, po prostu tak wyszło. mama weszła w połowie, spojrzała na mnie jak na zagadkę, ale nic nie powiedziała, tylko zrobiła taki mały uśmiech. a ja patrzyłam na te paznokcie i miałam wrażenie, że wyglądam trochę inaczej, ale jeszcze nie wiem jak.

today i just sat on my floor and started painting my nails. first hands, then feet. black. i don’t know why that color, it just happened. mom walked in halfway, looked at me like i was a puzzle, but didn’t say anything, just gave a tiny smile. and i kept staring at my nails feeling like i looked a bit different, but i’m not sure how yet.

сегодня я просто села на пол в своей комнате и начала красить ногти. сначала руки, потом ноги. чёрные. не знаю, почему именно этот цвет — так просто получилось. мама зашла в середине, посмотрела на меня как на загадку, но ничего не сказала, только слегка улыбнулась. а я смотрела на свои ногти и чувствовала, что выгляжу чуть иначе, но пока не понимаю как.

[liva-journal]

27.04.2021.

dzisiaj było tak gorąco, że powietrze w szkole stało jak w autobusie w lipcu. i nie wiem czemu, ale rano po prostu założyłam te sandały, te, które kupiłam za swoje kieszonkowe i które wszyscy uznali za „dziwne”. czarne, z grubymi paskami, trochę jakby z innego sklepu niż reszta świata. bałam się, że ktoś coś powie, ale nikt nawet nie zwrócił uwagi. i chyba dobrze. szłam po korytarzu i czułam tylko, że jest mi wygodnie i że to wystarczy na dziś.

today was so hot the air at school felt like a bus in july. and i don’t know why, but in the morning i just put on those sandals — the ones i bought with my own pocket money, the ones everyone said looked “weird”. black, with thick straps, kind of from a different store than the rest of the world. i was scared someone would say something, but no one even noticed. and maybe that’s good. i walked down the hallway just feeling comfortable, and that felt enough for today.

сегодня было так жарко, что воздух в школе стоял, как в автобусе в июле. и не знаю почему, но утром я просто надела те сандалии — те, что купила на свои карманные деньги, те, про которые все сказали, что они «странные». чёрные, с широкими ремешками, будто из другого магазина, чем весь мир. я боялась, что кто‑то что‑то скажет, но никто даже не обратил внимания. и, наверное, это правильно. я шла по коридору и просто чувствовала, что мне удобно, и этого хватило на сегодня.

[liva-journal]

9.04.2021.

dzisiaj na korytarzu wydarzyło się coś dziwnego. szłam normalnie, jak zawsze, a kiedy mijałam pewną osobę, wszystko na sekundę zrobiło się jakby cichsze. nie spojrzał na mnie, nawet mnie pewnie nie zauważył, ale ja poczułam to aż w brzuchu. przez resztę dnia chodziłam jakby trochę obok siebie, jakby coś się przesunęło, ale jeszcze nie wiem co.

something weird happened in the hallway today. i was just walking like always, and when i passed a certain person, everything went a little quieter for a second. he didn’t look at me, probably didn’t even notice me, but i felt it all the way in my stomach. for the rest of the day i felt slightly out of place, like something shifted, but i don’t know what yet.

сегодня в коридоре случилось что‑то странное. я просто шла, как обычно, и когда прошла мимо одного человека, всё будто стало тише на секунду. он не посмотрел на меня, наверное, даже не заметил, но я почувствовала это где‑то в животе. весь день потом ходила как будто немного мимо себя, как будто что‑то сдвинулось, но я пока не знаю что.

[liva-journal]

25.03.2021.

dawno tu nie zaglądałam. ostatnio trochę się posypało. dzisiaj na przerwie dwie osoby spojrzały na mnie w ten sposób, ten, który niby nic nie mówi, a jednak mówi wszystko. udawałam, że tego nie widzę, ale potem cały dzień chodziło mi to po głowie jak mała drzazga. wróciłam do domu i długo siedziałam przy oknie, patrząc, jak ludzie wracają z pracy. wszyscy gdzieś idą, każdy w swoim kierunku. pomyślałam, że ja też mogę.

haven’t been here in a while. things have been a bit messy lately. today during break two people looked at me in that way — the one that says nothing and everything at the same time. i pretended i didn’t notice, but it stayed with me all day like a tiny splinter. when i got home i sat by the window for a long time, watching people walk back from work. everyone going somewhere, each in their own direction. i thought maybe i can too.

давно сюда не заходила. в последнее время всё как‑то рассыпалось. сегодня на перемене двое посмотрели на меня так… взгляд, который вроде ничего не говорит, но говорит всё. я сделала вид, что не заметила, но это весь день сидело во мне, как маленькая заноза. дома я долго сидела у окна, смотрела, как люди идут с работы. каждый куда‑то идёт, каждый по‑своему. я подумала, что, может быть, и я тоже могу.

[liva-journal]

12.03.2021.

dawno tutaj nie wchodziłam, ale ostatnio sporo się wydarzyło. nie wiem, czy to wiosna, czy ja, ale zaczęłam patrzeć na siebie trochę inaczej. dzisiaj włożyłam spódnicę, której nigdy nie miałam odwagi założyć do szkoły. do tego moje stare vansy, totalnie niepasujące. i jakoś… poczułam się lżejsza.

haven’t been here in a while, but a lot happened lately. i don’t know if it’s spring or just me, but i started seeing myself differently. today i wore a skirt i never had the courage to wear to school. with my old vans, completely mismatched. and somehow… i felt lighter.

давно сюда не заходила, но в последнее время многое произошло. не знаю, это весна или я сама, но я начала по‑другому на себя смотреть. сегодня я надела юбку, на которую раньше не решалась в школе. и мои старые vans, совсем не в тему. и почему‑то… стало легче.

[liva-journal]

21.02.2021.

dzisiaj w szkole zauważyłam, że wszyscy wyglądają tak samo. i nagle zrobiło mi się trochę duszno. więc po lekcjach przypięłam do plecaka starą metalową przypinkę, taką, którą znalazłam kiedyś. jest porysowana i trochę krzywa, ale jak ją noszę, to czuję się jakbym robiła coś po swojemu, nawet jeśli to tylko mały kawałek metalu.

today at school i noticed everyone looked the same. and suddenly it felt a little suffocating. so after classes i pinned an old metal badge to my backpack, the one i found ages ago. it’s scratched and a bit crooked, but wearing it feels like doing something my way, even if it’s just a tiny piece of metal.

сегодня в школе я заметила, что все выглядят одинаково. и мне вдруг стало немного душно. поэтому после уроков я прикрепила к рюкзаку старый металлический значок. он поцарапанный и чуть кривой, но когда я его ношу, кажется, что я делаю что‑то по‑своему, даже если это всего лишь маленький кусочек металла.

[liva-journal]

2.02.2021.

dzisiaj założyłam longsleev pod t‑shirt i parę osób patrzyło na mnie, jakbym zrobiła coś dziwnego. może zrobiłam. ale podobało mi się, jak to wyglądało, trochę niechlujnie, trochę „moje”. ktoś powiedział, że „to nie pasuje”, a ja pomyślałam, że właśnie o to chodzi.

today i wore a long‑sleeve under a t‑shirt and some people looked at me like i did something weird. maybe i did. but i liked how it looked — a little messy, a little “mine”. someone said “it doesn’t match,” and i thought that’s kind of the point.

сегодня я надела лонгслив под футболку, и некоторые смотрели так, будто я сделала что‑то странное. может быть, так и есть. но мне понравилось, как это выглядело — чуть неаккуратно, чуть «по‑моему». кто‑то сказал: «это не сочетается», а я подумала, что в этом и смысл.

[liva-journal]

22.01.2021.

dzisiaj założyłam bransoletkę z muliny, którą zrobiłam wczoraj wieczorem. nie pasowała do niczego, ale jakoś dobrze mi się w niej chodziło. koleżanka zapytała, czy „to ma coś znaczyć”, a ja tylko wzruszyłam ramionami. może ma, może nie. może po prostu chciałam mieć coś swojego.

today i wore a little friendship‑bracelet i made last night. it didn’t match anything, but it felt right anyway. a girl in class asked if “it means something,” and i just shrugged. maybe it does, maybe it doesn’t. maybe i just wanted something that’s mine.

сегодня я надела браслет из мулине, который сплела вчера вечером. он ни к чему не подходил, но мне всё равно было в нём хорошо. одноклассница спросила, «это что‑то значит?» я только пожала плечами. может быть, да, может быть, нет. может, просто хотелось иметь что‑то своё.

[liva-journal]

8.01.2021.

w szkole wszyscy gadali dziś o postanowieniach na nowy rok.ja żadnych nie mam i chyba nawet nie chcę mieć.pomyślałam, że nie muszę zaczynać „lepiej”, żeby ten rok był mój.wystarczy, że będę iść swoim tempem. nawet jeśli trochę krzywym.

everyone at school kept talking about new year’s resolutions today.i don’t have any, and i don’t think i want them.i realized i don’t need to start “better” for the year to be mine.i just have to walk at my own pace. even if it’s a little crooked.

в школе сегодня все говорили о новогодних обещаниях.у меня их нет, и, кажется, я не хочу их иметь.я поняла, что мне не нужно начинать «лучше», чтобы год был моим.достаточно идти в своём темпе. даже если он немного кривой.

[liva-journal]

16.12.2020.

w domu pachniało mandarynkami, tak nagle i mocno, że aż mnie to zatrzymało.mama powiedziała, że „to już ten czas”, ale ja jeszcze nie wiem, jaki to czas.usiadłam przy oknie i patrzyłam, jak światło robi się pomarańczowe.i pomyślałam, że może święta zaczynają się od zapachu.

the house smelled like tangerines, so suddenly and so strongly it made me stop.mom said “it’s that time again,” but i’m still not sure what time that is.i sat by the window and watched the light turn orange.and i thought maybe holidays start with a smell.

дома пахло мандаринами — так резко и сильно, что я даже остановилась.мама сказала: «опять это время», но я всё ещё не знаю, какое именно.я села у окна и смотрела, как свет становится оранжевым.и подумала, что, может быть, праздники начинаются с запаха.

[liva-journal]

5.12.2020.

w sklepach już wiszą lampki, chociaż jest dopiero początek grudnia. trochę mnie to bawi, bo jeszcze nie czuję świąt. ale jak wracałam dziś do domu, pachniało zimnym powietrzem i czymś słodkim. i pomyślałam, że może to wystarczy, żeby zacząć.

the shops already have lights up, even though it’s only early december. it kind of makes me laugh, because i don’t feel the holidays yet. but when i walked home today, the air smelled cold and a little sweet. and i thought maybe that’s enough to start.

в магазинах уже висят огоньки, хотя ещё только начало декабря. меня это немного смешит — я пока не чувствую праздников. но когда я шла домой, воздух пах холодом и чем‑то сладким. и я подумала, что, может быть, этого достаточно, чтобы начать.

[liva-journal]

28.11.2020.

dzisiaj liście robiły taki dźwięk, jakby ktoś szeptał po chodniku. nie wiem czemu, ale chciałam iść szybciej, żeby je gonić. a potem zwolniłam, bo było mi głupio. i tak wyszło, że szłam w swoim rytmie.

today the leaves made a sound like someone whispering along the pavement. i don’t know why, but i wanted to walk faster to chase them. then i slowed down because it felt silly. so i ended up walking in my own rhythm.

сегодня листья шуршали так, будто кто‑то шептал вдоль тротуара. не знаю почему, но мне захотелось идти быстрее, чтобы их догнать. потом я замедлилась — стало неловко. и в итоге я шла в своём ритме.