Ben senin kelebeğindim, öyle küçüktüm yanında öyle savunmasız…
Kozadan çıktığımda ilk seni gördüm. Sen bana karanlık geçen tüm günlerimi unutturdun, benim şansımdın öyle bildim seni..
Ben bir kelebektim senin kelebeğin.
Uçup giderdim ben, hemde iyi uçardım beni bilirsin ama ben uçamadım bu sefer, kanatlarım hep geriye, hep sana getirdi beni.Senin kanatların yoktu. Olsun biz de beraber yürürüz o zaman demiştim.Ama kelebek çokta iyi yürüyemezmiş, öğrendim.Çok tökezledim, hep sana baktım ve yürümeye devam ettim.Düştüm, çok düştüm.Beni kaldır istedim bir kere de yürüyüp gitme istedim, gel istedim..Ben düştüm sen yürüdün.Kanatlarım küsmüştü bana, görenler gülüyordu halime doğasında uçmak olan nasıl yürür? diye.Aldırış etmiyordum onlara, aşkı bilmiyorlardı belli..
Seninle yürümek sonu olmayan bir yokuştu, bu uğurda kanatlarımı kaybettim..
Biz bu kadardık işte ben seninle yürümeyi göze almıştım ama sen yanımda bile yürümüyordun..Ben sana hiç uçalım demedim çünkü uçamazdın bilirdim ama bende yürüyemezmişim, kanatlarım kırıldığında öğrendim.Kanatlarım küsmüştü bana oysa ben çok iyi uçardım.
Kimseyi kırmazdım biliyorsun seni de hiç kırmadım nasıl kırabilirdim ki.Ama senin için kanatlarımı kırdım.Sahi bu kadar fedakarlığa değer miydi?
Ben kelebektim ömrü bir güncük olan savunmasız ama yüreği büyük bir kelebek.Senin olmak isteyen ama olamayan kelebek.
Yaralarımı tedavi etmem çok zaman aldı..
Önce kanatlarımın gönlünü aldım sonra uçmayı denedim, unutmuşum. Denedim, her denememde düştüm.Olsun dedim düşmelere alışığım.Bunu kendim için yapmalıydım.Çok az gidebildim, dönmek istedim ama hayır bu sefer gidecektim.
Ben seninle kısacık yaşamıma sayamayacağım kadar çok acı ve anı sığdırdım.
Ama şunu öğrendim, olmadıysa olmuyor..
amandla
vaporwave
andulkaphoto
origamiaround
