A intervención deste ano vai adicada aos nosos maiores nestes tempos de pandemia e de loita constante, nos que o outro se tornou o noso inimigo, nos que se nos arrebatou a posibilidade de abrazarnos, de confiar nos demais, de xuntarnos, nos que os novos teñen a culpa de todo e nos que unha aperta se volveu arma de dobre fío. Pero todos sabemos que iso non é así. Todos sabemos agora que unha mirada pode sorrir e que os outros teñen tanto medo coma nós. Que os maiores tamén foron novos non fai moito e que a responsabilidade non recae nos anos, senón no sentido. Son tempos nos que todos sentimos todo dunha forma máis intensa e nos que todos nos tivemos que refuxiar en nós mesmos sentindo, talvez máis dentro, o significado de casa. Por iso para a escultura deste ano, escollín un emprazamento moi acolledor, talvez pensando no que escollería eu de vella pra morrer. Camiñei ata chegar a un descampado, o prado das cachenas, e senteime ao pé dun salgueiro a velas. Outease o prado enteiro dende alí, á esquerda queda o bosque e toda a xente rindo e falando entre si e, ao fondo, o prado continúa ata chegar ao muíño. Dá o sol todo o día, e cando atardece a luz coase entre as arbores. Parece un conto, pero non o é.
A estructura consiste nun sillón feito por terra, bosta e palla que se funde co chan mediante un manto de herba que o cubre e lle da continuidade co prado, e no cal te podes sentar para disfrutar do espazo. Dar as grazas pola inestimable axuda de Carla, Tito e as cachenas, que colaboraron na súa realización.
Baixo unha melodía
.
nevado o son
.
dúrmense os sentidos
.
e evapòrase a alma
.
Ascende entre as folerpas
volvéndoas auga.
Ascende coma a néboa ó darlle o sol,
ascende virando sobre si,
desplegándose ,
desgastando a sua forza vital,
esmorecendo esa gran masa quente.
.
Alá vai
A miña alma
A túa alma
Tratando de chegar máis alò das nubes.
E o que eu sinto
...
É que chegamos sen alma ó ceo
e chovemos por todos aqueles
aos que amamos
por todos os montes
que sentiron
unha bola quente no noso intetior
cando a nosa alma era compacta
cando estaba encerrada nun corpo
cando vivía dentro do material
antes dese alento
que non sei se libera
ou perde.
Pero ascende
perdendo a calor que lle daba o corpo
E enfriándose no mundo
Mentras coma calquera masa de aire
Quente
Ascende
E ascende
Ata enfriarse
E chover.
.
.
.
.
Chegamos sen alma ó ceo
A alma está na terra
.
Derramouse
Regando
Chuvia
E brila
Reflexa o ceo
Cando sobre ela asoma a luz.
blakekathryn
yousharknotpass
2087
annaxmalina
kaledo-art
andulkaphoto