Road is Home
Γεννήθηκα στα Πατήσια, μεγάλωσα στην Ηλιούπολη και όπως όλοι μας, ήμουν περίεργος από μικρός. Μέσα στην κοιλιά της μάνας μου αναρωτιόμουν τι παίζει απ’ έξω. Στην αγκαλιά του πατέρα μου με έτρωγε να μάθω τι υπάρχει πίσω από τον ώμο του. Στο σχολείο τι υπάρχει πίσω από το Χαλικάκι, τι κρύβεται πίσω από τον Υμηττό, αν υπάρχουν κόκκινοι δράκοι και μοντέρνες σταχτοπούτες, αν οι άνθρωποι εκεί έχουν τις ίδιες φάτσες με εμάς, αν τρώνε τα ίδια φαγητά, αν βρίζουν το ίδιο. Στην κορυφή του Καϊμακτσαλάν σκέφτηκα για πρώτη φορά αν υπάρχουν όρια. Δεν υπάρχουν όσο δεν τα βάζεις.
Το μικρόβιο του να θες να δεις τον κόσμο υπάρχει σε όλους μας. Δεν έχει υπάρξει άνθρωπος που να μην έμεινε με το στόμα ανοιχτό όταν ξέφυγε από τα στενά όρια της καθημερινότητας του και αντίκρισε τι βρίσκεται από την άλλη μεριά. Κάπως έτσι, επί χρόνια υπήρχε η ιδέα του να γυρίσουμε την γειτονιά μας. Γιατί, ωραία τα κοσμοπολίτικα μέρη του κόσμου, τα Λονδίνα και τα Παρίσια που θα έλεγε ο παππούς μου, αλλά η γειτονιά είναι άλλο πράγμα κι όταν λέγεται Βαλκάνια, ε, δεν είναι παίξε γέλασε. Αν και το είχα συζητήσει σαν ενδεχόμενο με αρκετό κόσμο, τελικά η θεωρία έγινε πράξη το σωτήριο έτος 2014, λίγο πριν και οι τελευταίοι φίλοι παντρευτούν και αρχίσουν να ξαμολάνε κουτσούβελα.
Roadtrip το λοιπόν, αντρική υπόθεση κατά βάση, οπότε έπρεπε να γίνει by the book. Ενοικίαση RV, 6 άτομα, ύπνος, φαγητό, χαβαλές, όλα μέσα στο κινούμενο σπίτι μας. Πολλά χιλιόμετρα αλλά αυτή είναι η μαγεία. Κάθε πόλη αξίζει τον χρόνο της αλλά η μαγεία της αλλαγής εικόνων με κινηματογραφική ταχύτητα δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Κάθε έλεγχος διαβατηρίων και μια αγωνία για το αν μπήκε σφραγίδα στο διαβατήριο έτσι ώστε όταν γεράσουμε, να έχουμε μια απόδειξη ότι ήμασταν εκεί, το ζήσαμε. Σκόπια, Βελιγράδι (αχ Σέρβες), Ουγγαρία, Κροατία, Μαυροβούνιο, Αλβανία. Αν δεν είχαμε υποχρεώσεις (πες τα και όρια), ακόμα θα οδηγούσαμε.
Το είχα συζητήσει τόσο πολύ αυτό το ταξίδι τα τελευταία χρόνια που από όπου και να περνάγαμε ήταν σαν είχα αναμνήσεις των πραγμάτων που θα κάναμε. Αλλά σημασία έχουν αυτά που γίνονται κι όχι η θεωρία. Και τα Βαλκάνια έχουν άρρηκτα πλέον συνδεθεί για μένα με άλλες πέντε σκατόφατσες. Δε γαμείς, είναι καλά παιδιά. Ίσως και αδέρφια.
Και τώρα? Το κακό είναι ότι αν ξεκινήσεις δεν σταματάς. Μπορεί προσωρινά αλλά στην πραγματικότητα δεν σταματάς. Έχω νέες απορίες. Που οδηγούσαν οι ταμπέλες που δεν ακολουθήσαμε? Τί είναι πίσω από την Ουγγαρία? Ο δρόμος φτάνει μέχρι την Νορβηγία? Μέχρι τη Ρωσία? Την Κίνα? Υπάρχει φέρι από την Ανατολική Ρωσία στην Αλάσκα? Παίζει road trip μέχρι το Μάτσου Πίτσου? Τελικά η Χώρα των Θαυμάτων υπάρχει. Drink me λέει το μπουκαλάκι και δεν σηκώνει συζήτηση. Πόσο βαθύ είναι τελικά το λαγούμι του λαγού Αλίκη? Ελπίζω πολύ. Follow the rabbit hole. Τέλος.
ΥΓ: Αναλυτικά τα του ταξιδιού και με φωτογραφίες του Λευτέρη και της αφεντιάς μου υπάρχουν εδώ: http://www.vice.com/gr/read/road-trip-valkania
